دادستانها میگویند متا میدانست پلتفرمهایش به سلامت روان کاربران جوان آسیب میزند اما ترجیح داد آن را پنهان کند و به جمعآوری دادههایشان ادامه دهد.
شرکت متا این روزها در دادگاهی سرنوشتساز در شهر اوکلند در ایالت کالیفرنیا محاکمه میشود؛ پروندهای که چهار ایالت آمریکا یعنی کلرادو، کالیفرنیا، نیوجرسی و کنتاکی آن را به جریان انداختهاند. این پرونده میتواند به طور دائم نحوه طراحی پلتفرمهای محبوب شبکههای اجتماعی مانند فیسبوک و اینستاگرام را تغییر دهد.
آگهی
آگهی
این ایالتها غول شبکههای اجتماعی را متهم میکنند که عمدا پلتفرمهایش را طوری طراحی کرده تا کاربران کمسن را معتاد کند و آنچه را درباره اثرات مضر بر سلامت روان آنها میدانست پنهان کرده است؛ ادعاهایی که متا همواره رد کرده است.
این دادگاه که از روز سهشنبه آغاز شده، به گفته راسل کولمن دادستان کل کنتاکی بزرگترین دعوای حمایت از مصرفکننده در تاریخ آمریکا توصیف شده است.
شهادتهای سه روز نخست این دادگاه از هماکنون ادعاهای قابل توجهی درباره این که متا چه میدانست و چه زمانی مطلع بود مطرح کرده است.
آرتورو بژار افشاگر و مدیر سابق بخش مهندسی متا شهادت داد که گزارشهای عمومی اجرای استانداردهای جامعه متا که نشان میدهد کاربران هر چند وقت یکبار با محتوای ناقض سیاستهای متا روبهرو میشوند، ممکن است بر اساس نظرسنجیهای داخلی از کاربران که مستقیما از آنها درباره تجربههای منفیشان در این پلتفرمها پرسیده شده، خطر واقعی را تا حدود صد برابر کمتر از میزان واقعی نشان دهد.
«جذب، بهرهبرداری، پنهان کردن»
مگان اونیل معاون دادستان کل کالیفرنیا در بیانیه افتتاحیه خود به هیئت منصفه گفت که مدل کسبوکار متا را میتوان در چهار عبارت خلاصه کرد: «کاربران را جذب کن. آنها را تا حد امکان نگه دار. دادههایشان را برداشت کن. هنگام اعلام عمومی، حقیقت را از مردم پنهان کن.»
او ادعا کرد که متا برای جذب کاربران کمسن و جمعآوری دادههای آنها، حقیقت مربوط به خطرات واقعی پلتفرمهایش برای این گروه سنی را پنهان کرده و شرکت را متهم کرد که برای پوشاندن این خطرات به طور فعال در پژوهشهای خود درباره سلامت روان دخالت کرده است.
پل اشمیت وکیل متا در پاسخ گفت که این غول فناوری سابقهای از انتشار اطلاعات درباره آسیبهای ناشی از شبکههای اجتماعی دارد و اجرای سیاستهای محتوایی و محدودیتهای سنی کار پیچیدهای است. او گفت احراز سن کاربران از طریق مدارکی مانند کارت شناسایی دولتی یا کارت اعتباری خود مشکلاتی ایجاد میکند چون همه کاربران به چنین مدارکی دسترسی ندارند.
اشمیت افزود که کارکنان متا در حال کار برای بهبود تاثیر این پلتفرمها بر سلامت روان و رفاه کاربران هستند و از هیئت منصفه خواست ذهنی باز داشته باشند.
دادستانها همچنین استدلال کردند که متا میدانست شمار زیادی از کودکان زیر ۱۳ سال با وجود مقررات این پلتفرم در اینستاگرام فعال هستند.
بژار شهادت داد که پژوهش خودش دهها هزار کاربر زیر ۱۳ سال را شناسایی کرده، در حالی که فناوری خود متا توانایی داشت احتمالا میلیونها کاربر دیگر را نیز شناسایی کند.
او گفت که به جای تلاش برای حذف این کاربران، رویکرد شرکت عملا این بود که «نه بپرس، نه بگو».
بژار به هیئت منصفه گفت که متا با وجود هشدارهای مکرر همچنان ایمنی را در حاشیه قرار داده است؛ از جمله هنگام راهاندازی قابلیتهای مهمی مانند ریلز که به گفته او «ایمنی در نحوه استقرار اولیه آن در نظر گرفته نشده بود».
او توصیف کرد که چگونه ایمیلی برای کریس کاکس مدیر محصولات متا فرستاده و در آن به شکاف آشکاری اشاره کرده که میان آسیبی که کاربران گزارش میکردند و اولویتها و ادعاهای عمومی شرکت وجود داشت.
بژار پیشتر گفته است که در گفتوگویی قدیمیتر، کاکس نخستین مدیر متا بود که میتوانست بدون مراجعه به یادداشتها بگوید چه درصدی از کاربران چنین آسیبی را تجربه میکنند؛ لحظهای که بژار آن را «دلخراش» توصیف کرد چون به این معنا بود که رهبران متا از این مسئله خبر داشتند اما تصمیم گرفته بودند کاری نکنند.
متا در درجه اول میزان آسیب در پلتفرمهایش را بر اساس فراوانی محتوایی که ناقض سیاستهای این شرکت است میسنجد.
بژار این شاخص را به کلی رد کرد. او با اشاره به مثال کاربری ۱۳ ساله که ناراحتی خود را به اشتراک میگذارد و درخواست کمک میکند، به دادگاه گفت: «آسیب همان چیزی است که مردم آن را به عنوان آسیب تجربه میکنند. فراوانی تنها معیار بسیار محدودی برای یک موضوع بسیار مشخص است.»
او همچنین گفت که اینستاگرام از پلتفرمی که کاربران آن را به طور فعال انتخاب میکردند به ابزاری تبدیل شده که هر چه بیشتر از خود کاربران استفاده میکند، عمدتا به این دلیل که خوراک خبری آن از نمایش پستهای افراد دنبالشده به سمت نمایش پستهای عمدتا غریبهها تغییر کرده است؛ تغییری که به گفته او خطرات تازه و قابل توجهی را وارد کرد.
نتیجه این دادگاه میتواند پیامدهایی فراتر از متا داشته باشد. چون مبنای این پرونده بر این استدلال استوار است که خود رابط کاربری و انتخابهای طراحی یک پلتفرم نه فقط تکتک محتواها میتواند برای شرکت مسئولیت حقوقی ایجاد کند، هرگونه رای علیه متا میتواند بر این که رقبایی مانند اسنپچت، تیکتاک و یوتیوب با این پرسشها چگونه مواجه شوند تاثیری تعیینکننده بگذارد.