سومین تولیدکننده بزرگ نفت جهان توان آن را دارد که تولید خود را نزدیک به ۵۰ درصد افزایش دهد.
داگ برگام، وزیر کشور امریکا، در نوامبر گذشته در یک کنفرانس نفتی در ابوظبی گفت: «تقاضا برای برق قرار است مدام بالاتر و بالاتر برود. امروز روزی است برای اعلام این که انتقال انرژیای در کار نیست؛ فقط اضافه شدن انرژی است.»
آگهی
آگهی
این اظهارات حامی نفت با تشویق گسترده میزبانان اماراتی او روبهرو شد.
اکنون امارات متحده عربی با خروج از کارتل نفتی اوپک، که حدود 40 درصد تولید نفت خام جهان را در کنترل دارد، در مسیر تحقق همین رویکرد قرار گرفته است.
این کشور در سالهای اخیر بارها با سهمیههای تولید اوپک که آن را بسیار پایین میدانست مخالفت کرده بود؛ یعنی نمیتوانست آنقدر که میخواست نفت به جهان بفروشد.
کپیتال اکانامیکس در تحلیلی نوشت: «امارات در سالهای اخیر به شدت برای افزایش ظرفیت تولید انرژی سرمایهگذاری کرده و در تصویر بزرگتر، مدتی است که برای پمپاژ نفت بیشتر بیتاب است.»
آیا خروج امارات از اوپک به معنای افزایش تولید سوختهای فسیلی است؟
خروج امارات از اوپک احتمالا در کوتاهمدت تاثیر چندانی بر عرضه و قیمت نفت نخواهد داشت؛ قیمتها همچنان بیش از هر چیز به بسته شدن موثر مسیر کشتیرانی تنگه هرمز از سوی ایران وابسته است؛ گذرگاهی که حدود یکپنجم صادرات نفت و گاز جهان از آن عبور میکند.
با این حال در بلندمدت به نظر میرسد نفت بیشتری راهی بازار شود. این کشور اعلام کرده است که «تولید اضافی را به شکلی تدریجی و حسابشده و متناسب با تقاضا و شرایط بازار» به بازار عرضه خواهد کرد.
امارات، سومین تولیدکننده بزرگ نفت در جهان، درست پیش از آغاز جنگ امریکا و اسرائیل علیه ایران در 28 فوریه، روزانه حدود 3.4 میلیون بشکه نفت خام تولید میکرد. این میزان در ماه مارس، در حالی که این کشور هدف حملات موشکی و پهپادی ایران، عضو دیگر اوپک، قرار داشت، به 1.9 میلیون بشکه در روز کاهش یافت.
تحلیلگران میگویند ظرفیت تولید این کشور حدود 5 میلیون بشکه در روز است؛ ظرفیتی که آن را به یکی از معدود اعضای اوپک با توان افزایش سریع تولید تبدیل میکند.
سوزاندن هر بشکه نفت خام حدود 0.43 تن دیاکسیدکربن تولید میکند. اگر امارات تولید خود را 1.6 میلیون بشکه دیگر در روز افزایش دهد، به معنای انتشار سالانه احتمالی حدود 250 میلیون تن CO2 اضافی خواهد بود؛ رقمی بیشتر از انتشار سالانه اسپانیا یا حتی خود امارات.
خروج امارات از اوپک توان این سازمان برای تنظیم عرضه و قیمت را تضعیف میکند، اما ممکن است دیگر اعضای اوپک را هم به افزایش تولید ترغیب کند.
خروج امارات از اوپک همچنین نشانه همسویی هرچه بیشتر این کشور با دولت ترامپ در امریکا است؛ دولتی که گسترش سوختهای فسیلی را در مرکز سیاست انرژی خود قرار داده و کشورهای عرب حوزه خلیج فارس را تشویق کرده است تا برای پایین نگه داشتن قیمتها، نفت بیشتری پمپاژ کنند.
آیا نفت خلیج فارس گذار سبز اروپا را تامین مالی میکند؟
امارات در سال 2023 میزبان مذاکرات اقلیمی سازمان ملل در کنفرانس کوپ۲۸ بود؛ کنفرانسی که با تعهد تاریخی نزدیک به 200 کشور برای فاصله گرفتن از سوختهای فسیلی گرمکننده سیاره پایان یافت.
فعالان اقلیمی به این مذاکرات با تردید نگاه کردند؛ نه فقط به این دلیل که سلطان الجابر، مدیرعامل شرکت ملی نفت، در حالی ریاست کوپ۲۸ را بر عهده داشت که همزمان بر طرحهای افزایش تولید نظارت میکرد.
با این حال برخی میگویند امارات میان نفت و انرژیهای تجدیدپذیر یکی را انتخاب نکرده، بلکه در تلاش است هر دو را به حداکثر برساند.
شرکت دولتی انرژیهای تجدیدپذیر امارات به نام «مصدر» به طور تهاجمی در انرژی پاک، هم در داخل و هم در خارج، سرمایهگذاری میکند. سهامداران مشترک آن شرکت ملی انرژی ابوظبی (TAQA)، سرمایهگذار دولتی مبادله و شرکت ملی نفت ابوظبی (ADNOC) هستند که الجابر ریاست آن را بر عهده دارد.
مصدر با سرمایهگذاری در بیش از 40 کشور جهان، به بازیگری عمده در حوزه انرژی بادی فراساحلی اروپا تبدیل شده و پروژههایی چون Hywind Scotland (اولین مزرعه بادی شناور فراساحلی جهان)، Dogger Bank South در انگلستان و مزرعه بادی فراساحلی Baltic Eagle آلمان (در حال ساخت) را در سبد خود دارد.
شرطبندی بر سوختهای فسیلی، اقلیم را به خطر میاندازد
این کشور اعلام کرده است که تصمیمش برای خروج از اوپک «بازتابدهنده چشمانداز راهبردی و اقتصادی بلندمدت امارات و پروفایل در حال تحول انرژی آن، از جمله شتاب گرفتن سرمایهگذاری در تولید داخلی انرژی» است.
سوختهای فسیلی همچنان موتور اصلی تشدید بحران اقلیمی هستند و با وجود چندین دور تعهدات بینالمللی، انتشار جهانی گازهای گلخانهای در مسیر رسیدن به رکوردهای تازه در سال جاری است.
بر اساس برخی برآوردها، حفظ افزایش دما در سقف 1.5 درجه توافق پاریس ممکن است تا اوایل 2028 عملا غیرممکن شود.
آنچه خروج امارات از اوپک روشن میکند این است که برخی از بزرگترین تولیدکنندگان جهان روی این حساب باز کردهاند که جهان مدتها پس از زمانی که علم میگوید باید به مصرف نفت پایان میداد، همچنان به سوزاندن نفت ادامه خواهد داد و خود را متناسب با این چشمانداز تنظیم میکنند.