کارشناسان خواستار مقررات سختگیرانهتر برای پلتفرمهای دیجیتال شدند و هشدار دادند که قابلیتهای طراحیشده برای نگه داشتن کاربران آنلاین میتواند استفاده زیانبار از اینترنت را تشدید کند.
کارشناسان هشدار دادند که استفاده «مشکلزا» از اینترنت به یک نگرانی مهم در حوزه سلامت عمومی در سطح جهان تبدیل شده است که ممکن است بیش از ۱۰ درصد جمعیت جهان را تحت تاثیر قرار دهد و هزینه اجتماعی قابل توجهی به همراه داشته باشد.
اصطلاح استفاده مشکلزا از اینترنت (پییوآی) دامنه گستردهای از رفتارها را در بر میگیرد، از جمله قمار، بازیهای آنلاین، تماشای محتوای پورنوگرافیک، استفاده از شبکههای اجتماعی و خرید اینترنتی. این فعالیتها ذاتا مضر نیستند، اما زمانی «مشکلزا» محسوب میشوند که در زندگی روزمره اختلال ایجاد کنند یا به سطح یک اختلال پزشکی، مثلا اعتیاد به قمار، برسند.
در گزارشی که در نشریه The Lancet Psychiatry (منبع به زبان انگلیسی) منتشر شد، کارشناسان حوزه سلامت عمومی، روانشناسی و سیاستگذاری استدلال کردند که دولتها باید استفاده مشکلزای اینترنت را به عنوان یک نگرانی جهانی در حوزه سلامت عمومی به رسمیت بشناسند و ویژگیهای طراحیای را که افراد را مدام آنلاین نگه میدارد، مانند اسکرول بیپایان و پخش خودکار، تحت مقررات قرار دهند.
نویسندگان نوشتند: «از منظر سلامت عمومی، اگرچه بسیاری از رفتارهای مرتبط با استفاده مشکلزای اینترنت ممکن است به آستانه تشخیص بالینی نرسند، اما در مجموع یک معضل قابل توجه در حوزه سلامت عمومی ایجاد میکنند.»
به گفته این گزارش، افرادی که از اینترنت به شکل مشکلزا استفاده میکنند، اغلب همزمان دچار مشکلات سلامت روان هستند، از جمله اختلال نقص توجه و بیشفعالی (اِیدیاچدی)، افسردگی، اضطراب، اختلال وسواس فکری-عملی (اوسیدی)، اختلالات خواب، اختلالات خوردن، خودآسیبزنی و افکار یا اقدام به خودکشی.
این گزارش همچنین استفاده مشکلزای اینترنت را با تعارضات بینفردی، احساس تنهایی، ناسازگاری در خانواده، کاهش بهرهوری تحصیلی و شغلی و فرسودگی شغلی مرتبط دانست.
به نظر میرسد جوانان، ساکنان کشورهای کمدرآمد و با درآمد متوسط و افرادی که دچار اختلالات سلامت روان هستند، بیش از دیگران در معرض خطر باشند. هنوز مشخص نیست که آیا استفاده مشکلزای اینترنت در حال شایعتر شدن است یا این که پیامدهای آن تنها بهتر شناسایی شده است.
طراحی پلتفرمها خطر را افزایش میدهد
نویسندگان هشدار دادند که اگرچه قمار، بازی و پورنوگرافی مدتها پیش از اینترنت هم وجود داشت، پلتفرمهای دیجیتال این امکان را فراهم کردهاند که این سرگرمیها به طور دائمی در دسترس باشند و دارای ویژگیهایی هستند که میتواند آنها را اعتیادآور کند، از جمله دقت الگوریتمی و بازخورد لحظهای.
تنهایی، روابط ضعیف خانوادگی و صرف زمان بیشتر در فضای آنلاین همگی میتوانند به بروز رفتارهای مضر دامن بزنند.
با این حال، گزارش تاکید کرد که نمیتوان استفاده مشکلزای اینترنت را فقط با آسیبپذیریهای فردی توضیح داد، بلکه این پدیده تحت تاثیر و تقویتکننده ویژگیهای طراحی خاص پلتفرمها و خدمات آنلاین، برای مثال الگوریتمهای شبکههای اجتماعی، نیز هست.
پژوهش درباره این موضوع همچنان ادامه دارد، اما نویسندگان گفتند شواهد موجود برای توجیه اتخاذ یک «رویکرد احتیاطی» در سیاستگذاریهای عمومی کافی است. آنها خواستار رویکردی هماهنگ در سطح بینالمللی برای مقابله با آسیبهای ناشی از استفاده مشکلزای اینترنت شدند.
به گفته این گزارش، رویکردهای سیاستی کنونی ممکن است کافی نباشند. برای نمونه، ممنوعیتهای رسانههای اجتماعی که بر محدودیت سنی تمرکز دارند، لزوما سراغ ویژگیهایی نمیروند که استفاده وسواسی از اینترنت را تشویق میکنند، مانند اسکرول بیپایان و اعلانهای فشاری.
نویسندگان استدلال کردند که مسئولیت باید بر عهده پلتفرمهای آنلاین باشد، نه کاربران فردی، و توصیه کردند این محصولات مشمول همان استانداردهای ایمنی شوند که در مورد دخانیات، الکل و قمار اعمال میشود.
این گزارش مجموعهای از اقدامات را پیشنهاد کرد، از جمله محدود کردن ویژگیهای پرخطر، حسابرسی مستقل از الگوریتمها و وضع مقررات الزامآور درباره محدودیتهای سنی و محدودیتهای تبلیغاتی.
پژوهشگران از دولتها خواستند که از خودتنظیمی داوطلبانه صنعت فاصله بگیرند و به سوی استانداردهای الزامآوری بروند که ویژگیهای ایمنی را به تنظیمات پیشفرض تبدیل میکند و ویژگیهای طراحیشده برای حداکثر کردن درگیرشدن کاربران را محدود میسازد.
نویسندگان در جمعبندی تاکید کردند: «هدف باید این باشد که به منظور کاهش آسیبهای اجتماعی ناشی از استفاده مشکلزای اینترنت، سلامت عمومی بر منافع صنعت مقدم دانسته شود.»