«زیباترین مناظر جهان»: چرا گویلین باید در برنامه سفر چین شما باشد
این منطقه در جنوب غربی گوانگشی چین قرار دارد و به چشمانداز کارست آهکی ثبتشده در فهرست میراث جهانی یونسکو مشهور است. در این راهنمای سفر گویلین، دیان اپن سدلار جاذبههای اصلی شهر، خوراکیهای محلی و توصیههای برتر برای مسافران را معرفی میکند.
در بریتانیا، مجموعه «مناظر بدیع در انگلستان و ولز» اثر جی.ام.دبلیو. ترنر، سواحل و قلعههای کشور را رنگوبوی رمانتیک بخشید. در ژاپن نیز «سیوشش منظره از کوه فوجی» اثر کاتسوشیکا هوکوسای، این آتشفشان مخروطی را به یکی از مقاصد حتمی برای گردشگران بینالمللی تبدیل کرد.
آگهی
آگهی
در چین هم این نقاشیهای شانشویی، که کوهها و رودهای کشور را به تصویر میکشند، هستند که قرنهاست خیال مسافران را تسخیر کردهاند.
دور از آسمانخراشهای درخشان شانگهای – و البته نه آنقدر دور، چون با پروازی کمتر از سه ساعت میتوان به آن رسید – در گویلین قلههای سربهفلککشیدهای را پیدا میکنید که در ابر فرو رفتهاند و آبراهههایی که جاریاند و همه چیز را شبیه یک نقاشی مرکب چینی جلوه میدهند.
این شهر در منطقه گوانگشی در جنوب چین با گردشگری بیگانه نیست و قرنهاست به خاطر مناظر کارستیاش شهرت دارد؛ بیش از ۸۰۰ سال پیش، وانگ ژنگ گونگ این چشمانداز را «بهترین در زیر آسمان» توصیف کرد.
از آن زمان تا امروز، گردشگران داخلی و خارجی کموبیش با او همنظر بودهاند.
اگرچه گویلین در دهه ۱۹۸۰ از نخستین مناطق چین بود که به روی گردشگران خارجی باز شد، در سالهای اخیر تا حدی از کانون توجه خارج شده است؛ شاید چون ژانگجیاجیه با مناظر کارستی مشابه، به لطف فیلمهای «آواتار» محبوبیت چشمگیری پیدا کرده است.
هرچند سفر به چین معمولا حول شهرهای بزرگی مثل پکن، شانگهای یا شیان میچرخد، سفر من به گویلین و مناظر بیرقیبش متقاعدم کرد که این شهر، چه نخستین سفر شما به چین باشد چه پنجاهاُمین، کاملا شایسته جایگاهی ثابت در برنامه سفر است.
مناظری انگار بیرونزده از دل یک نقاشی
پدیدههای کارستی آهکی را میتوان در سراسر جهان دید؛ از اسلوونی و گرجستان گرفته تا تایلند و ویتنام، اما مناظر اطراف گویلین از تماشاییترین چشماندازهای کارستی در جهان به شمار میرود.
شهر که پیرامون همین تپهها رشد کرده، برای ارتفاع ساختمانها محدودیتهایی تعیین کرده است؛ به همین دلیل، فارغ از اینکه در کجای گویلین باشید، توپوگرافی ویژه منطقه همیشه پیش چشم شماست.
گذشته از تپه خرطوم فیل – که همانطور که از نامش پیداست تپهای است شبیه فیلی که از رود آب مینوشد – شاید شاخصترین نماد گویلین قله «زیبایی تنها» باشد.
این قله بخشی از مجموعه «کاخ شاهزادههای جینگجیانگ» است؛ شهری در دل شهر که در اواخر قرن چهاردهم و در دوران سلسله مینگ گرداگرد قله ساخته شد. میگویند چون قله تنها ایستاده، دستههای تپههای کارستی اطرافش گویی در برابر آن سر تعظیم فرود آوردهاند.
با قدمزدن در این مجموعه، گذشتهاش را میتوان دنبال کرد: ابتدا اقامتگاه شاهزادههای جینگجیانگ بود، بعدتر در دوره سلسله چینگ به محل برگزاری امتحانهای امپراتوری در استان گوانگشی تبدیل شد و امروز همزمان هم جاذبه گردشگری است و هم پردیسی از دانشگاه تربیت معلم گوانگشی.
میتوان از قله زیبایی تنها بالا رفت و بعد از حدود ۱۵ دقیقه پلهنوردی بسیار تند، هم چیدمان مجموعه و هم گستره شهر که میان تپههای کارستی پیچوتاب خورده را از بالا تماشا کرد.
اما تماشاییترین مناظر – که به عنوان بخشی از مجموعه «کارست جنوب چین» در فهرست میراث جهانی یونسکو نیز ثبت شده – بیرون از خود شهر گویلین قرار دارد.
گشت رودخانهای روی لی فرصت دیدن بهترین چشماندازها را در مسیر گویلین تا یانگشو در اختیارتان میگذارد.
در طول مسیر، راهنمای تورمان «تابلو»های طبیعی روی صخرهها را نشانمان میداد؛ مثلا تپه نقاشی اسبهای نهگانه، اما قوه تخیل من – یا شاید هم میزان چشمتنگیام – چندان یاریام نکرد و هرچه نگاه کردم درست متوجه نشدم باید چه ببینم.
حتی اگر با نامهای خلاقانهای که برای بعضی قلهها گذاشتهاند همراه نشوید، چشماندازها خیرهکنندهاند؛ آنقدر که منظرهای در نزدیکی شهرک شینگپینگ روی پشت اسکناس ۲۰ یوانی چاپ شده است.
در گویلین هیچوقت منظره بدی وجود ندارد
هرچند رود لی بسیار چشمگیر است، آنچه واقعا مرا مبهوت کرد چشمانداز قله رویی بود.
بعد از سواری کمی ترسناک با تلهکابین، عبور پرهیجان از یک پل معلق و بالا رفتن از پلههای بیشتر، از سکوی دید قله با چشماندازی روبهرو میشوید که در آن مناظر کارستی انگار تا بینهایت ادامه پیدا میکنند.
تنها جایی که میتوانم با آن مقایسهاش کنم خلیج فانگنگا در تایلند است که تپههای کارستی آن هم حالوهوایی فرازمینی دارد؛ مقایسهای بجا، چون هر دو منطقه لوکیشن سیاره «کاشییک» در فیلم «جنگ ستارگان: قسمت سوم – انتقام سیت» بودهاند.
یکی دیگر از جاذبههای اصلی گویلین، شالیزارهای پلکانی لونگجی است. این مزارع که حدود یک ساعت با خودرو از شهر فاصله دارند، به صورت لایهلایه بر دامنه کوه نشستهاند و میگویند شبیه پولکهای اژدها هستند.
بسته به زمانی از سال که به اینجا میآیید، منظره متفاوت خواهد بود؛ سفر ما اوایل ماه ژوئن و همزمان با آمادهسازی مزارع برای فصل بعد انجام شد، بنابراین طبقات شالیزار زیر آب رفته بود.
اگر این سفر چیزی به من آموخته باشد، این است که در گویلین هیچوقت منظره بدی وجود ندارد، حتی وقتی آسمان ابری است...
ماهیت سازندهای کارستی همچنین به این معناست که این منطقه پر از غار است و برآورد میشود بیش از سه هزار غار در اطراف گویلین وجود داشته باشد.
مشهورترین آنها غار نیفلوت است که قرنهاست به عنوان جاذبه گردشگری شناخته میشود؛ یکی از کتیبههای روی دیوارهای آن به سال ۷۹۲ میلادی در دوره تانگ برمیگردد. این نوشتهها، بر خلاف یادگارینویسیهایی از جنس «فلانی اینجا بود»، بیشتر سفرنامه و شعر هستند.
این غار که در دهه ۱۹۴۰ دوباره کشف شد، امروز با نورهای رنگارنگ روشن میشود و تابلوهایی دارد که توضیح میدهند هر یک از استالاکتیتها و استالاگمیتها شبیه چه چیزی است؛ مثلا شیر، قارچ یا پرده صحنه تئاتر. این بار دیگر دقیقا میتوانستم آنچه را نشان میدادند ببینم.
فرهنگ و خوراک
گوانگشی که بیشترین جمعیت اقلیتهای قومی در چین را در خود جا داده، به طور رسمی «منطقه خودمختار ژوانگ گوانگشی» نام دارد.
بیشتر کارگران شالیزارهای پلکانی لونگجی از اقلیت ژوانگ هستند و در روستای نزدیک پینگآن میتوانید معماری سنتی آنها را ببینید.
نمایش «امپرشن لیو سانجی» نیز راه دیگری برای آشنایی با فرهنگ محلی است. این اجرا با حضور بیش از ۶۰۰ هنرمند که لباس سنتی ژوانگ به تن دارند، بر اساس زندگی خواننده فولکلور، لیو سانجی، شکل گرفته است.
اگرچه نمایش به دو زبان گویش ژوانگ و ماندارین اجرا میشود، خوشبختانه لازم نیست نگران دانستن زبان باشید. هدف اجرا بیشتر این است که «برداشتی کلی» از شیوه زندگی مردم ژوانگ ارائه دهد و به همین دلیل، کشاورزان و ماهیگیران محلی هم در آن شرکت میکنند.
این نمایش شبها در میان تپههای آهکی کارستی یانگشو برگزار میشود و با توجه به اینکه طراحی صحنه و کارگردانی آن بر عهده ژانگ ییمو – طراح مراسم افتتاحیه المپیک ۲۰۰۸ پکن – بوده، یک نمایش تمامعیار روی آب است.
روستای هوانگلو، که آن هم در نزدیکی شالیزارهای لونگجی است، محل زندگی مردم «یائوی سرخ» است که به خاطر موهای بلند و لباسهای سنتی رنگارنگشان شناخته میشوند.
زنان این قوم تنها یکبار، در ۱۶ سالگی و طی مراسمی ویژه، موهای خود را کوتاه میکنند و این گیسوان را نگه میدارند تا هنگام آراستن، دوباره در لابهلای موهایشان بافته شود.
در تئاتر روستای یائوی هوانگلو میتوانید اجرای نمایشی این مراسم را ببینید، هرچند چون برنامه به زبان ماندارین است، برای درک کامل آن بهتر است همراه راهنما بروید.
موزه علمی و فناوری موی بلند چین که در همان نزدیکی است، مدلهای مختلف آرایش مو را توضیح میدهد؛ مدلهایی که نشان میدهند یک زن ازدواج کرده یا فرزند دارد یا نه، و همچنین شرح میدهد این زنان چطور موهایشان را اینچنین بلند و سالم نگه میدارند.
حتی میتوانید محصولات مراقبت از مو بر پایه آب برنج تخمیرشده بخرید که میگویند راز اصلیشان همین است.
اقوام یائو و دونگ به چای روغنیشان مشهورند؛ نوشیدنیای که در سال ۲۰۲۲ به عنوان بخشی از پرونده «فنهای سنتی فرآوری چای و آداب اجتماعی مرتبط در چین» در فهرست نماینده میراث فرهنگی ناملموس بشریت یونسکو ثبت شد.
برای تهیه این چای، برگهای چای را پیش از جوشاندن با سیر، نمک، زنجبیل و فلفل در روغن بادامزمینی تفت میدهند و معمولا آن را همراه با برنج برشته سرو میکنند و با قاشق میخورند.
گویلین همچنین به نودلهای برنجیاش معروف است؛ رشتههایی که میگویند برای ذائقه مهاجران شمال چین – جایی که گندم و در نتیجه نودل غذاهای رایجتری هستند – ابداع شده است.
برای خوردن یک کاسه نودل و امتحان کردن دیگر خوراکهای کلاسیک چینی، مثل توفوی بودار، سری به بازار شبانه خیابان پیادهراه ژنگیانگ بزنید.
سفر بعدیام به گویلین را برای چه میگذارم...
ای کاش چند روزی را هم در یانگشو اقامت کرده بودم؛ جایی که هتلهایی واقعا تماشایی وجود دارد و چشمانداز آنها به تپههای آهکی کارستی ختم میشود.
دوست دارم دفعه بعد تجربه قایقسواری با کلکهای بامبویی روی رود لی را هم داشته باشم؛ راهی آهستهتر برای تماشای مناظر کارستی.
چطور به گویلین برسیم
از فرودگاه بینالمللی شانگهای پودونگ میتوانید با پروازی کمی بیش از دو ساعت و نیمه به فرودگاه بینالمللی لیانگجیانگ گویلین برسید.
همچنین از قطبهای هوایی مهمی چون پکن (سه ساعت)، شیان (دو ساعت و ۱۰ دقیقه) و چنگدو (یک ساعت و ۵۰ دقیقه) پروازهای داخلی به گویلین برقرار است.
از هنگکنگ نیز با قطار سریعالسیر میتوان در کمی بیش از سه ساعت به گویلین رسید.
نکتههای کاربردی
به دلیل «دیوار آتش بزرگ» چین، بسیاری از وبسایتها و شبکههای اجتماعی خارجی مانند اینستاگرام، واتساپ و فیسبوک وقتی از طریق وایفای به اینترنت وصل هستید در چین قابل دسترسی نیست.
اما وقتی از دیتای یک ایسیم استفاده میکردم، بدون مشکل به این اپلیکیشنها دسترسی داشتم. بعد از آنکه در سفرم به کوزوو با ایرالو به دردسر خوردم، با مشورت کاربران خبره ردیت، ایسیم نومد را انتخاب کردم که بینقص کار کرد.
پیش از سفر نسخه چینی اپلیکیشنهای مورد نیاز را نصب و تنظیم کنید. برای پرداخت میتوانید از ویچت یا علیپی استفاده کنید (بیشتر جاها دیگر پول نقد قبول نمیکنند) و برای مسیریابی از Amap استفاده کنید.
در خود اپلیکیشن علیپی میتوانید از سرویس Didi Travel تاکسی بگیرید یا کرایه حملونقل عمومی را پرداخت کنید.
دیان ایپن-سدلر میهمان Trip.com (منبع به زبان انگلیسی)، آژانس آنلاین گردشگری، بود.
همه تجربههای یادشده را میتوان از طریق تریپ رزرو کرد؛ همه گزینههای مربوط به گویلین را در وبسایت Trip.com (منبع به زبان انگلیسی) در این لینک (منبع به زبان انگلیسی) پیدا میکنید.
