در هر بهار، نوروز نشانگر تجدید حیات در سراسر ازبکستان است. از بزکشی در سرخاندریا گرفته تا جشنوارههای بزرگ در اندیجان و جشنهای تاشکند، این عید مردم را از طریق غذا، سنت و تجربیات مشترک گرد هم میآورد.
در این قسمت از ماجراهای جادهی ابریشم، در سفرمان رد پای فرا رسیدن نوروز را دنبال میکنیم؛ جشنی برای گرامیداشت آغاز بهار در سراسر ازبکستان.
آگهی
آگهی
در منطقهی جنوب سرخاندریا، بهار زودتر از بقیهی نقاط کشور از راه میرسد. اینجا جشنها زیر آسمان بیکران آغاز میشوند، جایی که غذا و سنت توامان حضور دارند. دیگهای بزرگ پلو در فضای باز آماده میشوند و مردم گرد هم میآیند تا در کنار هم غذا میل کنند و از آمدن فصل جدید استقبال کنند. همزمان، زمینهای مسابقه برای بزکشی، که یک بازی سوارکاری سنتی مرسوم در فصل بهار است، گشوده میشوند و سوارکاران و تماشاگران را برای تماشای جلوهای از قدرت، مهارت و استقامت به خود جذب میکنند.
در شرق این کشور در اندیجان، جشن نوروز در مقیاسی بزرگتر برگزار میشود. محوطهی باز جشنواره با هزاران نفر پر میشود؛ جایی که موسیقی، اجراها و بازیهای ملی، فضایی مشترک برای جشن گرفتن خلق میکنند. غذاهای سنتی که با سبزیجات تازه تهیه میشوند بازتابی از این فصل هستند. در عین حال، جوامع متنوع منطقه جلوههای فرهنگی خاص خود را به این جشن میآورند و آن را به نقطهی تلاقی هویتها تبدیل میکنند.
در ادامهی سفر به تاشکند میرویم، پایتخت این کشور؛ جایی که نوروز در پارکها، خیابانها و فضاهای عمومی جاری است. در مرکز این جشن، سمنو قرار دارد؛ خوردنی که از جوانه گندم تهیه شده و طی ساعتهای طولانی به آرامی پخته میشود و نمادی از صبر، تازه شدن و فرا رسیدن بهار است. در پارک مردمنگاری نوروز، اجراها، صنایع دستی و سرگرمیهای خیابانی فضایی پرجنبوجوش ایجاد میکنند که هم برای مردم محلی و هم بازدیدکنندگان بینالمللی جذاب است.
علاوه بر پارکها، دامنهی برگزاری جشنها به کل شهر کشیده میشود. خیابانهای گردشگری، تئاترها و اماکن عمومی میزبان کنسرتها، اجراها و جشنوارهها هستند و تاشکند را به عرصهی جشنهای پیوسته تبدیل میکنند.
در سراسر ازبکستان، نوروز چیزی فراتر از صرف یک تعطیلات فصلی است. نوروز لحظهای است که مردم را از طریق سنتهای مشترک، غذا و حضور جمعی گرد هم میآورد و آغاز چرخهای نو را در طبیعت و زندگی روزمره گرامی میدارد.