بیشتر گردشگران بهخاطر دریا راهی مارماریس میشوند، اما جنگلهای کاجی که در ارتفاعات آن گستردهاند، نقشی اساسی در شکلگیری هویت منحصربهفرد این بخش از سواحل ترکیه دارند.
این سفر از دریا آغاز میشود؛ سوار بر یک گولت سنتی، قایقی چوبی که همچنان در امتداد این ساحل بهصورت دستساز ساخته میشود؛ درست همانگونه که نسلهاست رواج داشته است. مسافران با گشتوگذار در مسیر دریایی مشهور «سفر آبی»، از ویرانههای باستانی آموس بر فراز تپه دیدن میکنند و سرانجام در خلیج کوملوبوک توقف میکنند؛ جایی که شفافیت و آرامش آبها، فرصت غواصی سطحی در کنار قایق را فراهم میسازد.
آگهی
آگهی
اما هویت مارماریس تنها به سواحل آن خلاصه نمیشود. در فاصلهای دورتر از ساحل، جنگلهای کاج مدیترانهای پارک ملی مارماریس با وسعت ۳۰ هزار هکتار، مسیر را به غار نیمارا میگشایند؛ غاری که از عصر پارینهسنگی پناهگاه انسانها بوده است.
همین جنگلها یک سنت محلی شگفتانگیز را زنده نگه داشتهاند که بسیاری از بازدیدکنندگان از آن بیخبرند: عسل کاج؛ عسلی که برخلاف عسلهای معمول، از شهد گلها به دست نمیآید، بلکه از عسلکی که روی درختان جمع میشود تولید میشود و طعمی ملایمتر، با رنگی تیرهتر و شیرینی کمتر دارد. در «خانهی عسل مارماریس»، این هنر چندصدساله بهطور کامل به نمایش گذاشته میشود؛ موضوعی شایسته توجه، چراکه ترکیه حدود ۹۲ درصد از عسل کاج جهان را تولید میکند و بخش زیادی از آن از همین منطقه به دست میآید.