چگونه پرتغال زیردریایی های جدید کانادا را شکل داد و دفاع قطب شمال را تصفیه کرد

یخ دریای قطب شمال که در سال 1978 توسط ماهواره ها نظارت شد، در دهه های اخیر به میزان قابل توجهی کاهش یافته است. طبق گزارش مرکز ملی داده برف و یخ (NSIDC) ایالات متحده (ایالات متحده آمریکا)، در آخرین روز 22 مارس، زمستان، دوره بزرگترین انباشت، حداکثر تمدید برای سال 2026 رسیده خواهد شد - 14,33 میلیون کیلومتر مربع. این پائین ترین او ج از زمان ثبت رکوردها است، چیزی که برای دومین سال متوالی رخ می دهد.

آگهی

آگهی

با گرم **شدن این منطقه تقریباً چهار برابر سریعتر از بقیه سیاره، مسیرهای دریایی و فرصت های تجاری جدیدی برای بسیاری از کشورها باز می شود که قرنها نوک شمالی زمین را تحت چشم خود قرار داده اند، مج ذوب انزوای مکان و شرایط آب و هوایی آن، حاصلخیز برای تحقیقات علمی، اما مهمتر از همه، با ثروت طبیعی ذخیره شده در آنجا، از نفت و گاز گرفته تا مواد معدنی استراتژیک.

آخرین گزارش شورای قطب شمال گزارش (منبع به زبان پرتغالی) می دهد که تعداد کشتیهای منحصر به فرد فعال در این منطقه طی 12 سال گذشته 40 درصد افزایش یافته است و مسافت طی شده 95 درصد از 6,1 میلیون به 11,9 میلیون مایل دریایی افزایش یافته است. لازم به ذکر است که این داده ها شامل کشتی های هشت کشور قطب شمال (ایالات متحده، کانادا، ایسلند، نروژ، سوئد، فنلاند، دانمارک و روسیه) و همچنین کسانی است که اغلب وارد منطقه محدود شده توسط این کد قطبی تحت پرچم کشورهای ناظر شورای قطب شمال می شوند.

اگرچه کاهش سرعت ناشی از تغییرات آب و هوایی، تهاجم به منطقه را برای کشتی های نظامی، باری و کروز دعوتتر کرده است، اما ناوبری در عرض جغرافیایی های بالا از صلح آمیز دور است. اکاترینا اوریوپووا، پژوهشگر موسسه قطب شمال می نویسد: «از بسیاری جهات، رفتن به فضا آسان تر از خلبانی و عملیات کشتی ها در مناطق قطبی است.» (منبع به زبان پرتغالی)

علاوه بر چالش های ناشی از تشدید ترافیک دریایی، گرمایش جهانی باعث نازکتر شدن یخ ها می شود و منجر به افزایش تکه شدن یخچالها و تشکیل کوههای یخچال بیشتر می شود. حتی روزهای تابستان مشکل ساز هستند: در این زمان است که ذوب در نتیجه دمای بالاتر برجسته می شود.

ورقه‌های یخی در حال رانش در آب غیرقابل پیش‌بینی هستند و هنگامی که با یکدیگر برخورد می‌کنند، توسط بادها یا جریان‌های اقیانوسی تحت فشار قرار می‌گیرند، تجمع می‌کنند و باعث می‌شود تا به نوعی «زنجیره کوهی» در سطح («کریستاس») و همچنین زیر آب («keels») تکامل پیدا کنند و سازندهای زیر آب می‌توانند دهها متر به پرستو حمله کنند. این یکی از خطرات اصلی برای کسانی است که در مأموریت‌های زیردریایی در اقیانوس منجمد شمالی درگیر هستند و اگر زیردریایی مت عارف باشد و بنابراین خود مختاری محدودی در غوطه وری داشته باشد، خطر بیشتر است، زیرا در مناطقی با پوشش متراکم صعود به سطح غیرممکن یا بسیار دشوارتر خواهد بود.

همچنین خطر سیل یا همانطور که شایع تر است، آت ش سوزی وجود دارد. اریک مورنو، کهنه سرباز نیروی دریایی ایالات متحده و غواص بین سالهای ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۸، در گزارشی که به سایت The War Zone (منبع به زبان پرتغالی)، یک وبسایت تخصصی در امور دفاعی تخصص دارد، توضیح میدهد که هرچه فضای بیشتری در زیردریایی داشته باشد، «فضای موجود برای جذب» آتش بیشتر است، که به خدمه «زمان بیشتری برای واکنش مناسب» میدهد. برعکس، کارشناس اشاره می کند، حاشیه مان ور در یک زیردریایی سنتی باریک تر است که به دلیل کوچکتر بودن، با فضای سر کمی، تمایل به تجمع سریعتر گرما و دود دارد و دشواریهای واکنش به شرایط اضطراری را تشدید می کند.

به عنوان یک تئاتر عملیات تحت شرایط شدید، ناوبری زیر یخ در قطب شمال، از اواخر دهه 1950، به زیردریایی های هسته ای که بیشتر آنها بیش از 100 متر طول دارند، با سرعت بالا و خودمختاری تقریباً نامحدود محفوظ شده است. با این حال، نیروی دریایی پرتغال بر همه ترس ها، از جمله متحدان ناتو غلبه کرده است و بین آوریل تا ژوئن 2024، NRP Arpão را به اعماق این آبهای یخچالی برد و به اولین ترس ها تبدیل شد. این کار را با یک زیردریایی معمولی در تاریخ اخیر انجام دهیم.

این پادگان که از سه ده عنصر تشکیل شده و به فرماندهی ناوچه کاپیتان تاویرا پینتو بود، در یک مأموریت بی سابقه، هم برای تسلط عملیاتی و هم برای تار کردن مرزهایی که غیرقابل عبور محسوب می‌شدند، زیر لایه یخی در منطقه گرینلند قرار داشت. پرتغال بدین ترتیب در محدوده محدودی از کشورهایی که قبلاً زیر کلاه قطبی فعالیت کرده اند به ایالات متحده آمریکا، انگلستان و روسیه پیوست و این قدرتها این مزیت را دارند که زیردریایی هایی که توسط راکتورهای هسته ای کار می کنند را دارند.

«صلاحیت عملیاتی خود»

NRP Arpão در ۳ آوریل ۲۰۲۴، به عنوان بخشی از عملیات س پر درخشان ناتو، پایگاه دریایی لیسبون را برای مأموریتی که ۷۸ روز به طول انجامید، با پشتیبانی نیروی دریایی ایالات متحده، کانادا و دانمارک، ترک کرد و شامل چندین مرحله بود که در مجموع ۱٫۸۰۰ ساعت ناوبری که ۱٬۵۰۰ ساعت از آن در غوطه ور بود.

این کشتی پس از اتمام اولین گشت ۲۲ روزه که برای آزمایش رویه های جدید و تغییرات ایجاد شده مورد استفاده قرار گرفت، در بندر نووک، در گرینلند لنگر انداخت و در آنجا سوخت گیری و سوخت گیری کرد. این سفر بعداً به سمت شمال با عبور از موازات 66º33N ادامه یافت که مرز دایره قطب شمال را تعیین می کند، به دنبال رئیس ستاد نیروی دریایی، هنریکه گوویا ملو، که بیش از یک دهه پیش این سفر را ایده آل کرده بود.

پس از ۳۹ ساعت و ۳۰ دقیقه غوطه وری عمیق زیر یخ، صفحه مورد بررسی قرار گرفت که شامل ایجاد دهانه های طبیعی برای افزایش اضطراری فرضی و همچنین نظارت بر عرض و تراکم پوشش یخ زده بود.

این شاهکار ملوانان پرتغالی با فناوری پیشرانه مستقل هوا یا AIP (Air Independent Propulsion به انگلیسی) که Harpão دارد پشتیبانی شد - این یک سیستم از سلول های سوختی است که با مخازن هیدروژن و اکسیژن، نیازی به هوای تازه برای شارژ باتری ها ندارد، تولید انرژی زیر آب را تضمین می کند و این زیردریایی های دیزل الکتریکی یا معمولی را به طور قابل توجهی تا دو تا سه هفته افزایش دهند، با سرعت، امکان گشت زدن در زیر را فراهم می کند یخ.

نیروی دریایی پرتغال به یورونیوز تو ضیح می دهد که اعتماد به این ماموریت از «ارزیابی دقیق فنی مبنی بر اینکه این پلت فرم دارای ویژگی های ذاتی سازگار با این نوع محیط [قطب شمال] است» آغاز شد. اما این قرارداد بدون «آ مادگی مستلزم»، به مدت هفت ماه، از طریق «مطالعه عمیق منطقه» و «سازگاری مواد بتنی» پس از تجدید نظر در سیستم های کشتی، موفقیت نبود.

در مستند رسمی دربارهٔ این تجربه، Gouveia e Melo گزارش می‌دهد که پادگان هارپائو برای یافتن «کوه‌های» یخی که «نود متر پایین‌تر» سطح امتداد داشتند آمده بودند. این موانع بخشی از آنچه نیروی دریایی به عنوان «ترکیبی پیچیده از چالش ها» توصیف می کند، از «یخ ثابت، یخ سست، کوه های یخ» گرفته تا «شرایط صوتی بسیار متفاوت از شرایط دریای آزاد» و «محدودیت قوی گزینه ها در صورت اضطراری در کشتی».

یکی از اقدامات کاهش خطر، نصب یک سونار با فرکانس بالا، با پشتیبانی مؤ سسه هیدروگرا (منبع به زبان پرتغالی) فی و همچنین حسگرهای خاص، به منظور تشخیص یخ، اندازه گیری ضخامت آن و تقویت ایمنی ناوبری بود. آرسنال do Alfeite S.A. همچنین حفاظتی را بر روی برج طراحی و نصب کرد تا از برخورد مستقیم با صفحات یخ حساس ترین دکل ها، یعنی پریسکوپ و دکل اپترونیک، جلوگیری کند.

با یادآوری اینکه «حسگرها، مهندسی، آموزش و دکترین برای تئاتر بسیار خاص و تفکیک تنظیم شده بودند»، نیروی دریایی می گوید که به متحدان نشان داده است که «ظرفیت زیردریایی پرتغال از نظر تکنولوژیکی بالغ است، قادر به یادگیری سریع و سازگاری (...) در محی طهای با پیچیدگی بالا است».

متخصصان عملیات یخ آمریکایی (Ice Pilots) «راهنمایی اولیه» را ارائه کردند، اما پرتغالی ها بودند که «تا حد زیادی» مطالعه منطقه، آماده سازی شرایط اضطراری، آموزش پادگان و بهره برداری تاکتیکی از حسگرهای زیردریایی را تضمین کردند، نیروی دریایی تأکید می کند که «ظرفیت لنگر ملی را نشان می دهد، داده های هواشناسی و اقیانوس شناسی را تجزیه و تحلیل می کند، دانش متحدان را جذب کرده و آن را به صلاحیت عملیاتی خود تبدیل می کند».

جایی که هیچ زیردریایی غربی از زمان جنگ جهانی دوم جرات نکرده است

ناوبری غوطه وری، در عمق ای که اجازه می دهد تا دکل ها در بالای خط آب قرار بگیرند (سطح پریسکوپی)، در اصطلاح منطقه یخ حاشیه ای (MIZ) - منطقه یخ حاشیه، در پرتغالی -، حتی بیشتر شایستگی مأموریت پرتغال را برجسته تر به جا گذاشت.

فرمانده تاویرا پینتو در مستند رسمی اعتراف می‌کند که این مانوری بود که باعث شگفتی عمومی در میان متحدان شد و آن را به عنوان نقطه اوج عملیات انتخاب کرد. MIZ منطقه تلاقی بین صفحه یخ سفت و سخت و آب‌های باز است که در آن به دلیل قرار گرفتن در معرض طوفان‌های شدید و امواج غول پیکر، بلوک‌های یخی سریع‌تر خارج می‌شوند و مسیرهای غیرقابل پیش‌بینی به دست می‌آورند.

نیروی دریایی تاکید می کند که از زمان جنگ جهانی دوم هیچ زیردریایی دیگری در غرب جر أت نکرده است در این منطقه «بسیار مشکل ساز» و «عدم اطمینان» زیاد، جایی که «تشخیص و مانور پیچیده تر می شوند»، به دلیل «یخ تکه شده، صفحات با اندازه متغیر، سر و صدای محیطی بسیار زیاد و حضور حیات دریایی که استفاده عادی از سونار به عنوان حسگر ایمنی اصلی را کاهش می دهد».

استفاده از ابزارها در این زمینه آشفته وظیفه حساسیت خاصی است، حتی به دلیل «خطر فیزیکی مرتبط». لایه های یخی که در این مکان یافت می شوند ممکن است اندازه ای باشند که در صورت تماس با کشتی قادر به ایجاد آسیب ساختاری باشند.

نیروی دریایی می گوید: «به همین دلیل است که تکنیک توسعه یافته توسط NRP Arpão برای بازگشت به سطح پریسکوپی تفاوت ایجاد کرد و اجازه داد منطقه ای که به طور سنتی اجتناب شده به فضایی تبدیل شود که در آن کار با ایمنی قابل قبول امکان پذیر شد»، تأکید می کند که این تمرین «آزادی عمل» را فراهم می کند و عملیات زیر آب را در قطب شمال انعطاف پذیرتر می کند.

هارپائو بیش از اثبات اینکه می تواند در یک اقیانوس یخچالی عمل کند، «نوآوری تاکتیکی در یک محیط واقعی» را با «سازگاری» به «تئاتر که در آن دسترسی، بقا و اختیار به تصمیمات بسیار خوب بستگی دارد» آورده است. به این ترتیب، پرتغال «دانش عملیاتی مرتبط برای متحدان تولید کرد» که در یک کتابچه راهنمای ناوبری در قطب شمال تجسم یافته است - پایگاهی جامع که کار کسانی را تسهیل می کند که در آینده تصمیم می گیرند تهاجم در این منطقه را آغاز کنند.

پرتغال پس از کاوش در زمین‌های ناشناخته و ریسک برداشتن گام‌هایی که توسط ابزارها و تکنولوژی طراحی شده از ابتدا برای تقاضاهای مأمور شده پشتیبانی نمی‌شد، دانش را در آنچه نیروی دریایی به عنوان یک «ابزار دکترین» ارائه می‌دهد، سیستماتیک کرد، که درس‌های آموخته شده از تجربیات واقعی را نشان می‌دهد.

در این نشریه، متغیرهای مختلفی عمیق تر شده است، یعنی آماده سازی چند رشته ای، تفسیر رفتار صوتی در سناریویی که پرتغالیها به آن عادت نداشتند، ارزیابی یخ و سازگاری رویه ها با سطح ایمنی.

درسهایی که توسط کانادا، متحد پرتغال در ناتو، برای انجام تنظیمات لازم در ناوگان زیردریایی جدید خود و اطمینان از مناسب بودن آنها برای عملیات در قطب شمال کانادا که ۴۰ درصد از قلمرو و بیش از ۷۰ درصد از خط ساحلی کشور را اشغال می کند، در نظر گرفته می شود.

اقتباس هارپائو به عنوان مرجع

آنچه بیشترین توجه من را به خود جلب کرد نحوه برخورد خدمه NRP Arpão و نیروی دریایی پرتغال به ماموریت بود. هریس ون نگوین -هوینه، فرمانده نیروی دریایی کانادا، به یورونیوز گفت که در طول عملیات ۲۰۲۴ به عنوان افسر رابط برای حمایت از پادگان سوار هارپون بود، آنها آرام، حرفه ای بودند و کاملاً آماده بودند.

فرمانده نگوین با ستایش از نگرش و روحیه همکاری غواصان پرتغالی، تاکید می کند که این رزمایش ناتو با فرصت مهم دیگری برای همکاری با متحدان «به منظور کسب اطلاعات در مورد برخی از چالش های فعالیت در شمال» مطابقت دارد.

مشاهده هارپائو در «عملیات نزدیک، روی و زیر یخ»، که مکمل معاون فرمانده نیروی زیردریایی کانادا است، به اتاوا در نوسازی زیردریاییهای خود کمک خواهد کرد، بیشتر از آنجایی که «یکی از الزام ات اصلی» برنامه خرید در حال انجام «توانایی فعالیت در محیط قطب شمال» است.

این پروژه در سال ۲۰۲۱ با هدف مطالعه محیط‌های عملیاتی و متعاقباً تعریف ویژگی‌ها و تکنولوژی زیردریایی‌های آینده نیروی دریایی کانادا، جایگزین ناوگان فعلی (چهار کشتی)، متعلق به کلاس ویکتوریا، در بریتانیا، دست دوم، در سال ۱۹۹۸ به دست آمد و قرار بود در پایان دهه ۲۰۳۰ خدمت را ترک کند.

نخست وزیر سابق کانادا، جاستین ترودو، احتمال نیروی محرکه هسته ای را کنار نگذاشت، چیزی که مقامات دفاعی این کشور به دلیل هزینه های قابل توجهی بالاتر آن را رد خواهند کرد.

در بی انیه ای که (منبع به زبان پرتغالی) در اوت ۲۰۲۵ منتشر شد، دولت کانادا به رهبری مارک کارنی، ق صد خود را برای خرید حداکثر ۱۲ زیر دریایی، «با برد و خودمختاری گسترده که اختیار، پایداری و کشندگی را به عنوان قابلیتهای کلیدی فراهم خواهد کرد» تأیید کرد. این مجریه افزود که کانادا که طولانیترین خط ساحلی جهان را دارد - بیش از ۲۰۲ هزار کیلومتر - باید بتواند «شناسایی، ردیابی، بازدارندگی و در صورت لزوم مخالفان» را در «سه اقیانوس» این کشور شکست دهد.

حتی اگر زیردریایی های معمولی درگیر باشند، شرط بندی در این اندازه و جاه طلبی ما را مجبور می کند تا رشتهها را به بازار سهام باز کنیم. روزنامه کانادایی اتاوا شهروند گزارش داد تخمین هایی وجود دارد که به 60 میلیارد دلار (حدود 51 میلیارد یورو) اشاره دارد، اگرچه تحلیلگران دفاعی قبلاً هزینه کل حدود 100 میلیارد دلار (نزدیک به 85 میلیارد یورو) را پیش بینی کرده اند. (منبع به زبان پرتغالی)

طبق همین نشریه، این می تواند بزرگترین خرید نظامی در تاریخ کانادا باشد. دولت قصد دارد این روند را تسریع کند و قرارداد امسال امضا شود، اما نیروی دریایی کانادا در اوایل سال 2025 تخمین زده است که اولین زیردریایی تنها در سال 2037 به طور کامل عملیاتی خواهد شد.

آنگوس تاپشی، معاون دریاسالار نیروی دریایی کانادا به نقل از روزنامه گلوب اند میل، فاش کرد که زیردریایی های جدید با تمام قابلیت های ناوبری زیر یخ قطب شمال وارد نمی شوند. این جایی است که مثال پرتغال وارد می شود: اصلاحات و افزودنی های انجام شده در Arpão کارهای طراحی را که پس از تحویل انجام می شود، چه از نظر ساختار و چه از نظر تجهیزات تخصصی، هدایت می کند.

همانطور که فرمانده نگوین در مصاحبه با یورونیوز می گوید، امنیت یکی از اولویت ها است. قرار دادن حفاظت‌ها برای پناه گرفتن دکل ها و افزایش مقاومت برج‌ها، یکی از اصلی‌ترین اقدامات اداره شده توسط پرتغالی‌ها، بنابراین به عنوان یک الزام برای جلوگیری از آسیب ساختاری، محافظت از یک سناریوی اضطراری احتمالی که شامل شکستن یخ است، ظاهر می‌شود.

نگوین می گوید، یکی دیگر از جنبه های اساسی**، اثربخشی که تا حد** زیادی در مورد مأموریت 2024 توسط سونار تخصصی در بالای برج تضمین شده است که برای نقشه برداری از یخ در بالا و تشخیص آبهای باز مفید بود. عملیات در قطب شمال نیاز به نمای دو بعدی (بالا و پایین) دارد و هارپون، با تلفیق آن ارزش اضافی که امکان نظارت بر «سقف» یخچالی را می‌داد، دانش موقعیتی دریایی دقیق‌تری به دست آورد.

برای ماموریت های آینده قطب شمال با زیردریایی های دیزل الکتریکی، تجربه پرتغالی دستورالعمل های مهمی را در مورد انجام مانورهای ایست ا و درک خصوصیات منطقه حاشیه ای ترسیم می کند، جایی که نویز تولید شده توسط حرکت یخ بر عملکرد حسگرها تأثیر می گذارد. انجمن کانادا برای ناتو یادآور می کند که مخلوط کردن آب شیرین با آب نمک نیز می تواند بر انتقال و تجزیه و تحلیل صدا تأثیر بگذارد. (منبع به زبان پرتغالی) بنابراین ض بط های انجام شده توسط پرتغالیها یک منبع پشتیبانی مهم خواهد بود به طوری که برای مثال، مفهوم پژواک کاذب در نزدیکی یخ وجود دارد و تشخیص بهبود می یابد.

نیروی دریایی به یورونیوز می گوید که نتایج به دست آمده توسط هارپائو «استقبال بسیار مثبتی» از متحدان داشت و پس از این مأموریت چندین جل سه برای به اشتراک گذاشتن دانش و «خطوط اقدام برای برنامه ریزی آینده» برگزار شد.

فرمانده نگوین می گوید: «به اشتراک گذاشتن اطلاعات و بهترین شیوه ها با متحدان ما ظرفیت جمعی ما را تقویت می کند و اثربخشی عملیات ما را افزایش می دهد.» و تاکید می کند کانادا به عنوان یک «ملت قطب شمال»، کمپین ها را در «شمال» برای حفاظت از حاکمیت خود «ضروری» می داند.

زیردریایی های معمولی به عنوان وسیله ای برای مبارزه در زیر یخ

ریکاردو سا گرانجا، سخنگوی نیروی دریایی، در مصاحبه با یورونیوز می گوید در حال حاضر هیچ برنامه ای برای ماموریت های جدید زیردریایی پرتغال در قطب شمال وجود ندارد، «بسته به سایر اولویت های عملیاتی و استراتژیک». پرتغال، با این حال، به آنچه در این منطقه اتفاق می افتد، توجه دارد، «جایی که اختلاف ژئوپلیتیک تشدید می شود».

قطب شمال در واقع به طور فزاینده ای نظامی شده است. روسیه در شبه جزیره کولا خود، که با نروژ و فنلاند مرز است که یکی از بزرگترین غلظت های سلاح هسته ای در جهان است، در این آبها زیردریایی هایی که قادر به حمل ده ها کلاهک (هر یک از آنها) هستند، فعالیت می کند.

حتی حضور زیردریایی روسیه در نزدیکی گذرگاه جیوک، نقطه استراتژیک در اقیانوس اطلس شمالی بین گرینلند، ایسلند و بریتانیا، افزایش یافته است که برای دسترسی به آبهای آتلانتیک از قطب شمال اهمیت حیاتی دارد. به گفته فرماندهان ناتو، ممکن است سطح فعالیت جنگ سرد در اینجا فراتر رفته باشد.

در مورد چین، در سال 2018 خود را «دولت تقریباً قطب شمال» اعلام کرد و همچنان به سرمایه گذاری در «جاده ابریشم قطبی» ادامه می دهد، طرحی که شامل ایجاد مسیرهای دریایی تجاری جدید از طریق اقیانوس منجمد شمالی به منظور کاهش زمان سفر بین آسیا و اروپا به 18 روز است.

در مواجهه با این تشدید و پناهگاه، نیروی دریایی پرتغال می گوید که متعهد به «تلاش جمعی است که به ثبات» شمال دور کمک می کند، اما تأکید می کند که «بازدارندگی و دفاع از منطقه اروپا-آتلانتیک به شیوه انتزاعی انجام نمی شود».

آنچه مأموریت انجام شده توسط هارپائو نیز نشان می دهد این است که پرتغ ال و سایر کشورهایی با بودجه نظامی کوچ کتر، علیرغم محدودیت های زیردریایی های معمولی، پتان سیل دارند که نقش فعالتری در نبردهای زیر آب، از جمله آنچه در زیر یخ گیر می کند، دارند.

**اگر از یک سو، این کشتی ها توسط کمترین سرعت و زمان شناور کوتاهتر محدود شوند، از طرف دیگر قادر به ساکت ماندن از باتری هستند. این اختیار مزیتی است که می تواند در زمینه فعلی خصومت بیشتر، در عملیات نظارتی، اطلاعات و موارد دیگر مورد سوء استفاده قرار گیرد.

سا گرانجا تاکید می کند که فعالیت در اقیانوس اطلس شمالی «مستلزم توانایی تشخیص، پیگیری و در صورت لزوم مقابله با تهدیدات زیردریایی است» که در «حوزه موثر ابعاد مختلف مبارزه» تحقق می یابد. سخنگوی نیروی دریایی می افزاید که در قطب شمال، جایی که «اختیار، پایداری و عدم اطمینان تعیین کننده است»، زیردریایی های متعارف «اهمیت عملیاتی زیادی» دارند و قادر به «گسترش گزینههای تاکتیکی و افزایش پیچیدگی برای هر دشمن بال قوه» هستند.

از دیدگاه سیاسی، پرتغال ثابت کرده که یک «بازیگر معتبر» در دفاع از اتحاد است، با شعاعی از اقدام که بسیار فراتر از منطقه فوری آن است و به «فض اهای جغرافیایی دور از قلمرو قاره ای خود، اما مستقیماً به امنیت اقیانوس اطلس مرتب ط است» می رسد.

ساگرانجا می گوید**: «**در زمانی که ناتو توجه خود را به شمال بالا تقویت می کند، کشورهایی که قبلاً توانایی واقعی فعالیت در این محیط را ثابت کرده اند، به شرکای ارز شمند تبدیل می شوند» و روشن می کند که «اهمیت استراتژیک» کشوری به اندازه پرتغال نه تنها در «مقیاس وسایل» بلکه در «توانایی ارائه مهارت های متمایز و مفید به «امید» متفقین نهفته است.

نیروی دریایی به نظارت بر تحورات در قطب شمال ادامه خواهد داد و «آماده است که در صورت درخواست، دوباره در سناریوهای مشابه مشارکت کند»، به ویژه در ناتو.