میثم امینی، کشتیگیر ایرانیتبار، ۱۶ سال است که در فرانسه زندگی میکند. اما ژانویه گذشته زمانی که اعتراضات در داخل ایران شکل گرفته بود، تصمیم گرفت به کشورش باز گردد.
او به خانوادهاش در شهر ساری، در استان مازندران پیوست تا از آنها حمایت و محافظت کند. به گفته خودش، در آن زمان «این مهمترین اولویتش» بود.
آگهی
آگهی
اما این تصمیم هزینه داشت. پس از آنکه جانش را به خطر انداخت و بیش از یک ماه جنگ و بمباران گسترده را در کشورش تجربه کرد، حالا دیگر قادر به ترک ایران نیست.
با وجود اختلال در شبکههای اجتماعی، در روزهای اخیر امکان برقراری تماس با او فراهم شده و او بخشی از وضعیت خود را توضیح داده است.
کشتی؛ مسیر یک عمر
او میگوید: «در شهر ساری به دنیا آمدم؛ شهری که هنوز حدود ۸۰ درصد اعضای تیم ملی کشتی ایران از آنجا میآیند. تقریبا همه بچهها از ۸ یا ۱۰ سالگی کشتی را شروع میکنند و رقابت بسیار شدید است، به همین دلیل قهرمانان زیادی از این شهر بیرون میآیند. من هم از ۸ سالگی کشتی را شروع کردم و هر روز تمرین میکردم.»
او ادامه میدهد: «با بزرگتر شدن، گاهی روزی دو یا سه جلسه تمرین داشتم. همین باعث شد نایبقهرمان جهان شوم، دو بار قهرمان آسیا شوم و در چندین مسابقه معتبر بینالمللی مدال بگیرم.»
او اکنون مربی بینالمللی، مربی باشگاهی و مدرس فنی برای تیم ساحل عاج است.
میثم در سال ۲۰۱۰ به فرانسه رفت و ابتدا در شهر بورگ-آن-برس زندگی کرد. سپس به لیون نقل مکان کرد و فعالیت حرفهای خود را ادامه داد.
او میگوید: «در سالهای اخیر همکاری بسیار خوبی با رئیس باشگاه کشتی سنپریست داشتم. سال گذشته پروژهای برای برگزاری اردوی مشترک در مازندران با حضور قهرمانان ایرانی راهاندازی کردیم تا سطح کشتیگیران فرانسوی بالا برود.»
اما این پروژه بهدلیل شرایط ایران و مسائل امنیتی به سرانجام نرسید.
بازگشت به ایران و آغاز بحران
او میگوید: «اوایل سال، وقتی دیدم وضعیت ایران ناپایدار شده، برگشتم تا کنار خانوادهام باشم. در چنین شرایطی حضور یک نفر میتواند به دیگران امید بدهد.»
به گفته او، تنها چند روز پس از ورودش در ژانویه، اتفاقات تلخی رخ داد.
او میگوید: «پدرم بهدلیل استرس شدید دچار حمله قلبی شد و عمل جراحی قلب باز انجام داد. الان از او در خانه مراقبت میکنم و هنوز بهبود کامل پیدا نکرده است.»
او اضافه میکند: «این اتفاقات من را بسیار ناراحت کرده، اما کشتی به من یاد داده سختیها را تحمل کنم و قوی بمانم.»
زندگی در سایه جنگ
میثم درباره وضعیت فعلی در ساری میگوید: «در کشوری که درگیر جنگ است، هیچچیز عادی نیست. همه سردرگم هستند و کسی نمیداند چه خواهد شد. کشور تقریبا متوقف شده، بسیاری از کسبوکارها تعطیلاند و صدای هواپیماهای جنگی، موشکها و بمباران در شهرهای مختلف شنیده میشود.»
او میافزاید: «مردم فقط برای کارهای ضروری بیرون میروند. فعلا کمبود مواد غذایی وجود ندارد، اما قیمتها بهشدت بالا رفته و تامین نیازهای اولیه برای برخی خانوادهها سخت شده است.»
به گفته او، در صورت ادامه جنگ، احتمال کمبودها و شرایط سختتر وجود دارد.
او میگوید: «هیچچیز قابل پیشبینی نیست. با این حجم از اندوه در دل مردم، هر اتفاقی ممکن است بیفتد.»
او ابراز امیدواری میکند که شرایط به سمت صلح پایدار پیش برود و دیگر «هیچ کودکی یا انسان بیگناهی در جنگ یا اعتراضات کشته نشود.»
چرا ایران را ترک نمیکند؟
در حال حاضر، خروج از ایران عمدتا از مسیر زمینی و از طریق کشورهایی مانند ترکیه، ارمنستان یا آذربایجان ممکن است، چرا که حریم هوایی ایران بسته است.
اما میثم میگوید فعلا قصد ترک کشور را ندارد: «نمیتوانم خانوادهام را در این شرایط تنها بگذارم. هر لحظه ممکن است اتفاقی بیفتد. آنها به من نیاز دارند و خودشان هم قصد ترک ایران را ندارند.»
پیامی از دل جنگ
او در پایان میگوید: «از همه دوستان و کسانی که از فرانسه و نقاط مختلف جهان برایم پیام حمایت فرستادهاند تشکر میکنم. این پیامها به من کمک میکند این روزهای سخت را پشت سر بگذارم.»
زندگی این ورزشکار که روی تشک کشتی شکل گرفته، اکنون به مبارزهای بیپایان شباهت دارد؛ جایی که قواعد داوری جای خود را به بیثباتی سیاسی و جنگ داده است.
او همچنان ایستاده است؛ نه فقط با قدرت، بلکه با نوعی انسانیت که در کلماتش هم دیده میشود.
به کانال تلگرام یورونیوز فارسی بپیوندید
پیامش ساده اما جهانی است: «در این روزهای سخت، از همه انسانها میخواهم مهربان باشند و مراقب یکدیگر.»