با وجود شکستهای سنگین حزب کارگر، حزب حاکم و دستاورهای بزرگ برای حزب راست افراطی «اصلاح بریتانیا» در انتخابات محلی بریتانیا، کییر استارمر، نخستوزیر روز جمعه گفت که استعفا نخواهد داد.
در حالی که تا بامداد جمعه حدود یکچهارم آرا شمارش شده بود، آقای استارمر گفت مسئولیت نتایج «بسیار دشوار» را میپذیرد، اما کنارهگیری نخواهد کرد.
آگهی
آگهی
او گفت: «رایدهندگان پیامی درباره سرعت تغییرات و اینکه چگونه میخواهند زندگیشان بهبود یابد، ارسال کردهاند.»
او افزود: «من برای پاسخ به این چالشها انتخاب شدهام و قصد ندارم از آنها شانه خالی کنم و کشور را به سمت هرجومرج ببرم.»
یورونیوز فارسی را در ایکس دنبال کنید
این انتخابات بهطور گسترده بهعنوان یک همهپرسی غیررسمی درباره استارمر دیده میشود؛ شخصی که محبوبیتش از زمان انتخابش در کمتر از دو سال پیش بهشدت کاهش یافته است.
حزب «اصلاح بریتانیا» به رهبری نایجل فاراژ، صدها کرسی در شوراهای محلی در مناطق کارگرنشین شمال انگلستان بهدست آورد؛ مناطقی که زمانی پایگاه سنتی حزب کارگر بودند.
با ادامه شمارش آرا در روز جمعه، تصویر کلی تغییر خواهد کرد؛ زیرا نتایج از اکثر شوراهای محلی، از جمله پایگاههای اصلی حزب کارگر مانند لندن، در حال اعلام شدن است. همچنین آرا در انتخابات پارلمانهای واگذار شده اسکاتلند و ولز نیز شمارش میشود. نایجل فاراژ گفت این نتایج «تغییری تاریخی در سیاست بریتانیا» را نشان میدهد.
شکست سنگین حزب کارگر ممکن است موجب تلاش برخی نمایندگان ناراضی برای برکناری استارمر، یعنی رهبری شود که این حزب را در ژوئیه ۲۰۲۴ به قدرت رساند.
حتی اگر کییر استارمر فعلا در قدرت بماند، بسیاری از تحلیلگران تردید دارند که او بتواند حزب را در انتخابات سراسری بعدی که باید تا سال ۲۰۲۹ برگزار شود، رهبری کند.
دیوید لمی، معاون نخستوزیر، به حزب هشدار داد که نخستوزیر را سرنگون نکنند و گفت: «در طول پرواز، خلبان را عوض نمیکنند.»
حزب سبز نیز امیدوار است سهم آرای خود را افزایش دهد و صدها کرسی در شوراهای شهری و شهرهای دانشگاهی بهدست آورد. این نتایج بازتابی از تکهتکه شدن سیاست بریتانیا پس از دههها سلطه حزب کارگر و محافظهکاران است.
حزب محافظهکار نیز احتمالا با کاهش نفوذ روبهرو خواهد شد، در حالی که حزب لیبرال دموکرات میانهرو، دستاوردهایی خواهد داشت.
«اصلاح بریتانیا» که بر پیام ضدساختار و ضد مهاجرت تمرکز دارد، همچنین به دنبال پیشرفت در اسکاتلند و ولز است؛ هرچند احزاب ملیگرای طرفدار استقلال، یعنی حزب ملی اسکاتلند و پِلاید کامری، حزب ملیگرای ولز، محتملتر است که دولتهای ادینبرو و کاردیف را تشکیل دهند.
جان کرتیس، استاد سیاست در دانشگاه استراتکلاید، گفت بریتانیا وارد عصر سیاسی جدیدی شده است که در آن «هیچیک از احزاب بسیار بزرگ نیستند.»
او به بیبیسی گفت: «حتی حزب اصلاح هم احتمالا به ۳۰ درصد رای نمیرسد، بنابراین پراکندگی سیاست بریتانیا با این نتایج برجسته شده است.»
محبوبیت استارمر پس از اشتباهات مکرر و عقبنشینیهای سیاسی، از جمله در اصلاحات رفاهی، سقوط کرده است.
دولت او در تحقق رشد اقتصادی وعدهدادهشده، ترمیم خدمات عمومی فرسوده و کاهش هزینههای زندگی با مشکل مواجه شده است؛ چالشهایی که جنگ ایران نیز با مختل کردن صادرات نفت از تنگه هرمز، آنها را دشوارتر کرده است.
محبوبیت نخستوزیر همچنین از تصمیم فاجعهبار خود برای انتصاب پیتر ماندلسون، دوست رسوای جفری اپستین، بهعنوان سفیر بریتانیا در ایالات متحده، آسیب دیده است.
نتایج ضعیف انتخاباتی ممکن است زمینهساز چالش رهبری از سوی چهرههای برجستهای مانند وس استریتینگ، وزیر بهداشت، آنجلا رینر، معاون پیشین نخستوزیر، یا اندی برنهام، شهردار منچستر بزرگ شود.
در غیر این صورت، استارمر ممکن است تحت فشار حزب قرار گیرد تا جدول زمانی مشخصی برای کنارهگیری خود و برگزاری رقابت رهبری قانونمند تعیین کند.
جاناتان براش، نماینده حزب کارگر از هارتلپول، گفت: «فکر نمیکنم کییر استارمر از این نتایج جان سالم به در ببرد. ما باید جسورتر و پیشروتر باشیم و صادقانه بگویم برای رسیدن به این هدف به رهبری جدید نیاز داریم.»