دانشمندان هشدار میدهند که تمایل به عکاسی از قورباغههای کمیاب کهکشانی میتواند دلیل ناپدید شدن اسرارآمیزشان باشد.
گروهی از قورباغههای در معرض خطر انقراض موسوم به قورباغه کهکشانی، که به خالهای آبی درخشان و نقشونگار نارنجی چشمگیرشان شهرت دارند، پس از ناپدید شدن از زیستگاه طبیعیشان، بهاحتمال زیاد از بین رفتهاند.
در سال ۲۰۲۰، حدود هفت نمونه از این قورباغههای بسیار کوچک ــ که طولشان حداکثر به ۳.۵ سانتیمتر میرسد ــ زیر کندههای پوسیده در کف جنگلهای رشتهکوه «گاتهای غربی» هند شناسایی شدند.
اما زمانی که پژوهشگران بین اوت ۲۰۲۱ تا مه ۲۰۲۲ به همان محل بازگشتند، دریافتند کندهها زیرورو شده، پوشش گیاهی اطراف لگدمال شده و همه قورباغهها ناپدید شدهاند. شواهد نشان میدهد عکاسان حیاتوحش ممکن است عامل این اتفاق باشند.
چرا قورباغههای کهکشانی در معرض انقراضاند؟
این دوزیستان بهسختی قابل مشاهده، سالهاست بهدلیل تخریب جنگلهای انبوه و تبدیل آنها به زمینهای کشاورزی ــ از جمله برای کشت قهوه و چای ــ در فهرست گونههای در خطر انقراض اتحادیه جهانی حفاظت از طبیعت (IUCN) قرار دارند.
قورباغههای کهکشانی همچنین در رده گونههای «متمایز از نظر تکاملی و در خطر انقراض جهانی» (EDGE) طبقهبندی میشوند؛ گروهی که منحصربهفردترین گونههای جهان را دربر میگیرد که خطر نابودی همیشگی آنها وجود دارد.
با این حال، گزارش تازهای که در نشریه Herpetology Notes منتشر شده، نشان میدهد عکاسی از حیاتوحش نیز میتواند این گونه را بیش از پیش به سمت انقراض سوق دهد.
پژوهشگران با یک منبع آگاه ناشناس گفتوگو کردهاند که مدعی است بین ژوئن ۲۰۲۰ تا آوریل ۲۰۲۱ چندین گروه عکاس به این منطقه رفتهاند. به گفته او، عکاسان برای ثبت تصاویر واضحتر، کندهها را برگردانده و از فلاش استفاده کردهاند؛ اقدامی که میتواند باعث کمآبی بدن قورباغهها و ایجاد استرس شدید در آنها شود.
همچنین گفته میشود چندین عکاس بدون دستکش قورباغهها را لمس کردهاند؛ موضوعی که خطر انتقال بیماری میان آنها را افزایش میدهد.
هشداری «صریح» به عکاسان حیاتوحش
دکتر راجکومار کی.پی.، نویسنده اصلی این پژوهش، میگوید این یافتهها «هشداری صریح درباره پیامدهای عکاسی بدون ضابطه» است و تأکید میکند عکاسان حیاتوحش باید مطمئن شوند تصاویرشان ناخواسته به کاهش جمعیت این قورباغهها دامن نمیزند.
او میافزاید: «اگر مدیریت دقیق و مسئولانهای در کار نباشد، خطر ناپدید شدن کامل آنها از روی کره زمین وجود دارد.»
به گفته او، «این یک تناقض تلخ خواهد بود اگر تلاش امروز برای ثبت تصویرشان، آنها را به خاطرهای از گذشته تبدیل کند.»
دکتر بنجامین تپلی، از نویسندگان همکار این مطالعه، در عین حال به نقش مثبت عکاسی حیاتوحش در حفاظت از گونههای در خطر اشاره میکند؛ ابزاری که اغلب برای جلب توجه و تقویت اقدامات حفاظتی به کار میرود.
او میگوید: «در حالی که میخواهیم مردم تشویق شوند به دل طبیعت بروند و از تنوع شگفتانگیز حیات روی زمین لذت ببرند، ضروری است این کار با احترام انجام شود تا آسیب بیشتری وارد نشود.»
پژوهشگران اکنون خواستار تدوین یک منشور اخلاقی برای فعالیت میدانی عکاسان حیاتوحش هستند؛ منشوری که امکان جریمه متخلفان را نیز فراهم کند. آنها همچنین بر اهمیت آموزش تأکید کردهاند تا راهنمایان دارای مجوز با شیوههای درست و مسئولانه آشنا باشند.