با قلمموی ظریف و رنگهایی که خودش ترکیب میکند، نقاش سنتی کارما وانگچوک چوب ساده را با اژدهایان پرجزئیات و نقشونگارهای تزیینی زنده میکند و هنر شینگ چون، این صنعت چوبنگاری چندصدساله را اجرا میکند؛ هنری که به معماری بوتانی رنگوبوی شاخص و پرنشاط آن را میبخشد. از خانههای خصوصی و صومعهها تا ساختمانهای عمومی و پلهای چوبی عابرپیاده، این طرحهای رنگارنگ که اغلب با دعاهای بودایی و نمادهای مقدس درهمآمیختهاند، در سراسر این پادشاهی هیمالیایی همواره به چشم میخورند.
این هنر بهواسطه مقررات ساختمانی دولتی که سبکهای سنتی را ترویج میکنند، حفظ شده است و شینگ چون ریشهای عمیق در هویت ملی بوتان دارد. برای آنکه این صنعت در کنار مدرنسازی سریع کشور زنده و پویا بماند، مؤسسه ملی زوریک چوسوم (National Institute for Zorig Chusum) در تیمفو به هنرجویان جوان همه ۱۳ هنر و پیشه سنتی را آموزش میدهد و تضمین میکند که چوبکاریهای نقاشیشده منحصربهفرد این کشور هم بر سازههای نوساز و هم بر یادمانهای کهن قابل مشاهده باشد.