آینا موذن هنرمند معاصر ایرانی در ایتالیا، جمهوری آذربایجان و خلیج فارس زندگی میکند و میکوشد تجربه فراملی خود را به گفتوگوی فرهنگی و مقاومت علیه سرکوب مرگبار اعتراضهای ضددولتی حکومت ایران تبدیل کند.
آینا موذن، هنرمند معاصر ایرانی که میان ایتالیا، جمهوری آذربایجان و کشورهای حوزه خلیج فارس زندگی و کار میکند، هنر را هم پلی فرهنگی و هم شکلی از مقاومت در میان تنشهای سیاسی و اجتماعی در کشور زادگاهش میبیند.
آینا موذن که دارای مدرک کارشناسی ارشد تاریخ هنر است، تجربه زیسته خود از جابهجایی و حافظه را به هنر بصری تبدیل میکند. آثارش میان سنتهای تصویری از اواخر عهد باستان تا روزگار معاصر پل میزند.
هرچند مسیر حرفهای او فراملی است، اما میگوید زبان هنریاش عمیقا در ایران ریشه دارد. آینا موذن میگوید: «هرجا که باشم، ایران همیشه با من است. غرایزم، نمادهایم و حساسیتم را شکل میدهد؛ زبانی احساسی است که با آن فکر میکنم.»
با ادامه ناآرامیها و خشونت در ایران، این پیوند محکمتر شده است. برای آینا موذن، هنر دیگر فقط پیگیری شخصی یا زیباییشناختی نیست، بلکه ضرورتی اخلاقی است. آینا موذن میگوید: «هنر به راهی برای نه گفتن به سکوت تبدیل میشود.» او میگوید: «آنچه در ایران رخ میدهد نسلکشی است و من بهعنوان یک ایرانی هر روز آن درد را با خود حمل میکنم. هنر من از سوگ، خشم و مسئولیت میآید؛ از نیاز به شهادت دادن، سوگواری عمومی و ایستادن کنار کسانی که زندگیشان در حال نابودی است.»
آینا موذن هنر خود را با اوجگیری اعتراضها راهی برای بیان دادخواهی میداند. آینا موذن میگوید: «خلقکردن این روزها برای من انتخاب نیست؛ شکلی از اعتراض، بقا و باور به این است که کشورم بهزودی آزاد خواهد شد.»
کار این هنرمند هویت، حافظه فرهنگی و توانمندسازی زنان را میکاود؛ مسیری که در سالهای دوری از وطن و زندگی در اروپا، قفقاز و خاورمیانه شکل گرفته است. آینا موذن میگوید: «زیستن میان مکانهای متفاوت مرا هوشیار نگه میدارد.» آینا موذن میگوید: «هر کشور شیوه دیدن، احساسکردن و شنیدنم را تغییر میدهد و این حرکت پیوسته بهطور طبیعی راهش را به کارم پیدا میکند.»
آینا موذن به نسل روبهرشد هنرمندان ایرانی تعلق دارد که میان مناطق و فرهنگها زندگی میکنند و در دورهای که بیثباتیهای ژئوپلیتیک روبهگسترش است با هنر گفتوگو را زنده نگه میدارند. آثار او بازتابدهنده تجربههای مشترک عاطفی و فرهنگی در آنسوی مرزهاست، بهویژه تجربههای زنان و مهاجران.
در دورههای ناآرامی، او هنر را نیرویی آرام اما ماندگار میبیند. آینا موذن میگوید: «هنر به شکلی قدرتمند از مقاومت بدل میشود.» او میگوید: «حافظه را نگه میدارد، همدلی میآفریند و به مردم یادآوری میکند که زندگیها آمار نیستند.»
آثار او مورد توجه بینالمللی قرار گرفته است؛ از جمله کسب جوایز اول طراحی گرافیک و عکاسی در مسابقات ملی هنر و علوم ایران و راهیابی به فهرست نهایی مسابقه عکاسی یونسکو با موضوع جادههای ابریشم در چین.
آینا موذن میگوید هدفش ساده اما فوری است. او میگوید: «امیدوارم احساس نزدیکی کنند؛ بفهمند این روایتها واقعی، انسانی و همین حالا در حال رخدادن هستند؛ نه دور، نه نظری.»
آینا موذن در پایان میگوید: «جایی از فقدان و عشق خلق میکنم و نگهداشتن حافظه را کنشی از مقاومت میدانم.»