از سایه کولوسئوم رم تا میدانهای اصلی در میلان، تورین، ناپل و پالرمو، دهها هزار کارگر و دانشجو در بیش از ۱۰۰ شهر ایتالیا به خیابانها آمدند در حالیکه یک اعتصاب عمومی ۲۴ ساعته مدارس، بیمارستانها و حملونقل عمومی را مختل کرده بود. این بسیج به فراخوان بزرگترین اتحادیه کارگری ایتالیا، سیجیآیال (CGIL)، همراه با اتحادیههای مردمی مانند کوباس (Cobas) انجام شد و همزمان بود با روز بینالمللی اعتراض دانشجویی در بیش از ۴۵ شهر و روز گسترده اقدام اروپایی درباره هزینههای زندگی، هزینههای نظامی و بحران اقلیمی.
معترضان در مرکز تاریخی رم بنرهایی حمل میکردند که بر آنها نوشته بود «آموزش میسازد، جنگ ویران میکند» و «بودجه برای مدارس، نه برای جنگ» و خواستار افزایش دستمزدها، تقویت حمایتهای اجتماعی و سرمایهگذاری عمومی به جای هزینههای دفاعی شدند. جورجیا جیوردانی، معترض، عملکرد دولت در مدیریت جهش قبوض انرژی و هزینههای روزمره خانوار را مورد انتقاد قرار داد، در حالیکه یک دانشجو در مقابل دانشگاه لا ساپیئنزا (La Sapienza University) گفت که جمعیت پاسخ میخواهند و برخی خواستار استعفای دولت هستند؛ خواستهای که بازتابدهنده فراخوان دبیرکل سیجیآیال، مائوریتزیو لاندینی، برای اصلاحات گسترده در الگوی اجتماعی و اقتصادی ایتالیاست.