در سواحل پارک ملی پونگارا، در حدود سی دقیقهای با قایق از لیبرویل، حافظان محیط زیست هر روز روی شنها گشت میزنند تا لانهها را پیدا کنند، تخمهایی را که در معرض خطرند به مراکز محصور پرورش منتقل کنند و به نوزادها کمک کنند سفر کوتاه اما پرخطر دهمتری تا دریا را آغاز کنند. اهمیت این کار در این است که نرخ بقا به شکل استثنایی پایین است و فعالان محلی برآورد میکنند تنها یک لاکپشت از هر هزار لاکپشت به سن بلوغ میرسد.
آگهی
آگهی
چهار گونه لاکپشت دریایی، از جمله لاکپشت چرمی، سبز، منقار عقابی و زیتونی، از اکتبر تا آوریل در گابن تخمگذاری میکنند و این کشور را به یکی از مهمترین زیستگاههای لاکپشتهای دریایی در آفریقا تبدیل کردهاند. اما کار حفاظت با بالا آمدن سطح دریا، حضور شکارچیان، آلودگی پلاستیکی، صید صنعتی و شکار غیرقانونی در امتداد نوار ساحلی ۹۰۰ کیلومتری گابن دشوارتر هم شده است.
پژوهشگران و محیطبانان پارک میگویند نوزادها باید با اتکا به توان خود از روی شنها عبور کنند تا پیش از رسیدن به اقیانوس اطلس عضلاتشان تقویت شود. با این حال، فعالیتهای حفاظتی زیر فشار فزاینده قرار گرفته است و گروههای محلی هشدار میدهند کاهش منابع مالی و پرداختنشدن دستمزد محیطبانان میتواند پایش را در یکی از حساسترین دورهها برای این گونهها تضعیف کند.
