روزنامه نیویورک تایمز سالهاست انتشار پروندههای یوفو در آمریکا را دنبال میکند. اسناد تازه فقط به مشاهده اشیای پرنده ناشناس نمیپردازند؛ تا جنگ جهانی دوم عقب میروند و نام آلمان بارها در آنها تکرار میشود.
اجسام درخشان در آسمان، گزارشهای مبهم نظامی و پروندههایی که دههها محرمانه ماندهاند: اسناد تازه مربوط به یوفوها نگاهی به برخی از رازآلودترین پروندههای چند دهه گذشته میدهند.
آگهی
آگهی
بخش مهمی از این پروندههای تاریخی به گزارشهای خلبانان نیروهای متحد در ماههای پایانی جنگ جهانی دوم اختصاص دارد. آنها از اجسام پرنده درخشان با سرعت بسیار بالا روایت کردهاند که بر فراز آلمان هواپیماهایشان را همراهی میکردند. این پدیدهها بعدها با نام «Foo Fighters» شناخته شدند.
در این پرونده (منبع به زبان آلمانی) (منبع به زبان انگلیسی) بهصورت نقل قول مستقیم آمده است:
در شب ۲۲ دسامبر ۱۹۴۴ دو نور از روی زمین در نزدیکی یک هواپیمای 415th Night Fighter Squadron اوج گرفت، به ارتفاع آن رسید، حدود دو دقیقه پشت دم هواپیما قرار گرفت و سپس «دوباره جدا شد». به گفته خدمه این نورها در تمام مدت «کاملا تحت کنترل» بودند. رادار زمینی تایید کرد که هیچ هواپیمای دشمنی در آن منطقه حضور نداشت.
چنین برخوردهایی چندین بار تکرار شد. در طول دورهای ششهفتهای، خدمه واحد ۴۱۵ بر فراز آلمان و فرانسه از نورهای قرمز، سبز، نارنجی و کهربایی گزارش دادند که همراه با هواپیماهایشان در آرایش پرواز میکردند، در مانورهای گریز شرکت میکردند و تا حدود ۳۰ متر به آنها نزدیک میشدند. خلبانان این پدیدهها را «Foo Fighters» نامیدند.
وزارت هوانوردی بریتانیا این گزارشها را بررسی کرد و در یک یادداشت محرمانه در مارس ۱۹۴۵ به این نتیجه رسید که «کل موضوع همچنان تا حدی معماگونه است».
بهطور جداگانه خلبانان از مشاهده یک استوانه آلومینیومی به طول حدود ۳.۶ متر در ارتفاع تقریبی ۲۷۰۰ متری نیز خبر دادند. این جسم هنگام شلیک هواپیماها تا حدی شکل خود را از دست داد و به صورت نوری قرمز درخشان دیده شد اما متلاشی نشد. دستگاه اطلاعاتی آن را به احتمال زیاد «بمب ضدهوایی» آلمانی ارزیابی کرد.
برای این نورهای مرموز هیچ توضیح روشنی وجود نداشت. این پرونده به مدت ۸۰ سال محرمانه ماند.
فرماندهان نظامی چندین فرضیه را برای توضیح این پدیدهها بررسی کردند. یکی از گزینهها این بود که شاید با سلاحهای مخفی ناشناخته آلمان یا هواپیماهای آزمایشی با سامانههای جدید راکتی یا جت سر و کار داشته باشند. اما تحقیقات هیچ مدرک قاطعی در این باره پیدا نکرد.
گزارشهای منتشرشده افبیآی و «یوفوهای نازی»
در میان اسناد منتشرشده، مدارک تاریخی افبیآی از دهههای ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ نیز دیده میشود که در آنها گزارشهایی از ادعاهای مربوط به طراحی پرندههای دیسکشکل توسط آلمان مطرح شده است. بخشی از این اشارهها به پروژههای تحقیقاتی احتمالا محرمانه در اطراف برلین و همچنین مناطق نزدیک مرز اتریش مربوط میشود.
با این حال این گزارشها حاصل بررسیهای فنی یا پروندههای تاییدشده نظامی نیست، بلکه عمدتا بر پایه گفتههای خبرچینها، شایعات و اطلاعات سرویسهای امنیتی در سالهای بلافاصله پس از جنگ استوار است. به همین دلیل بیشتر نشان میدهد که آن زمان مقامها به دنبال چه نوع خبرهایی میرفتند.
این اسناد هیچ مدرکی ارائه نمیکند که نشان دهد آلمان نازی واقعا «دیسکهای پرنده» قابل استفاده با توان پروازی خارقالعاده ساخته بوده است. تاریخنگاران بخش بزرگی از این روایتها را در چارچوب گمانهزنیها درباره سلاحهای مخفی آلمان، جنگ روانی و تلاش متحدان برای یافتن فناوریهای پیشرفته آلمانی طبقهبندی میکنند.
در یادداشتهای SHAEF و وزارت هوانوردی بریتانیا در سالهای ۱۹۴۴ و ۱۹۴۵ بارها از جمله نورهای قرمز، سبز، نارنجی و کهربایی توصیف شده است که ظاهرا به شکلی کنترلشده حرکت میکردند، در آرایش کنار هواپیماها پرواز میکردند و گاهی تا فاصلهای بسیار نزدیک به آنها میرسیدند.
برخی شاهدان از اجسام شبیه پیکان خبر میدهند. با وجود این تنوع، الگوهای مشترک تکرار میشود: بسیاری از این پرندهها گویا بال، ملخ یا سامانههای متعارف پیشران قابل تشخیص ندارند. همچنین ویژگیهای غیرعادی به آنها نسبت داده میشود؛ از جمله توانایی ایستادن ظاهرا بیحرکت در هوا، شتابگیری ناگهانی یا انجام مانورهایی که بهسختی با فناوریهای شناختهشده قابل توضیح است.
اشکال درخشان، مانورهای ناشناخته در آسمان
بررسیهای بعدی، از جمله برنامه نیروی هوایی آمریکا با نام «پروژه بلو بوک» (۱۹۴۷ تا ۱۹۶۹)، نیز طیف گستردهای از گزارشهای مشاهده این پدیدهها را ثبت کرده است. شاهدان از اشکال هندسی درخشان، اجسام دیسکشکل یا شبیه پیکان و نیز پدیدههایی بدون بال، ملخ یا سامانههای متعارف پیشران سخن گفتهاند. در برخی گزارشها از اجسامی یاد شده است که ظاهرا میتوانستند بیحرکت در هوا بایستند، ناگهان شتاب بگیرند یا مانورهایی انجام دهند که با فناوریهای پروازی شناختهشده آن زمان بهسختی قابل توضیح بود.
علاوه بر اسناد تاریخی، آرشیوها حجم زیادی از مدارک مربوط به سالهای اخیر را نیز در بر میگیرند. از زمان افشای عمومی برنامه پنتاگون موسوم به AATIP (برنامه پیشرفته شناسایی تهدیدهای هوافضا) در سال ۲۰۱۷، آمریکا دامنه تحقیقات خود درباره پدیدههای موسوم به UAP (پدیدههای ناشناخته و غیرعادی) را گسترش داده است.
وزارت دفاع ساختارهای تازهای برای ثبت و ارزیابی مشاهدات غیرمعمول توسط نیروهای نظامی ایجاد کرد. پنتاگون همچنین چندین تصویر ویدیویی از اجسام ناشناس پرنده را که پیشتر محرمانه بود منتشر کرد؛ از جمله ویدئوهایی مربوط به خلبانان نیروی دریایی از سالهای ۲۰۰۴ و ۲۰۱۵ که پدیدههای ثبتشده در آنها در ابتدا قابل شناسایی دقیق نبود.
در شماری از اسناد، نظامیان پس از برخوردهای نزدیک از عوارض جسمانی نیز گزارش دادهاند؛ از جمله حالت تهوع، سردرد، تحریکهای پوستی یا نشانههای عصبی. این که در پس این مشاهدات حلنشده چه چیزی قرار دارد تا امروز محل بحث است. طیف توضیحهای مطرحشده از پدیدههای فنی شناختهشده و برداشتهای اشتباه تا فرضیههای گستردهتر را در بر میگیرد.
این رویکرد تازه پنتاگون در شفافسازی اسناد در اروپا نیز با دقت دنبال میشود. کارشناسان امنیت و دفاع تحولات آمریکا را زیر نظر دارند، چون پدیدههای غیرمعمول در حریم هوایی اکنون هرچه بیشتر به عنوان موضوعی بالقوه در حوزه امنیت و اطلاعات تلقی میشود.
میان تاریخ و گمانهزنی
اسناد تازه منتشرشده پیش از هر چیز یک نکته را روشن میکنند: توجه به پدیدههای غیرعادی در آسمان سابقهای طولانی دارد و به رویدادهای تاریخیای چون جنگ جهانی دوم گره خورده است. هرچند نام آلمان در این مدارک بارها دیده میشود، اما این اسناد هیچ نشانهای از وجود سفینههای فضایی بیگانگان یا «دیسکهای پرنده» محرمانه ساخت آلمان ارائه نمیکنند.
این مدارک بیش از هر چیز نشان میدهند که ارتشها و سرویسهای اطلاعاتی در طول دههها چگونه تلاش کردهاند مشاهدات غیرمعمول را توضیح دهند و چگونه از دل این تلاشها افسانههایی شکل گرفته که تا امروز ادامه دارند.