گزارشی جدید نشان میدهد غیبت ناشی از بیماری هر سال تا ۸۱۰ میلیارد یورو برای اتحادیه اروپا هزینه دارد و لزوم پیشگیری بهتر و درمان زودهنگام را برای کاهش اثرات اقتصادی برجسته میکند.
به طور میانگین، هر شهروند اروپایی هر سال به دلیل ناخوشی نزدیک به سه هفته از کار غیبت میکند؛ یافتهای که در یک گزارش جدید مطرح شده است.
به گفته این گزارش که توسط مؤسسه محیط زیست و بهداشت عمومی (Environment and Public Health Institute) (منبع به زبان انگلیسی) تهیه شده است، این میزان حدود ۶ درصد از زمان بالقوه کار در اتحادیه اروپا را تشکیل میدهد و معادل تقریبی ۵۴۰ میلیارد یورو هزینه نیروی کار از دسترفته در هر سال است. این رقم برابر با ۲.۹ درصد تولید ناخالص داخلی اتحادیه اروپا در سال ۲۰۲۵ میلادی است.
با این حال، این رقم تنها بخشی از تأثیر اقتصادی ناخوشی را نشان میدهد؛ تأثیری که همه چیز را از عفونتهای ویروسی تا مشکلات سلامت روان یا سرطان در بر میگیرد. در این محاسبه فقط غیبتهای مرتبط با بیماری در میان افرادی که هنوز به عنوان کارکنان تماموقت طبقهبندی میشوند لحاظ شده و هزینه کامل اقتصادی بیماریهای بلندمدت در نظر گرفته نشده است.
فردی که به دلیل بیماری ناچار میشود ساعات کار خود را کاهش دهد یا به طور کامل از بازار کار خارج شود، دیگر به عنوان غیبت ناشی از بیماری ثبت نمیشود.
فراتر از از دست رفتن مستقیم زمان کار، بیماری پیامدهای اقتصادی گستردهتری نیز به همراه دارد.
وقتی افراد به دلیل بیماری قادر به کار کردن نیستند، تولید اقتصادی نیز کاهش مییابد و کارفرمایان و همکاران مجبورند با پیامدهای غیبت آنها کنار بیایند؛ از جمله استخدام نیروی جایگزین یا درخواست اضافهکاری از سایر کارکنان.
به گفته این گزارش، دورههای طولانیتر مرخصی استعلاجی میتواند باعث شود افراد به طور کلی از بازار کار خارج شوند که این امر به کاهش درآمدهای مالیاتی و افزایش هزینههای بیمههای اجتماعی منجر میشود.
با در نظر گرفتن این هزینههای مستقیم و غیرمستقیم، گزارش یادشده هزینه اضافی سالانهای در حدود ۱۳۵ تا ۲۷۰ میلیارد یورو برآورد کرده است که در مجموع، هزینه سالانه را به ۶۷۵ تا ۸۱۰ میلیارد یورو میرساند.
میزان مرخصی استعلاجی در اروپا چقدر است؟
اگرچه زیان اقتصادی ناشی از غیبتهای استعلاجی مشکلی در سراسر اروپا است، آدریان مهیچ، نویسنده این گزارش، هنگام ارائه آن در پارلمان اروپا در بروکسل گفت که در اروپا «تفاوت چشمگیری» وجود دارد.
بر اساس دادههای سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD)، اسلوونی در سال ۲۰۲۵ طولانیترین میانگین مرخصی استعلاجی را داشته است؛ کمی بیش از پنج هفته برای هر کارمند، و پس از آن فنلاند و اسپانیا با حدود پنج هفته قرار دارند.
در فرانسه، سوئد و آلمان میانگین این مرخصی کمی بیش از سه هفته است، در حالی که در ایتالیا و یونان، کارکنان تماموقت به طور میانگین کمتر از یک هفته مرخصی ناشی از بیماری میگیرند.
با این حال، به گفته گزارش، این ارقام لزوما تفاوت در سلامت جمعیتها را نشان نمیدهد.
کشوری که موارد کمتری از مرخصی استعلاجی ثبت میکند ممکن است جمعیت سالمتری داشته باشد، اما این امر میتواند بازتاب جبران خدمات پایین، حمایت ضعیف از اشتغال یا رفتن افراد به محل کار با وجود بیمار بودن نیز باشد.
چگونه میتوان بار اقتصادی را کاهش داد؟
دلایل مرخصی استعلاجی از مشکلات سلامت روان و بیماریهای اسکلتیعضلانی گرفته تا حوادث و بیماریهای مزمن را در بر میگیرد.
اما بخش قابل توجهی از این غیبتها میتواند بالقوه پیشگیری شود یا مدت آن کاهش یابد. به گفته گزارش، بسیاری از این موارد به شرایطی مرتبط است که برای آنها اقدامات پیشگیرانه، درمان زودهنگام و توانبخشی میتواند هم خطر و هم مدت غیبت از کار را کاهش دهد.
مهیچ گفت که اقدامات پیشگیرانه شامل بهبود ارگونومی محیط کار، درمان زودهنگام برای نگرانیهای مربوط به سلامت روان، دسترسی سریعتر به مراقبتهای اولیه، فیزیوتراپی، خدمات سلامت روان و شناسایی زودهنگام خطرات است.
او افزود: «خودِ پیشگیری نیز پرهزینه است، بنابراین همه این اقدامات رایگان نیست، اما اگر بهدرستی اجرا شود، منافع آن از هزینهها بیشتر خواهد بود.»