هر بهار، گرجستان در روستای دیدی چایلوری با سروصدا و رنگ بیدار میشود. یک روز تمام، اجراکنندگان نقابدار که بریکا نامیده میشوند از تپهها پایین میدوند و خیابانهای این روستای کاختی را پر میکنند. آنها فریاد میکشند، شلاقها را بهصدا درمیآورند و خود را به گل و لای آغشته میکنند و بعد درِ خانهها را میکوبند تا نان، شراب و شیرینی جمع کنند. این آیین بریکاوبا نام دارد؛ جشن باروری کهنی که احتمال میرود پیش از مسیحیت شکل گرفته باشد.
آگهی
آگهی
نیکا ساگیناشویلی ۱۶ سال است که این نقاب را بر چهره میزند. به گفته او، بریکا باید در هر شرایط آبوهوایی مدام در حال دویدن باشد اما نباید بچهها را بترساند. این رسم در دوران شوروی رو به فراموشی رفت اما یک معلم محلی به نام اکا ویشاپیدزه دوباره آن را زنده کرد؛ او همسایهها را سامان داد و جوانها را به این مراسم برگرداند. تا غروب، اهالی روستا با خوردن کادا و پلاموشی و تماشای کشتی چیداوبا دور هم جمع میشوند تا دوباره آرامش به اینجا برگردد.
