این مجموعه که تنها اقامتگاه خانوادگی «تایم باکیفیت» در تیرول جنوبی توصیف شده، آیا به وعده خود عمل میکند؟ روت رایت میگوید: اینجا به ما فضا داد تا در تمام شلوغی و خستگی و بینظمیمان یک خانواده باشیم.
مسئول پذیرش به من گفت: «همه پورههای مخصوص بچه را در رستوران پیدا میکنید.» من گیج شدم و به همسرم نگاه کردم. من و همسرم گفتیم: «اوه، نه. او پوره نمیخورد.»
آگهی
آگهی
طبیعی بود که متصدی پذیرش تصور کند پسرم، که از نظر فنی هنوز نوزاد محسوب میشود، غذای بچه میخورد. اما او یک کودک ۱۳ ماهه معمولی نیست. بشقابهای کامل پاستا را میخورد، از نردبانها بالا میرود (معمولا زیر نظر ما) و خیلی کم میخوابد. وقتی میتوانی شیشهها را از کابینت خالی کنی یا از پشت نردهها سر همسایهها داد بزنی، چرا باید بخوابی؟
با این که شاید مثل یک گردباد کوچک به نظر برسد، خوشبختانه پسرم شخصیت دوستداشتنیای دارد. با همه «حرف» میزند، بیدریغ بغل و بوسه پخش میکند و همیشه لبخند به لب دارد. اما انرژی زیادی هم دارد. به همین خاطر وقتی درباره «داس مولوالد» شنیدیم، مجموعهای که مخصوص این طراحی شده تا به خانوادهها زمان باکیفیت کنار هم بدهد، کنجکاو شدیم.
بیشتر مسافران به هتل میروند تا استراحت کنند و ذهنشان را خالی کنند. با توجه به سر و صدای سانتیاگو و روحیه شیطانش، همیشه میترسم آرامشی را که هتلها دنبالش هستند بههم بزند. اما در داس مولوالد حتی یک بار هم به این فکر نکردم که شاید مزاحم دیگران باشد، چون همه با بچههایشان آنجا بودند.
وقتی سانتیاگو تصمیم گرفت امتحان کند تا چه حد میتواند بشقاب را روی لبه میز نگه دارد و، همان طور که قابل پیشبینی بود، بشقاب روی زمین خرد شد، کارکنان سالن بیسر و صدا و بدون اخم همه چیز را جمع کردند. وقتی در استخر آببازی میکرد، بچههای اطراف هم به او پیوستند. داس مولوالد به ما فضایی داد تا با همه سر و صدایمان، خستگیمان و آشوب غیرقابل پیشبینیمان یک خانواده باشیم.
رشتهکوه دولومیت پسزمینهای بینقص برای محوطه بازی فراهم میکند
Das Mühlwald (منبع به زبان انگلیسی) در ترنتینو، شمالشرقیترین استان ایتالیا قرار دارد. با توجه به این که فقط حدود ۴ درصد جمعیت اینجا ایتالیایی صحبت میکنند، بیشتر احساس میکنید در آلمان هستید.
بعد از تحویل اتاق، پاداشمان چشماندازی نفسگیر به رشتهکوه باشکوه دولومیت بود، همزمان که جلوی سانتیاگو را میگرفتیم تا خودش را از بین میلههای بالکن بیرون نکشد. کوههایی که هنوز قلههایشان پوشیده از برف است، پسزمینهای برای استخر روباز، محوطه بازی و مزرعه حیوانات قابل نوازش فراهم میکنند. چون هوا هنگام اقامت ما ۳۰ درجه بود بیشتر وقتمان را در باغها گذراندیم. اما بهخوبی میشد دید که این منطقه در تمام طول سال فوقالعاده است و بهویژه بین اسکیبازان و اسنوبوردسوارها محبوبیت دارد.
اتاقمان نسبتا معمولی بود اما چیزی که آن را متمایز میکرد توجهی بود که برای مجهز کردنش به هر چه نیاز داشتیم شده بود؛ تخت نوزاد، سطل مخصوص پوشک و پانچو برای سانتیاگو و همچنین روبدوشامبرهای نرم برای ما والدین. موقع پذیرش فهرست بلندبالایی از وسایلی که میتوانید از هتل قرض بگیرید به ما دادند. برای نوزادان دستگاه پایش کودک، گرمکن شیشه شیر و کتری در دسترس است و برای بچههای بزرگتر وسایل استخر، کولهپشتی حمل کودک و کالسکه میتواند بسیار بهکار بیاید.
پنج طبقه فضای بازی سرپوشیده و دو استخر
سانتیاگو به حرکت و محرکهای خیلی زیادی نیاز دارد. تامین این نیازها در خانه برایمان دشوار است اما اینجا آن قدر سرگرمی برایش وجود داشت که روزها بهسرعت گذشت و، خدا را شکر، شبها کاملا از پا افتاده بود.
فضای بازی نرمِ سرپوشیده در هر پنج طبقه پخش شده و سرسرهها و طنابهایی برای بچههای بزرگتر دارد تا بین طبقات بالا و پایین بروند. ما پیست بزرگ مسابقه سرپوشیده را خیلی دوست داشتیم؛ جایی که سانتیاگو میتوانست بدون آن که آسیب جدی ببیند خودش را روی وسایل دو، سه و چهار چرخه پرت کند و دوباره پایین بپرد. میز پینگپنگ هم میان پدرها بسیار محبوب بود؛ انگار بچههایشان را برای پیوستن به تیم ملی چین در المپیک تمرین میدادند.
استخر روباز و استخر سرپوشیدهِ گرم هر دو عالی بودند، همانطور که سرسره آبی بزرگ که با وجود تابلوی هشدار، همسرم با اشتیاق سانتیاگو را از آن پایین میبرد. بد نیست اشاره کنیم که هیچ ناجی غریق یا کارمندی در محوطه استخرها حضور نداشت، بنابراین باید حواستان به بچهها باشد. وجود ایستگاه آب و سرویس بهداشتی در هر بخش، نکته مثبتی بود و تجربهای بسیار آرامتر از آن است که مدام بچهها را برای آب خوردن یا دستشویی به اتاق برگردانید.
نوبتی به سراغ بخش مخصوص بزرگسالانِ اسپای هتل و ماساژهای عالی رفتیم. اگر فرزندتان بیش از دو سال سن داشته باشد حتی لازم نیست این کار را نوبتی انجام دهید، چون میتوانید او را تمام روز در باشگاه کودکان بگذارید؛ آنجا حتی به بچهها غذا میدهند تا شما بتوانید با خیال راحت یک وعده غذا را در آرامش بخورید.
اگر دوست دارید نیمروز یا یک روز کامل بیرون از هتل باشید، بروشوری که هنگام پذیرش به شما میدهند اطلاعات مفصلی درباره منطقه دارد. ما دوچرخه برقی قرض گرفتیم و در میان باغهای سیب اطراف، محصولی که تیرول جنوبی به خاطرش معروف است، و روی تپههای ملایم اطراف دوچرخهسواری کردیم. سانتیاگو از صندلی پشت دوچرخهاش لذت میبرد و ما هم احساس راحتی و امنیت داشتیم چون منطقه اطراف آرام است و ترافیک چندانی ندارد.
رستوران آرامتر از آن بود که انتظارش را داشتم
فکر میکردم رستوران پرسر و صدا و آشفته باشد اما جدا از بشقابهای شکسته و غذای لهشده، وعدههای غذایی در واقع تجربهای نسبتا آرام بود. هر خانواده برای همه وعدهها همان میز را دارد و صندلی کودک و پیشبند از قبل برایمان آماده شده بود.
صبحانه و ناهار به صورت بوفه سرو میشود و گزینههای سالم زیادی دارد، از جمله دستگاه آبمیوهگیری که میتوانید با آن اسموتی خودتان را درست کنید، و البته انتخابهای پرکالریتر. من نان و چوب شور آلمانیِ خانگی را که تازه و گرم از تنور میآمد خیلی دوست داشتم. بوفه دسرِ عصرگاهی یکی از جذابیتها بود. یک بشقاب خوراکی شیرین کنار استخر، سوخت لازم برای سانتیاگو را تامین میکرد و همان شوک قندیای بود که ما لازم داشتیم تا خودمان را به ساعت شام برسانیم.
شام با بوفه سالاد برای همه شروع میشود و بعد بچهها میتوانند سراغ پاستا، ناگت مرغ و البته بستنی بروند. برای بزرگسالان، شما پیشغذا، غذای اصلی و دسر را از منویی که سر میز صبحانه به شما میدهند انتخاب میکنید. طیف خوشمزهای از غذاهای آلمانی و ایتالیایی سرو شد که هم گزینههای گیاهی خوب داشت و هم انواع گوشتی.
هتلی که هم خودش خانوادگی است و هم برای خانوادهها ساخته شده
داس مولوالد متعلق به خانواده تاوبر است و خودشان آن را اداره میکنند و حضورشان کاملا محسوس بود. سه فرزندشان اغلب در محوطه میدویدند و مادر خانواده، سارا، یک شب حتی پشت بار به من سرویس داد. وقتی میدانید والدینی که شرایط را خوب درک میکنند پشت این هتل هستند، منطقی است که داس مولوالد بودن در نقش یک خانواده را این قدر ساده کرده است.
داشتن کودکی که نمیخوابد میتواند به هرج و مرج توام با گیجی منجر شود و در عین حال، بدیهی است که بسیار خستهکننده است. بودن در کنار والدین خسته دیگری که همگی ماموریت مشترکی برای شاد، امن و سرگرم نگه داشتن فرزندانشان دارند، حس همدلی و رفاقت زیادی ایجاد میکند.
حالا نوبت سوال یک میلیون دلاری است: آیا سانتیاگو آنجا شب را تا صبح خوابید؟ متاسفانه نه. اما این که در طول یک آخر هفته از سه ساعت خواب به ۱۲ ساعت برسد انتظار زیادی بود. ما همچنان پیروزیِ راحت به تخت رفتنش را جشن گرفتیم، چون آن قدر خسته بود، و این که نیمه شبها خبری از پارتی رقص یکنفرهاش نبود.
روث رایت و خانوادهاش مهمانهای Das Mühlwald (منبع به زبان انگلیسی) بودند. قیمت اتاقها با سرویس کامل غذا و مراقبت از کودک از شبی ۱۵۰ یورو برای هر بزرگسال شروع میشود و برای کودکان، بسته به سنشان، بین ۳۰ تا ۸۰ درصد تخفیف در نظر گرفته میشود.