فابیو بین در گفتوگو با یورونیوز در کن پس از راهیابی به فهرست نهایی جایزه مدیر بازاریابی سال اروپا توضیح داد چطور نارضایتی شخصی را به برند روبهرشد سفر اجتماعی تبدیل کرده است.
دوست پیدا کردن در بزرگسالی همیشه آسان نیست. با برنامههای شلوغ، کار از راه دور، کوچک شدن دایرههای اجتماعی و زندگیای که هر روز آنلاینتر میشود، خیلیها برای ایجاد پیوندهای تازه و واقعی بیشتر از هر زمان دیگری به زحمت میافتند.
آگهی
آگهی
این روند آنقدر جدی شده که سازمان جهانی بهداشت در سال ۲۰۲۳ تنهایی را یک نگرانی جهانی در حوزه سلامت عمومی اعلام کرد و برآورد کرد که از هر شش نفر در جهان یک نفر از آن رنج میبرد.
برای فابیو بین، همبنیانگذار و مدیر ارشد بازاریابی WeRoad، این چالش تبدیل به یک فرصت شد. چیزی که در ابتدا پاسخی به یک مشکل ساده، یعنی پیدا کردن همسفر بود، امروز به یکی از شناختهشدهترین برندهای سفر اجتماعی در اروپا تبدیل شده است.
یورونیوز کالچر در جریان جشنواره بینالمللی خلاقیت شیرهای کن با بین گفتوگو کرد؛ جایی که او در فهرست نهایی نامزدهای نخستین جایزه مدیر بازاریابی سال اروپا قرار داشت.
بین در این گفتوگو از مسیر ساختن یک جامعه سفر که بر اتصال مسافران تنها تمرکز دارد، اهمیت خارج شدن از حبابهای اجتماعی خودمان و این که WeRoad چگونه به تکامل خود ادامه میدهد، میگوید.
یورونیوز کالچر: از WeRoad برایمان بگویید؛ برای کسانی که شاید فقط آن را در اینترنت یا شبکههای اجتماعی بشناسند. کارتان را چطور تعریف میکنید؟
فابیو بین: ما برای گروههای کوچک افرادی که پیش از سفر یکدیگر را نمیشناسند، سفرهای گروهی سازماندهی میکنیم.
ایده این است که فضایی بسازیم تا مردم در حین سفر با هم معاشرت کنند. مقصدی را انتخاب میکنید، میتواند اندونزی، پرو، ایسلند یا هر جای دیگری باشد، بعد راهی میشوید و با حدود ۱۵ تا ۵۰ غریبه همسنوسال خودتان آشنا میشوید.
قرار است هم سفر کنید و مقصد را شبیه یک محلی تجربه کنید و همزمان دوستان تازهای از کشور خودتان پیدا کنید.
کمی بیشتر از تجربهای که میخواهید ارائه کنید و این که شرکت چطور شکل گرفت، بگویید.
در واقع این ایده از یک نیاز شخصی آمد. شریک تجاری من و من در دهه سی زندگی بودیم، من حدود ۴۰ ساله بودم، و پیدا کردن همسفر برایمان سخت شده بود.
زندگی آدمها با هم فرق میکند و در دنیای امروز همه چیز پیچیده است. شغل، زمان مرخصی یا حتی سلیقههای مختلف در انتخاب مقصد همیشه با دوستانتان جور درنمیآید. مثلا من ممکن است دلم بخواهد کوهپیمایی بروم، در حالی که دوست من چیزی کاملا متفاوت را ترجیح بدهد.
هماهنگ کردن این نیازها با دوستان واقعا سخت است.
فراتر از آن، فکر میکنم آخرین نهاد اجتماعیای که واقعا در آن میشود دوستهای تازه پیدا کرد دانشگاه است. بعد از دانشگاه، در زندگی مدرن ساختن دوستیهای تازه و واقعی بسیار دشوار میشود. مثلا در محل کار، بعضیها نمیخواهند با همکارانشان معاشرت کنند، بنابراین شکل دادن روابط جدید و اصیل با آدمهای تازه سخت است.
برای همین به این فکر افتادیم که ما به همسفر نیاز داریم. اما چیزی که اول کار متوجهش نبودیم این بود که نیاز اصلی اتصال بود. ما به سفر و پیدا کردن همسفر علاقه داشتیم، اما بعد فهمیدیم که دلیل اصلیای که مردم با ما سفر میروند این است که دوستهای تازه پیدا کنند.
وقتی ده روز را با ۱۵ تا ۵۰ غریبه میگذرانید، چیزی اتفاق میافتد. اول کار ممکن است کمی معذبکننده باشد و با خودتان بگویید «این آدمها کی هستند؟» اما بعد از چند روز انگار سالهاست همدیگر را میشناسید. این رابطهها ماندگار میشوند. مردم دوباره با ما سفر میروند، گاهی با همان کسانی که قبلا در سفر آشنا شدهاند و گاهی هم فقط برای آشنا شدن با آدمهای تازه. این طور دایره دوستانشان را گسترش میدهند.
این مفهوم اصالت جالب است. فکر میکنید مردم دنبال این هستند که از صفحهها و زندگی دیجیتال فاصله بگیرند و تجربهای انسانیتر داشته باشند؟
کاملا. فکر میکنم مردم به شدت تشنه این موضوعاند. ما همهگیری کووید را هم پشت سر گذاشتیم، در آن دوره اپلیکیشنهای دوستیابی جهش بزرگی داشتند و مردم عادت کردند فقط روی تلفنهایشان بمانند.
اما حالا خیلیها از «خستگی از دیتینگ» حرف میزنند. مردم پای صفحهها گیر کردهاند و وقتی بالاخره با کسی مچ میشوند، دیگر انرژی رفتن به یک دیدار حضوری را ندارند و اصلا سر قرار حاضر نمیشوند. این خودش یک مشکل است.
کاری که ما سعی میکنیم انجام بدهیم این است که آن لایه فناوری را کنار بزنیم. برای ما فناوری فقط یک ابزار است. لازم نیست با کسی مچ شوید، فقط کافی است در میان سفرها بگردید. این نکته خیلی مهمی است. بعضیها از ما میپرسند چرا از الگوریتمهای جورکردن آدمها استفاده نمیکنیم، اما به نظر من قدرتمندترین بخش WeRoad همان تصادف و شانس است.
با این که سفرها در بازههای سنی مثلا ۲۵ تا ۳۵ و ۳۵ تا ۴۹ سال تعریف میشوند و مسافران از یک نسلاند، مهم این است که وقتی این شرط فراهم شد، بقیه چیزها تصادفی میشود. این مقصد است که برای شما جور بودن را رقم میزند و این تنها راهی است که میتوانید با آدمهایی بیرون از حباب معمول خودتان ارتباط برقرار کنید.
زبان میتواند مانع باشد. با این مسئله چطور برخورد میکنید؟
این تصمیمی بود که از همان اول به شکل راهبردی گرفتیم. ما برای مسافران اروپایی سفرها را به زبانهای محلی سازماندهی میکنیم. یعنی فرانسویها با فرانسویها سفر میروند، اسپانیاییها با اسپانیاییها، آلمانیها با آلمانیها و همین طور بقیه. بازار انگلیسیزبان هم داریم.
از بریتانیا شروع کردیم، اما حالا بقیه اروپا را هم پوشش میدهیم و در حال گسترش به آمریکا هستیم.
مردم میتوانند تور را به زبان خودشان انتخاب کنند تا در برقراری رابطه احساس راحتی بیشتری داشته باشند. بعضیها هم اگر بخواهند فرهنگی دیگر را تجربه کنند، سفر به زبان دیگری را انتخاب میکنند.
اما در کل، انگلیسی زبان مشترک است و به همین دلیل سفرهایی داریم که در آنها افراد از سراسر جهان در کنار هم سفر میکنند.
پایداری یکی از نگرانیهای مهم در حوزه سفر است. آیا به گزینههایی مثل قطار یا شیوههای حملونقل با اثر کمتر فکر کردهاید؟
بله. این موضوع به مقصد و مسیر سفر بستگی دارد. مثلا در آنچه ما به آن تورهای خودران میگوییم، معمولا در کشورهای آمریکای لاتین یا شمال اروپا، گروهی حدود ۱۵ نفره خودرو اجاره میکنند و خودشان رانندگی میکنند.
مثلا در ایسلند ما خودرو اجاره میکنیم و به شکل گروهی سفر میرویم. در ویتنام ممکن است برای طی مسیر شبانه سوار قطار شوید. در ژاپن به حملونقل عمومی تکیه میکنیم چون قطارهای سریع این امکان را میدهند که راحت بین شهرها جابهجا شوید.
بنابراین واقعا به مقصد بستگی دارد.
WeRoad را در پنج سال آینده چطور میبینید؟
خیلی زود فهمیدیم که نیاز اصلی فقط سفر نیست، بلکه اتصال است. برای همین از همین حالا وارد حوزهای شدهایم که حالا به آن تعامل در دنیای واقعی میگویند. ما هر روز در حدود ۴۰ شهر اروپا رویداد برگزار میکنیم.
اینها شامل صدها رویدادی است که راهنماهای گروهها یا خود مشتریها، یعنی همان «ویرودرها»، برگزار میکنند. میتواند یوگا در پارک باشد، باشگاههای دو، شبهای سینما همراه با نوشیدنی بعد از فیلم یا نشستهای گفتوگو درباره فیلمها. این دورهمیها برای این طراحی شدهاند که مردم در شهرهایشان هم با هم معاشرت کنند، نه فقط در زمان سفر.
چشمانداز ما همیشه اتصال آدمها، فرهنگها و داستانها بوده است. موضوع فقط سفر نیست، موضوع ارتباط است. در پنج سال آینده، گسترش فراتر از اروپا را میبینم. ما ۹ سال پیش شروع کردیم و حالا تنها برندی هستیم که در اروپا چنین کاری انجام میدهد. داریم به آمریکا گسترش پیدا میکنیم و احتمالا فراتر از آن هم خواهیم رفت.
همچنین میخواهیم فراتر از سفر برویم؛ به سراغ فعالیتها و تجربههای اجتماعی دیگری که کمک میکنند مردم با هم ارتباط برقرار کنند و از حبابهای خودشان بیرون بیایند.
و یک سوال آخر؛ آیا امکان گسترش بازه سنی، مثلا به افراد بالای ۵۰ سال، وجود دارد؟
این سوالی است که خیلی زیاد از ما میپرسند. در حال حاضر داریم در داخل شرکت دربارهاش بحث میکنیم. فعلا بازههای سنی را تعریف کردهایم، اما تقاضای زیادی از طرف افراد بالای ۵۰ سال وجود دارد.
احتمالا برای این گروه هم کاری خواهیم کرد، اما احتمالا زیر یک برند دیگر. روی آن کار میکنیم، پس منتظر باشید. دیر یا زود این اتفاق میافتد.