به گفته کارشناسان، کشورهای بالتیک مانند دیگر نقاط اروپا با کمبود تجهیزات برای فناوریهای اصلی مقابله آسانتر با نفوذ پهپادها روبهرو هستند.
نفوذهای اخیر پهپادها در امتداد جناح شرقی ناتو، تلاش کشورهای بالتیک برای تقویت پدافند هوایی خود را تقویت کرده است.
آگهی
آگهی
اما کارشناسان دفاعی میگویند کمبود تجهیزات و نیروی انسانی تخصصی در سراسر اروپا میتواند تلاشها برای پر کردن شکافهای حیاتی در کشف و مقابله با پهپادها را کند کند.
توماس یرمالاویچیوس، رئیس بخش مطالعات در مرکز بینالمللی دفاع و امنیت استونی (ICDS)، به یورونیوز نکست گفت: «ظرفیت صنعتی، اصلیترین عامل محدودکننده است.»
کارشناسان میگویند با توجه به اینکه کشورهای اروپا بهطور گسترده در پدافند هوایی و موشکی سرمایهگذاری میکنند، همگی برای بهدست آوردن همان سامانههای راداری، توانمندیهای جنگ الکترونیک و فناوریهای ضدپهپاد از شمار اندکی تامینکننده با یکدیگر رقابت میکنند.
یرمالاویچیوس گفت نتیجه این وضعیت، انباشت فزاینده سفارشها، افزایش هزینهها و زمان تحویل طولانیتر است که میتواند تا چند سال کش پیدا کند.
«هیچ کشوری نمیتواند همیشه پوشش صددرصدی فراهم کند»
برای مقابله با یک پهپاد، ارتش به حسگرهای رهگیری، سامانههای درگیری برای ساقط کردن پهپاد و یک «معماری فراگیر» نیاز دارد که به اپراتورها امکان میدهد کاملا درک کنند در آسمان چه میگذرد؛ معمولا با ترکیب تصاویر دوربینها و دادههای راداری و صوتی روی چند نمایشگر.
فدریکو بورساری، تحلیلگر دفاعی در مرکز تحلیل سیاستهای اروپایی (CEPA)، به یورونیوز نکست گفت: «اگر در هر یک از این اجزا کمبود یا شکافی وجود داشته باشد ... مقابله بسیار دشوارتر میشود.»
او افزود: «اولین گلوگاه برای کشورهای بالتیک همچنان کشف خود پهپادهاست.»
یرمالاویچیوس گفت: «پهپادها در سامانههای راداری کشف بلندبرد و میانبرد کنونی اروپا متفاوت از سایر اهداف، مثل هواپیما یا موشک کروز، دیده میشوند، چون از موادی ساخته شدهاند که شناسایی آنها را دشوارتر میکند.»
یرمالاویچیوس گفت: «آنها در ارتفاع پایین و با سرعت کم پرواز میکنند. پهپادها را اغلب میتوان با پرندگان بزرگتر یا حتی دستههای پرندگان اشتباه گرفت.»
بورساری گفت: «ارتشها گاهی برای داشتن دید هوایی از تهدید و کسب اطلاعات بیشتر درباره اینکه آیا باید آن را سرنگون کنند یا نه، جنگنده اعزام میکنند، اما این کار هزینه بسیار بالایی دارد.»
به گفته یرمالاویچیوس، اولویت کشورهای بالتیک این است که برای رهگیری موثرتر پهپادها، بیشتر در رادارهای کوتاهبرد و بسیار کوتاهبرد سرمایهگذاری کنند.
او توضیح داد: «هرچه برد رادار کمتر باشد، تصویر دقیقتر است و تشخیص اینکه با چه چیزی طرف هستیم آسانتر میشود.» او افزود که رادارهای بلندبرد گاهی رد پهپادهایی را که وارد حریم هوایی میشوند گم میکنند.
او گفت: «آنها همچنین میتوانند طیف جدیدی از رادارهای کوتاهبرد را در سامانه موجود پلیس هوایی بالتیک ادغام کنند؛ سامانهای که شامل رادارهای زمینی هشدارزودهنگام و مراقبت برای کشف هواپیما، پهپاد و موشک در هر سه کشور است.»
با این حال، یرمالاویچیوس گفت که تعداد رادارهایی که میتوان بهطور همزمان مستقر کرد محدود است، بنابراین «باید بسیار سختگیرانه اولویت بندی کنیم که آنها را کجا مستقر کنیم.»
با این حال، او گفت موشکهای کوتاهبرد هم راهحل کاملی برای متوقف کردن تک تک نفوذهای پهپادی نیستند. اگر دولتی فقط روی رادارهای کوتاهبرد سرمایهگذاری کند، ممکن است در حوزههای دیگر، مثل موشکهای مقرونبهصرفهتر برای رهگیری پهپادها، کمتر از حد لازم سرمایهگذاری کند.
یرمالاویچیوس گفت: «هیچ کشوری نمیتواند در همه زمانها و همه جا برای همه اهداف بالقوه در برابر همه انواع تهدید، پوشش صددرصدی فراهم کند. همیشه پهپادی وجود خواهد داشت که به هر حال از سد دفاع عبور میکند.»
بورساری توضیح داد: «کشورهایی مانند کشورهای بالتیک و لهستان در جناح شرقی ناتو میدانند که باید این سرمایهگذاریها را انجام دهند، اما این چیزی نیست که بتوان یکشبه آن را ساخت.»
بورساری گفت: «کشورهای بالتیک همچنین باید در کنار سرمایهگذاریهای کوتاهمدت در رادار، خرید فناوریهای جدید را هم در نظر بگیرند؛ فناوریهایی مانند لیزرهای پرانرژی که مقرونبهصرفه و در برابر پهپادها بسیار موثرند.»
«همه برای تجهیزات یکسان رقابت میکنند»
با این حال، هر دو کارشناس میگویند برای استقرار این رادارهای کوتاهبرد در سراسر خط دفاعی بالتیک، موانع زیادی وجود دارد.
یرمالاویچیوس گفت تولید و تحویل تنها یک سامانه راداری میتواند تا ۲۴ ماه طول بکشد؛ به این معنا که ظرفیت خالی شرکتها تا حد زیادی تعیین میکند کشورهای بالتیک و دیگر نقاط اروپا چه زمانی و آیا اصلا به رادارهای کوتاهبرد دست پیدا میکنند یا نه.
یرمالاویچیوس گفت: «اروپا بهطور کلی با شکافهای عظیم و مزمن در پدافند هوایی روبهرو است. همه برای تجهیزات یکسان رقابت میکنند ... همه سراغ همان فروشندگان و تولیدکنندگان میروند ... و در نهایت رقابت بسیار فشرده میشود.»
او افزود: «کشف پهپاد به انواع دیگری از تجهیزات هم نیاز دارد، مثل حسگرهای صوتی، الکترواپتیکی و فروسرخ، که در سراسر اروپا کمبود آنها احساس میشود.»
یرمالاویچیوس و بورساری هر دو گفتند چالش دیگر در ساخت فناوریهای لازم برای کشف پهپاد، کمبود تخصص و نیروی انسانی است.
یرمالاویچیوس توضیح داد: «ما کشورهای کوچکی هستیم، بازار کارمان بسیار رقابتی است و اینها مشاغل بسیار فنی هستند، بنابراین دسترسی به نیروی انسانی متخصصی که بتوان او را آموزش داد و در وظایف عملیاتی بهکار گرفت، یکی دیگر از عوامل مهم محدودکننده است.»
یرمالاویچیوس گفت: «مقابله موثر با پهپاد همچنین مستلزم سامانهای بههمپیوسته است که در آن تهدید در یک کشور بالتیک بتواند در کشور دیگر شناسایی شود. کشورهای بالتیک یک سامانه مراقبت هوایی «بسیار یکپارچه» به نام بولتنِت دارند که اطلاعات مربوط به کشف تهدید را میان کشورها به اشتراک میگذارد.»
اگر یکی از رادارهای استونی در چارچوب بولتنِت تهدیدی را کشف و آن را رهگیری کند، این اطلاعات با اپراتورهای مراقبت هوایی لتونی و لیتوانی و همچنین با سامانههای یکپارچه پدافند هوایی و موشکی ناتو به اشتراک گذاشته میشود تا پاسخ هماهنگ شود.
با این حال، یرمالاویچیوس تاکید کرد که بولتنِت برای واکنش بهتر به کشف پهپاد باید «بازیگران دیگر» روی زمین را هم در بر بگیرد؛ نهادهایی مانند پلیس هوایی بالتیک یا نیروهای دفاع سرزمینی.