چهار فضانورد از امریکا و کانادا به زودی در قالب ماموریت ارتمیس ۲ برای سفری مداری به دور ماه از پایگاه فضایی فلوریدا راهی فضا خواهند شد.
به گفته اداره ملی هوانوردی و فضای آمریکا (ناسا)، ماموریت آرتیمیس ۲ زودترین در یکم آوریل پرتاب خواهد شد.
آگهی
آگهی
در این ماموریت چهار فضانورد برای سفری حدودا ۱۰ روزه به گرد ماه اعزام میشوند تا فضاپیمای اوریون را آزمایش کنند؛ فضاپیمایی که قرار است در ماموریتهای بعدی بر سطح ماه فرود آید.
فضانوردانی که در این پرواز شرکت میکنند این بار بر ماه فرود نخواهند آمد، اما این ماموریت آنها را هزاران کیلومتر دورتر در فضا پیش میبرد از مسیری که فضانوردان آپولو در ماموریتهای نخستین فرود بر ماه در دهههای ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ طی کرده بودند.
لوری گلیز، سرپرست معاونت مدیریت ماموریت توسعه سامانههای اکتشافی ناسا، در نشست خبری آخر هفته گفت: «به پرتاب خیلی خیلی نزدیک شدهایم و آمادهایم. همه عملیات ما بهخوبی پیش میرود و اوضاع بسیار رضایتبخش است.»
چهار فضانورد از آمریکا و کانادا تیم ماموریت آرتیمیس را تشکیل میدهند. آنها پیش از پرتاب، روی مرور رویههای اضطراری کار میکنند و در مرکز فضایی کندی در ایالت فلوریدا در کنار خانوادههایشان وقت میگذرانند.
آنها همچنین در قرنطینه به سر میبرند تا پیش از برخاستن فضاپیما سالم بمانند؛ پرتاب میتواند هر روزی بین یکم تا ششم آوریل انجام شود.
اعضای ماموریت آرتیمیس ۲ این افراد هستند:
فرمانده: رید وایزمن
رید وایزمن، ناخدای بازنشسته نیروی دریایی، سه سال پیش زمانی که از او خواسته شد فرماندهی خدمه را بر عهده بگیرد، رئیس دفتر فضانوردان ناسا بود.
او پیشتر در سال ۲۰۱۴ در چارچوب چهلمین پرتاب، بیش از پنج ماه را در ایستگاه فضایی بینالمللی گذرانده بود. اما دختران نوجوانش «هیچ علاقهای» به دیدن یک پرتاب دیگر او نداشتند.
او گفت: «در این باره صحبت کردیم و من گفتم: ببین، از میان همه مردم روی کره زمین، همین حالا فقط چهار نفر در موقعیتی هستند که بتوانند دور ماه پرواز کنند. من نمیتوانم به چنین فرصتی نه بگویم.»
او گفت: «سختترین بخش ماجرا ترک کردن خانوادهام نیست، بلکه فشاری است که به آنها وارد میکنم.» وایزمن از سال ۲۰۲۰، زمانی که همسرش کرول بر اثر سرطان درگذشت، بهتنهایی سرپرست فرزندانش است.
وایزمن در سال ۲۰۰۹ پس از پایان خدمت نظامی، به عنوان یکی از ۹ نامزد انتخابی برای آغاز دوره آموزش فضانوردی به ناسا پیوست. آن زمان او سرگرد نیروی دریایی آمریکا بود.
او بارها گفته از کودکی و پس از تماشای یکی از پرتابهای شاتل فضایی از نزدیک، آرزو داشته فضانورد شود.
خلبان: ویکتور گلاور
ویکتور گلاور پیش از هر پرتاب برای خود رسمی دارد: گوش دادن به دو ترانه «Whitey on the Moon» اثر گیل اسکات-هرون و «Make Me Wanna Holler» از ماروین گی، که به دوران ماموریتهای آپولو برمیگردند.
گلاور این ترانهها را متعلق به عصر ماموریتهای آپولو در برنامه فضایی آمریکا میداند؛ عصری تحت سلطه سفیدپوستان که به گفته او «نشان میدهد چه کارهایی را خوب انجام دادیم و کجاها بد عمل کردیم».
گلاور، که از معدود فضانوردان سیاهپوست ناسا است، گفت: «حضور خودم در این ماموریت را یک نیروی مثبت و فرصتی برای الهامبخشی به دیگران برای ورود به حوزه فضا میبینم.»
در سال ۲۰۱۸، گلاور برای حضور در نخستین پرواز عملیاتی کپسول «کرو دراگون» شرکت اسپیسایکس به ایستگاه فضایی بینالمللی انتخاب شد؛ جایی که بیش از شش ماه در آن اقامت داشت. به گزارش رسانههای محلی در آن زمان (منبع به زبان انگلیسی)، او نخستین عضو سیاهپوست خدمه بود که در ایستگاه فضایی بینالمللی مستقر میشد.
گلاور در دوران خدمت قبلی خود به عنوان خلبان جنگنده در ارتش آمریکا، بیش از سه هزار ساعت پرواز با ۴۰ نوع هواپیمای مختلف ثبت کرد و در ۲۴ ماموریت رزمی شرکت داشت.
او گفت پیش از این پرتاب، بیش از آنکه خود را آماده کند، وقت صرف آماده کردن چهار دخترش برای این سفر کرده است.
متخصص ماموریت: کریستینا کوک
کریستینا کوک، مهندس برق ۴۷ ساله اهل کارولینای شمالی، با ۳۲۸ روز حضور پیاپی در فضا رکورد طولانیترین پرواز فضایی یک زن را در اختیار دارد.
در آن ماموریت که ۱۴ مارس ۲۰۱۹ با پرتاب او به ایستگاه فضایی بینالمللی آغاز شد، کوک یکی از دو شرکتکننده در نخستین راهپیمایی تمامزنانه فضایی بود. او و جسیکا میر ایستگاه را ترک کردند تا مجموعهای طولانی از ارتقاها را روی سامانههای برق و رصدخانههای فیزیک ایستگاه انجام دهند.
به نوشته خبرگزاری رویترز (منبع به زبان انگلیسی)، ماموریت ۳۲۸ روزه کوک برای مطالعه اثرات جسمی، زیستی و روانی سفرهای طولانی فضایی بر زنان مورد استفاده قرار میگیرد.
او گفت: «بیش از آنکه این ماموریت درباره یک فرد خاص باشد، آرتیمیس ۲ فرصتی است برای جشن گرفتن این واقعیت که در نقطهای از تاریخ قرار گرفتهایم که زنان هم میتوانند به ماه بروند.»
کوک پیش از دریافت پیشنهاد ناسا، یک سال را در یک ایستگاه تحقیقاتی در قطب جنوب گذرانده بود. او میگوید بین آن تجربه و ماموریت فضاییاش، انگار بیشتر اعضای خانواده و دوستانش را در برابر نگرانی «واکسینه» کرده است.
او افزود: «تا حالا خیلیها دچار دلشوره نشدهاند؛ شاید فقط سگم کمی نگران است، اما به او هم اطمینان دادهام که این بار فقط ۱۰ روز طول میکشد و مثل دفعه قبل آنقدر طولانی نخواهد بود.»
خلبان جنگنده کانادایی: جرمی هنسن
جرمی هنسن، خلبان جنگنده و فیزیکدان کانادایی، در این ماموریت نخستین حضور خود را در فضا تجربه میکند.
او همچنین نخستین کانادایی خواهد بود که به ماه سفر میکند.
هنسن به خبرگزاری آسوشیتدپرس گفت: «شاید سادهدل باشم، اما فشار شخصی زیادی احساس نمیکنم.»
هنسن ۵۰ ساله در یک مزرعه در منطقهای روستایی در کانادا بزرگ شد و سپس به عنوان سروان به نیروی هوایی سلطنتی کانادا پیوست. او از پایگاهش در استان آلبرتا هواپیماهایی چون جنگنده سیاف-۱۸ را هدایت میکرد. او پیش از آنکه در سال ۲۰۰۹ تماس آژانس فضایی کانادا (CSA) برای پیوستن به برنامه فضانوردان را دریافت کند، به درجه سرهنگی ارتقا یافته بود.
هنسن همچنین در سال ۲۰۱۴ در ماموریتهای زیرآبی ناسا به عنوان یک «آکوونات» در آزمایشگاه زیرآبی آکواریوس شرکت کرده است. او هفت روز را در محیطی زیر آب زندگی کرد تا شرایط شبیهسازیشده فضا را تجربه کند و سامانههای هدایت از راه دور ناسا را بیازماید.
او میگوید تازه حالا به این درک رسیده که برای اعزام انسان به ماه در دوران آپولو چه میزان تلاش لازم بوده است.
او گفت: «وقتی حالا بیرون میروم و به ماه نگاه میکنم، ماه کمی دورتر از گذشته به نظر میرسد. تازه در جزئیات میفهمم که این کار چقدر سختتر از چیزی است که با تماشای ویدئوهای آن تصور میکردم.»