روزنامه نیویورک تایمز سالها انتشار پروندههای یوفوی آمریکا را دنبال کرده است. اسناد تازه در دسترس فقط درباره مشاهده اشیای ناشناس نیستند؛ ریشه آنها به جنگ جهانی دوم میرسد و نام آلمان بارها در آنها تکرار میشود.
اجسام نورانی در آسمان، گزارشهای مرموز نظامی و پروندههایی که دههها محرمانه مانده بود؛ اسناد تازه یوفوها نگاهی تازه به بعضی از رازآلودترین پروندههای چند دهه گذشته میدهد.
آگهی
آگهی
بخش مهمی از این اسناد تاریخی، گزارشهای خلبانان متفقین در ماههای پایانی جنگ جهانی دوم است. آنها از اجسام پرنده نورانی و بسیار پرسرعتی روایت میکنند که بر فراز آلمان در کنار هواپیماهایشان پرواز میکردند. این پدیدهها بعدها با نام «فو فایترز» (Foo Fighters) شناخته شد.
در پرونده (منبع به زبان آلمانی) (منبع به زبان انگلیسی) چنین آمده است:
در شب ۲۲ دسامبر ۱۹۴۴ دو نور از روی زمین، در نزدیکی هواپیمای اسکادران شبانه ۴۱۵ (415th Night Fighter Squadron)، اوج گرفت، به ارتفاع آن رسید، حدود دو دقیقه پشت دم هواپیما باقی ماند و «سپس جدا شد»؛ به گفته خدمه، این اجسام در تمام مدت «زیر کنترل کامل» بودند. رادار زمینی تایید کرد که هیچ هواپیمای دشمنی در اطراف حضور نداشت.
چنین برخوردهایی چند بار تکرار شد. در طول شش هفته، خدمه اسکادران ۴۱۵ بر فراز آلمان و فرانسه از نورهای قرمز، سبز، نارنجی و کهربایی گزارش دادند که در همراهی با هواپیماهایشان پرواز میکردند، همراه آنها مانور میدادند و تا حدود ۳۰ متری به آنها نزدیک میشدند. خلبانان این پدیدهها را «فو فایترز» نامیدند.
وزارت هوایی بریتانیا این گزارشها را بررسی کرد و در یادداشتی محرمانه در مارس ۱۹۴۵ نتیجه گرفت که «کل موضوع همچنان تا حدی معماگونه» است.
همزمان، خلبانان از مشاهده استوانهای آلومینیومی با طول حدود ۳٫۶ متر در ارتفاع نزدیک به ۲۷۰۰ متر خبر دادند. به گفته آنان، این جسم هنگام هدف قرار گرفتن با آتش هواپیماها تا حدی شکل خود را از دست داد و نوری سرخ از خود ساطع کرد، اما از هم نپاشید. دستگاه اطلاعاتی آن را به احتمال زیاد «بمب ضدهوایی» آلمانی طبقهبندی کرد.
به نوشته این اسناد، در آن زمان هیچ توضیح روشنی برای این نورهای مرموز پیدا نشد. این پرونده به مدت ۸۰ سال محرمانه باقی ماند.
نظامیان چند سناریوی مختلف را بررسی کردند. یک احتمال این بود که این اجسام، سلاحهای سری ناشناخته آلمانی یا هواپیماهای آزمایشی با موتورهای موشکی یا جت جدید باشد. با این حال تحقیقات هیچ مدرک روشنی در این باره پیدا نکرد.
گزارشهای منتشرشده افبیآی و «یوفوهای نازی»
در میان اسناد منتشرشده، مدارک تاریخی افبیآی از دهه ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ نیز دیده میشود که در آنها گزارشهایی درباره تلاش آلمان نازی برای ساخت وسایل پرنده بشقابیشکل ذکر شده است. برخی از این اشارهها به پروژههای احتمالی تحقیقاتی محرمانه در برلین و همچنین مناطقی نزدیک مرز اتریش مربوط میشود.
این گزارشها با این حال نه بر پایه بررسیهای فنی یا پروندههای رسمی نظامی، بلکه عمدتا بر اظهارات خبرچینها، شایعات و اطلاعات سرویسهای اطلاعاتی در سالهای بلافاصله پس از جنگ استوار است. این اسناد بیشتر نشان میدهد که مقامها در آن دوران به کدام گزارشها رسیدگی میکردند.
اما این مدارک هیچ نشانهای ارائه نمیدهد که آلمان نازی واقعا «بشقاب پرنده»های عملیاتی با توان پروازی خارقالعاده ساخته باشد.
در یادداشتهای فرماندهی متفقین (SHAEF) و وزارت هوایی بریتانیا از سالهای ۱۹۴۴ و ۱۹۴۵، بارها به نورهای قرمز، سبز، نارنجی و کهربایی اشاره شده که ظاهرا کنترلشده حرکت میکردند، در کنار هواپیماها تشکیل آرایش میدادند و گاهی تا فاصله بسیار نزدیک به آنها میرسیدند.
برخی شاهدان از اجسامی شبیه پیکان گزارش میدهند. با وجود این تنوع، الگوهای تکرارشوندهای دیده میشود: بسیاری از این اجسام پرنده ظاهرا بال، ملخ یا سامانههای پیشران متعارف قابل تشخیص ندارند. همچنین ویژگیهای غیرعادی به آنها نسبت داده میشود؛ برای نمونه، توانایی ماندن بیحرکت در هوا، شتابگیری ناگهانی یا انجام مانورهایی که با فناوریهای شناختهشده آن زمان به سختی قابل توضیح بود.
اشکال نورانی و مانورهای ناشناخته در آسمان
تحقیقات بعدی، از جمله برنامه «پروژه بلو بوک» نیروی هوایی آمریکا (۱۹۴۷ تا ۱۹۶۹)، نیز مجموعه گستردهای از گزارشهای مشاهده را ثبت کرده است. شاهدان از اشکال هندسی نورانی، اجسام بشقابیشکل یا شبیه پیکان و نیز پدیدههایی بدون بال، ملخ یا سامانههای پیشران متعارف سخن گفتهاند. برخی گزارشها از اجسامی حکایت دارد که ظاهرا میتوانستند بیحرکت در هوا بمانند، ناگهان شتاب بگیرند یا مانورهایی انجام دهند که با فناوریهای پروازی شناختهشده آن دوران به آسانی قابل توضیح نبود.
در کنار این اسناد تاریخی، آرشیوها حاوی تعداد زیادی مدارک از سالهای اخیر نیز هست. از زمانی که در سال ۲۰۱۷ وجود برنامه «شناخت تهدیدهای هوافضایی پیشرفته» (AATIP) در وزارت دفاع آمریکا علنی شد، این کشور دامنه تحقیقات خود درباره آنچه «پدیدههای ناشناس غیرعادی» (UAP) نامیده میشود را گسترش داده است.
وزارت دفاع ساختارهای تازهای برای ثبت و ارزیابی مشاهدات غیرمعمول توسط نیروهای نظامی ایجاد کرده است. پنتاگون همچنین چند ویدیوی پیشتر محرمانه از اجسام پرنده ناشناس منتشر کرده، از جمله فیلمهایی از خلبانان نیروی دریایی آمریکا از سالهای ۲۰۰۴ و ۲۰۱۵ که پدیدههای ثبتشده در آنها در ابتدا قابل شناسایی نبود.
در برخی از این اسناد، نظامیان پس از مواجهه از فاصله نزدیک، از عوارض جسمی مانند تهوع، سردرد، تحریک پوستی یا نشانههای عصبی گزارش دادهاند.
پشت این مشاهدات توضیحدادهنشده چه میگذرد؟
هانس یورگن کلر، بنیانگذار تنها مرکز ثبت گزارشهای یوفو در آلمان (CENAP)، برای این موضوع توضیحی زمینی دارد و میگوید: «در آن دوران که متفقین بر فضای هوایی آلمان مسلط بودند، یک مشکل وجود داشت: بسیاری از بمبافکنها توسط آلمانیها سرنگون میشد و این نیروهای هوایی از دسترفته باید جایگزین میشد.» به این ترتیب تعداد زیادی خلبان کمتجربهتر برای انجام عملیات شبانه بر فراز آلمان به کار گرفته شدند.
این خلبانان اغلب از چیزی شگفتزده میشدند که از آن خبر نداشتند: از پایان ۱۹۴۴ تا میانه ۱۹۴۵، آلمانیها جتهای تازه خود را نیز به کار گرفتند؛ در حالی که تا آن زمان به طور رسمی فقط وجود یک نمونه آزمایشی اعلام شده بود. از جمله جنگنده «امه ۲۶۲».
مسراشمیت امه ۲۶۲ مهمترین جنگنده جت آلمان در جنگ جهانی دوم بود. این هواپیما از تابستان ۱۹۴۴ وارد خدمت شد و نخستین جنگنده جت تولید انبوه در جهان به شمار میرفت. در مجموع حدود ۱۴۰۰ فروند از آن ساخته شد، اما به دلیل کمبود سوخت، نبود قطعات یدکی و کمبود خلبانان باتجربه، معمولا تنها چند ده فروند آن در هر زمان آماده عملیات بود. ماموریت اصلی این هواپیما رهگیری و انهدام دستههای بمبافکن متفقین بود.
سرعت این هواپیما با حدود ۸۷۰ کیلومتر در ساعت، به مراتب از جنگندههای ملخی متفقین مانند «نورت امریکن پی-۵۱ ماستنگ» یا «سوپرمیرین اسپیتفایر» بیشتر بود.
کلر توضیح میدهد: «وقتی چنین جنگنده جتی از کنار هواپیمای ملخی آمریکایی عبور میکرد، خلبانان تنها ردهای نور را میدیدند و به همان نسبت شگفتزده میشدند.»
کلر برای پدیده مشاهدهشده توسط جنگنده اف/ای-۱۸ در ۲۱ ژانویه ۲۰۱۵ هم توضیحی زمینی ارائه میکند. او در جمعبندی میگوید: «هواپیما یک بالن را در میدان دید خود گرفته بود، اما به دلیل سرعت خود هواپیما این طور به نظر میرسد که انگار جسم با سرعت زیاد از مقابل آن عبور میکند.»
میان تاریخ و حدس و گمان
این اسناد تازهمنتشرشده بیش از هر چیز نشان میدهد که علاقه به پدیدههای پروازی غیرمعمول قدمتی طولانی دارد و به شکلی تنگاتنگ با رویدادهای تاریخی، از جمله جنگ جهانی دوم، گره خورده است.
با این حال، مدارک پنتاگون هیچ سندی از وجود سفینههای فضایی فرازمینی یا «بشقاب پرنده»های سری آلمان نازی ارائه نمیکند. آنچه برای خلبانان آمریکایی در آن زمان غیرقابل توضیح به نظر میرسید، به احتمال بسیار چیزی جز یک جنگنده جت مسراشمیت نبود.