پزشکان در سراسر اروپا هر روز بیشتر اعتصاب میکنند و خواستار افزایش دستمزد، بهبود شرایط کار و به رسمیت شناخته شدن مسئولیتهایشان هستند.
پزشکان رزیدنت در انگلیس قرار است در ماه ژوئن یک اعتصاب چهار روزه برگزار کنند؛ اقدامی که شانزدهمین دور از تحرکات اعتراضی آنان در جریان مذاکرات دستمزدی جاری خواهد بود.
آگهی
آگهی
این اعتصاب از ساعت ۷ صبح به وقت بریتانیا در روز دوشنبه ۱۵ ژوئن آغاز میشود و تا ساعت ۶:۵۹ صبح روز جمعه ۱۹ ژوئن ادامه خواهد داشت.
این تصمیم پس از نشستی در اوایل همین هفته میان وزیر جدید بهداشت بریتانیا، جیمز موری، و انجمن پزشکی بریتانیا (BMA) گرفته شد. موری اوایل ماه مه جانشین وس استریتینگ شد.
موری پیشتر روشن کرده بود که حاضر به ادامه مذاکره بر سر افزایش حقوق نیست و مدعی شده بود درخواستهای اتحادیه «غیرواقعبینانه و غیرقابل تامین» است.
در حال حاضر طبق اعلام وزارت بهداشت و امور اجتماعی، حقوق پایه پزشکان رزیدنت تازهکار در انگلیس کمی بیش از ۴۰ هزار پوند (۴۶ هزار و ۱۵۰ یورو) است، در حالی که رزیدنتهای ارشد حدود ۷۶ هزار و ۵۰۰ پوند (۸۸ هزار و ۲۹۵ یورو) دریافت میکنند.
حقوق پزشکان در چهار سال گذشته ۳۳ درصد افزایش یافته و امسال نیز ۳.۵ درصد دیگر بالا رفته است. آنان در صورت انجام ساعت کار اضافه، شیفتهای شب و کار در آخر هفتهها میتوانند مبلغ قابل توجهی بیش از این هم به دست آورند.
با این حال به گفته انجمن پزشکی بریتانیا، با در نظر گرفتن تورم، سطح دستمزد پزشکان هنوز کمتر از سال ۲۰۰۸ است. این ادعا بر اساس شاخص قیمت خردهفروشی (RPI) در بریتانیا مطرح شده است.
رهبر پزشکان رزیدنت در انجمن پزشکی بریتانیا، دکتر جک فلچر، به نقل از بیبیسی گفت: «ما آماده بودیم به آقای موری فرصت بدهیم تا در سمت جدیدش جا بیفتد و بعد کار ناتمام سلف او را به پایان برسانیم.»
او افزود: «اما در عوض همان حرفهای تکراری را میشنویم؛ ابهام درباره مشاغل جدید و هیچ پول بیشتری روی میز. نمیشود از ما خواست هفتهها با حسن نیت مذاکره کنیم و بعد بگویند دیگر چیزی درباره حقوق برای مذاکره باقی نمانده و در این مرحله هم جزییات بیشتری در مورد مشاغل ارائه نکنند.»
انجمن پزشکی بریتانیا همچنین تاکید کرده است که بسیاری از پزشکان رزیدنت جوان دارای بدهی سنگین دوران دانشجویی هستند و افزایش سریع نرخ بهره، بار مالی آنان را تشدید میکند.
افزون بر این، نگرانیهایی وجود دارد که اگر دستمزدها مناسب نباشد، پزشکان ترجیح دهند به کشورهایی چون استرالیا و کانادا مهاجرت کنند؛ امری که فشار بر خدمات بهداشت ملی بریتانیا (NHS) را بیشتر خواهد کرد.
با این حال دولت بریتانیا اصرار دارد که افزایش حقوق پزشکان در چهار سال گذشته از بالاترینها در بخش دولتی بوده و هرگونه افزایش بیشتر، منابع را از مراقبت از بیماران و برنامههای کاهش فهرستهای انتظار در NHS منحرف میکند.
دولت همچنین معتقد است که دیگر نباید از شاخص RPI استفاده شود، زیرا دیگر یک آمار رسمی ملی به شمار نمیآید. به گفته دولت، اگر به جای آن شاخص قیمت مصرفکننده (CPI) که اکنون معیار استاندارد است ملاک قرار گیرد، کاهش واقعی دستمزدها بسیار کمتر خواهد بود.
اعتصاب پزشکان در سراسر اروپا ادامه دارد
بریتانیا تنها کشوری نیست که در حال حاضر با اعتصاب پزشکان دست و پنجه نرم میکند؛ کشورهای اروپایی دیگری مانند آلمان، اسپانیا و پرتغال نیز با مشکلات مشابهی روبهرو هستند.
در آلمان، پزشکان بیمارستانهای دانشگاهی که انجمن «ماربورگر بوند» نمایندگی آنها را بر عهده دارد، در تلاشاند قراردادهای جدید حقوقی مذاکره کنند. مطالبه اصلی آنان افزایش ۸ درصدی حقوق در یک دوره ۱۲ ماهه است.
از آنجا که پس از دور دوم مذاکرات در اواخر ماه مه پیشرفتی حاصل نشده است، در صورت نرسیدن به توافق در آینده نزدیک احتمال برگزاری اعتصابهای هشداردهنده وجود دارد؛ اعتصابهایی که میتواند بر درمانهای غیراضطراری، جراحیهای برنامهریزیشده و ویزیتهای دورهای تاثیر بگذارد. با این حال قرار است اوایل ژوئن دور دیگری از مذاکرات انجام شود.
به طور مشابه، اعتصابهای پراکنده سراسری پزشکان نیز در اسپانیا در جریان است و دور بعدی آن برای ۱۵ تا ۱۹ ژوئن برنامهریزی شده است.
این اعتصابها عمدتا در اعتراض به اصلاح «استاتوتو مارکو»، یعنی چارچوب قانونیای است که بر شرایط کاری تاثیر میگذارد. با این حال کارکنان پزشکی اکنون خواهان تدوین مقرراتی جداگانه و ویژه پزشکان هستند که سقف ۳۵ ساعت کار در هفته و به رسمیت شناختن بهتر مسئولیتها و دورههای آموزشی را تضمین کند.
در پرتغال، فدراسیون ملی پزشکان (FNAM) و سایر اتحادیههای حوزه سلامت علیه آنچه «تخریب» مستمر خدمات بهداشت ملی این کشور (SNS) خوانده میشود، دست به اعتراض زدهاند.
دلیل اصلی این است که نظام خدمات بهداشت ملی به دلیل مشوقها و دستمزدهای ناکافی قادر به جذب یا نگه داشتن پزشکان جوان نیست و این امر فشار بر نیروهای باقیمانده را تشدید کرده است. این کارکنان اغلب با کمبود شدید نیرو و شیفتهای اضافه فرساینده روبهرو هستند؛ وضعیتی که کیفیت مراقبت از بیماران را تهدید میکند.