این قدیسان دخمهها با نامهای وینتسنیوس، والریوس، بندیکتوس و فلیکس بندیکتوس در اواخر قرنهای هفدهم و هجدهم از رم به شهر باد اشتافلشتاین در بایرن منتقل شدند. گمان میرود این بقایا به شهدای نخستین مسیحیت تعلق داشته باشد.
چهار اسکلت کامل که در پارچه های ابریشمی پیچیده شده و با جواهرات طلا، نقره، تور و سنگهای قیمتی پوشانده شده اند... منظره ای که لرزه بر اندام بسیاری از بازدیدکنندگان کلیسای صومعه کاتولیک بانتس در جنوب آلمان انداخته است.
آگهی
آگهی
این پیکرهای وهم انگیز که با نامهای وینتسیوس، والریوس، بندیکتوس و فلیکس بندیکتوس شناخته میشوند، بقایای آنچه به اصطلاح «قدیسان دخمه ای» نامیده میشود هستند؛ اجسادی که در اواخر قرن هفدهم و سده هجدهم از رم به صومعه بندیکتینی نزدیک شهر باواریایی باد اشتافلشتاین منتقل شدند.
از آن زمان این یادگارهای مقدس در معرض دید قرار گرفته اند تا یادآور یافتن امید در روزگار دشوار باشند.
والتر ریس، کشیش، توضیح میدهد: «این ماجرا به پایان جنگ سی ساله برمیگردد؛ دوران بسیار هولناکی بود. سه چهارم جمعیت آلمان عملا از بین رفتند. جنگها، طاعونها و دیگر بلاها اینجا هم وحشتناک بود. در دوره باروک مردم سعی میکردند درِ بهشت را بگشایند؛ به همین دلیل همه چیز را تا حد ممکن زیبا طراحی میکردند. این در واقع نوعی فرار از زمان حال بود که اغلب بسیار ترسناک بود و به همین خاطر این اسکلتهای وهم انگیز را با زیبایی تمام آراستند و تا حد امکان زنده و پرتحرک به تصویر کشیدند.»
انیتا گوتشلیش، خادم کلیسا، میپذیرد که این منظره ترسناک است اما به ماندگار بودن آن هم اشاره میکند.
او در حالی که به یکی از اسکلتها نگاه میکند که گویی با حفره های خالی چشمش خیره به او زل زده، آرام زمزمه میکند: «در واقع کمی ترسناک است.» او اضافه میکند: «متوجه میشوم هر وقت افراد مسن تر که در کودکی به اینجا آمده اند دوباره به این کلیسا سر میزنند، همیشه دنبال بدنهای مقدس میگردند، چون هنوز آنها را به خاطر دارند.» او توضیح میدهد که این اسکلتها برای مردم در هر سنی جذابیت خود را حفظ کرده اند.
اگرچه ممکن است برای برخی بازدیدکنندگان آزاردهنده به نظر برسند، قدیسان دخمه ای یا همان «بدنهای مقدس» را هنوز هم میتوان در بسیاری از کلیساها و صومعه های کاتولیک دوره باروک در سراسر بایرن دید.
این اسکلتها که اغلب در ویترینهایی شبیه تابوت شیشه ای به نمایش گذاشته میشوند، در کلیساهای کشورهای همسایه، از جمله اتریش، سوئیس، چک و ایتالیا، نیز منظره ای آشنا به شمار میروند.
بدنهای مقدس بقایایی هستند که در دخمه های زیرزمینی رم پیدا شده اند. بر پایه افسانه ای که در قرون وسطی شکل گرفت، این یادگارها پیکر شهیدان نخستین روزهای مسیحیت در رم است که در قرن شانزدهم در گورهای بی نام و نشان در دخمه های شهر کشف شد.
ریس میگوید: «در آن زمان کلیسا به سادگی همه آنها را قدیس اعلام کرد. و البته در بسیاری کشورها از جمله آلمان مردم میخواستند چنین بقایای مقدسی، چنین یادگارهایی را در اختیار داشته باشند، چون این کار جایگاه کلیسا یا صومعه خودشان را بالا میبرد و شاید آن را به زیارتگاهی تبدیل میکرد.»
برای این که تماشای بدنهای مقدس تجربه ای ویژه باقی بماند، بیشتر طول سال آنها را از دید پنهان میکنند؛ به این صورت که روی ویترینها تخته های چوبی نصب شده که تصویر همان اسکلتها روی آنها نقش بسته است.
در مناسبتهای ویژه، از جمله روز همه قدیسان، این پوششها برداشته میشود و بدنهای مقدس به مومنان نشان داده میشود.