از تیرامیسوی نرم تا راویولی‌های پف‌کرده، غذاها در «Knitalian کیت» هم خوشمزه‌اند هم فریبنده؛ یک نمایشگاه هنری غوطه‌ور تازه در لندن.
لایه‌های لازانیا پر از سس بولونیز، کانولی پر از پسته که با شکر قنادی پوشیده شده و تکه‌ای اغواکننده از تیرامیسوی نرم و پف‌دار.
آگهی
آگهی
اینها فقط بخشی از غذاهای وسوسه‌انگیزی هستند که در رستوران جدید «Kate Jenkins» با نام «Kate's Knitalian» سرو می‌شوند.
اما نکته اینجاست که هیچ‌کدام قابل خوردن نیستند.
در عوض، جنکینز هر دستور غذا را بافتنی، قلاب‌بافی، گلدوزی و دوخت انجام داده و ضیافتی از هنر با الیاف را برای نمایشگاه جدیدش در گالری Air Contemporary در لندن بریتانیا به‌صورت دست‌ساز خلق کرده است.
گالری هم‌راستا با این کار دوباره بازطراحی شده و با رومیزی‌های چهارخانه به‌سبک تراسوریاهای سنتی، آثار هنری دیواری روستایی و یک یخچال بزرگ ژلاتو تجهیز شده است. اگر نبود که بوی خمیر پخته در هوا نپیچد، می‌شد قسم خورد که از خیابان‌های شلوغ سوهو به یک فروشگاه ظریف ایتالیایی منتقل شده‌اید.
این عنصر غوطه‌ورکننده بخشی جدایی‌ناپذیر از کارهای جنکینز است که پیش از این شامل بازآفرینی‌های بافتنی از فروشگاه‌های ماهی، نانوایی‌ها، سوپرمارکت‌ها، بارهای بگل و موارد دیگر بوده است.
اما آخرین چیدمان او بسیار شخصی‌تر به نظر می‌رسد، که الهام‌گرفته از سفرهای متعددش به ایتالیا همراه با شریک ایتالیایی‌اش است.
جنکینز به Euronews Culture گفت: «من همیشه در ایتالیا احساس الهام می‌کنم، چون آنجا از نظر غذا چنین فرهنگ غنی‌ای وجود دارد.»
او گفت: «در سراسر ایتالیا بخش‌های شگفت‌انگیز و متفاوتی وجود دارد و هرکدام برای چیزهای مختلفی مشهور هستند. پس وقتی به فرهنگ غذایی در ونیز نگاه کنید، چیچتی دارید که معادل تاپاس است و بعد کروتونه را دارید که به خاطر پیازهای قرمزش معروف است.»
تنوع غذاهای ایتالیایی همراه با علاقه جنکینز به تفاوت‌های ظریف منطقه‌ای آن‌ها نقطه شروع پروژه‌ای یک‌ساله شد که در آن بیش از هزار نمونه پارچه‌ای از غذا و نوشیدنی بازآفرینی شده است.
در میان آن‌ها برش‌های سالامی، انواع پنیر، بطری‌های کیانتی و صدها تکه پاستا در کاسه‌ها دیده می‌شود. هیچ جزئیاتی نادیده گرفته نشده و جنکینز فرآیند بافتن یک لازانیا را مانند پختن واقعی آن در نظر گرفته است.
جنکینز توضیح می‌دهد: «من لایه‌های خمیر پاستا را می‌بافتم، بعد راغو را می‌ساختم که آن قلاب‌بافی شده و سپس همه را مثل زمانی که خودتان لازانیای پخته درست می‌کنید، لایه‌لایه روی هم می‌گذاشتم.»
او می‌گوید: «این کار مستلزم آن است که واقعا نگاه کنید چیزها چگونه ساخته شده‌اند، بعد آن را تکه‌تکه کنید و دوباره بسازید، البته به شکل بافتنی.»
رسیدن به رنگ‌ها و بافت‌های درست نیز به آزمایش‌های بی‌پایان نیاز داشت، از جمله ترکیب نخ‌ها و امتحان تکنیک‌های مختلف بافت تا همه چیز تا حد ممکن باورپذیر به نظر برسد.
او گفت: «وقتی چیزهایی مثل راویولی می‌سازم، باید میزان مشخصی پف‌دار باشد و بعد لبه دندانه‌دار کوچکی دارد که باید با نوع خاصی از بافت ایجاد شود.»
او افزود: «یا وقتی یک مخروط بستنی با ساختار وافل سه‌بعدی می‌سازم، بعضی چیزها را با تکنیک قلاب‌بافی انجام می‌دهم و برای برخی دیگر از دستگاه بافندگی استفاده می‌کنم تا ظاهر درستی پیدا کند.»
از زمانی که مادربزرگش در کودکی به او بافتن یاد داد، این هنر بخش مهمی از زندگی جنکینز بوده است.
او در اواخر دهه ۹۰ کار خود را به عنوان طراح پوشاک بافتنی آغاز کرد و با طراحان بزرگ مد از جمله Ralph Lauren، Marc Jacobs و Kate Spade کار کرد و بعدتر برند خودش با نام Cardigan را بنیان گذاشت.
سپس هنگام فکرکردن به راه‌هایی برای تبلیغ یک خط لوازم جانبی، شروع به بافتن غذاها کرد، بیشتر برای سرگرمی، اما همچنین به عنوان راهی برای واداشتن مردم به دیدن چیزها از زاویه‌ای متفاوت.
این کار آن‌قدر محبوب شد که جنکینز توانست نخستین نمایشگاه با موضوع غذا را در سال ۲۰۰۷ با عنوان «Comfort Food» برگزار کند، نمایشی که در نهایت مسیر کل حرفه او را تغییر داد.
او گفت: «فکر می‌کنم مردم دیدن غذا را دوست دارند» و بر این باور است که در دیدن و خلق نسخه‌های بازآفرینی‌شده از چیزهایی که از قبل وجود دارند، نوعی شادمانی جهان‌شمول نهفته است.
او افزود: «برایم بسیار رضایت‌بخش است وقتی برای خودم هدفی تعیین می‌کنم و می‌گویم خب حالا می‌خواهم یک بگل بسازم و آن را شبیه یک بگل واقعی کنم.»
این نمایشگاه در زمانی برگزار می‌شود که به اصطلاح سرگرمی‌های مادربزرگ‌پسند مانند بافتنی در میان نسل‌های جوان محبوبیت زیادی یافته است و بنا بر نظرسنجی شرکت Mintel Group Ltd، اکنون ۸۶ درصد از نسل Z خود را «دست‌سازکار» یا «سازنده» می‌دانند.
جنکینز گفت: «اینترنت جهان را به روی این امکان گشوده که مردم بتوانند به صورت آنلاین یاد بگیرند.»
او گفت: «این فوق‌العاده است و می‌توانم بفهمم چرا چنین علاقه عظیمی وجود دارد، چون دسترسی به آن بیشتر شده و چندان سخت نیست. برای ساختن چیزی نه به ابزارهای زیادی نیاز دارید و نه به پول فراوان.»
ماهیت جمعی سرگرمی‌های مبتنی بر هنرهای‌دستی همچنین به جنکینز امکان داده است که نمایشگاه‌هایش را اجتماعی‌تر و تعاملی‌تر کند و در نمایش «Cafe Kate» در سال ۲۰۲۲ در هلند مردم را تشویق کرده بود که کیک‌های خودشان را ببافند.
او گفت: «خوب است که آن هیجان وجود داشته باشد، این که مردم بیایند، کمی بافتنی انجام دهند یا به این شکل در نمایشگاه غرق شوند.»
در «Kate's Knitalian» نیز حس مشابهی از صمیمیت وجود دارد، هرچند مهمانان می‌توانند مطمئن باشند برای سرزدن به بخش ساخت پیتزای دلخواه نیازی به مهارت‌های بافتنی یا آشپزی ندارند.
با این حال باید خودداری زیادی به خرج دهند تا وسوسه نشوند از چیزی گاز بگیرند...
نمایش «Kate's Knitalian» از ۳۰ اکتبر تا ۵ دسامبر ۲۰۲۶ در گالری Air Contemporary در لندن بریتانیا برگزار می‌شود.