موجهای گرما شایعتر و شدیدتر شدهاند اما یک پژوهش جدید میگوید ۴۱ درصد از کسانی که در انگلیس هشدارهای سلامت گرما را دیدهاند هیچ اقدام حفاظتی نکردهاند. چرا این هشدارها به عمل تبدیل نمیشود؟
گرمای تابستان امسال بهطور بیسابقهای شدید بوده است. موجهای پیدرپی گرما چشماندازها را خشک کرده، یخچالهای طبیعی را آب کرده و دریاچهها و رودخانهها را کوچکتر کرده است؛ در همین حال آتشسوزیهای جنگلی بخشهای وسیعی را سوزانده و چهره بسیاری از مناطق را بهطور چشمگیری دگرگون کرده است.
آگهی
آگهی
اما پیامدهای گرمای شدید فراتر از آن چیزی است که در چشمانداز میبینیم. یکی از جدیترین پیامدها نیز کمتر به چشم میآید: تاثیر آن بر سلامت ما.
با وجود هشدارهای مکرر مسئولان سلامت، بسیاری از مردم در انگلیس هنوز گرمای شدید را یک خطر جدی برای سلامت خود نمیدانند.
تحقیقی تازه از سوی کارشناسان دانشگاه سازمان ملل متحد (منبع به زبان انگلیسی) شکاف قابلتوجهی میان هشدارهای سلامتمحور گرما و رفتار مردم آشکار کرده است. این مطالعه بررسی کرده است که مردم چگونه به هشدارهای سلامت در برابر گرما (HHA) واکنش نشان میدهند و چرا این هشدارها همیشه به اقدامات محافظتی منجر نمیشود.
پژوهشگران ۱٬۰۹۷ بزرگسال را در انگلیس مورد پرسش قرار دادند و با ۲۹ نفر از افراد درگیر در اطلاعرسانی خطرهای گرما مصاحبه کردند.
آنچه مردم میدانند همیشه به اقدام تبدیل نمیشود
نتایج، شکافی روشن میان دانستههای مردم درباره گرما و اقداماتی که در عمل انجام میدهند نشان میدهد.
حدود ۷ نفر از هر ۱۰ نفر شرکتکننده دستکم یک بار با هشدار سلامت در برابر گرما روبهرو شده بودند. اما از میان کسانی که چنین هشداری را دیده بودند، ۴۱ درصد گفتهاند برای حفاظت از خود هیچ اقدامی انجام ندادهاند.
شایعترین دلیل ساده بود: آنها باور نداشتند شخصا در معرض خطر هستند.
تنها ۱۸٫۱ درصد افراد گفتهاند که گرمای شدید را برای خود خطری بالا تلقی میکنند. حدود ۳۰ درصد نیز گفتهاند شناخت اندک یا هیچ شناختی از اقداماتی دارند که میتواند از آنها محافظت کند.
دلایل اقدامنکردن متفاوت بوده است. ۱۹ درصد به پایین بودن درک خود از میزان خطر شخصی اشاره کردهاند. ۹ درصد هشدار را تشخیص ندادهاند، ۷ درصد مطمئن نبودهاند چه اقدامی باید انجام دهند و ۵ درصد هشدار را دشوار برای فهم توصیف کردهاند.
پس چرا مردم به هشدارها واکنش نشان نمیدهند؟
پژوهشگران میگویند ارسال یک هشدار بهتنهایی کافی نیست. مردم باید بفهمند که گرمای شدید میتواند برای سلامت آنها خطرآفرین باشد، تشخیص دهند چه زمانی هشدار شامل حال آنها میشود و بدانند برای حفاظت از خود چه کارهایی میتوانند انجام دهند.
نحوه رساندن این هشدارها نیز ممکن است بخشی از مشکل باشد.
نود درصد از مسئولان اطلاعرسانی خطرهای گرما که با آنها مصاحبه شد گفتهاند از کانالهای دیجیتال استفاده میکنند. این کانالها امکان انتشار سریع اطلاعات را فراهم میکنند، اما لزوما بهطور یکسان به همه دسترسی ندارند. رسانههای اجتماعی بهویژه در میان بزرگسالان مسن، کماعتمادترین منبع اطلاعات مربوط به گرما شناخته شده است.
حدود ۳۰ درصد افراد گفتهاند اصلا با هشدارهای سلامت در برابر گرما یا اطلاعات مربوط به حفاظت در برابر گرما روبهرو نشدهاند. این وضعیت یک ناهماهنگی نگرانکننده ایجاد میکند: کانالهایی که برای اطلاعرسانی خطرهای گرما بهکار میروند همیشه به کسانی که بیش از دیگران در برابر این خطرها آسیبپذیرند نمیرسند.
چگونه به کسانی برسیم که بیرون از دنیای دیجیتال هستند
پژوهشگران همچنین توصیه میکنند از سازمانهای محلی مورد اعتماد، از جمله گروههای محلی، کتابخانهها، ارائهدهندگان خدمات اجتماعی، سازمانهای داوطلبانه و نهادهای مذهبی، برای دسترسی به کسانی استفاده شود که ممکن است از هشدارهای دیجیتال جا بمانند.
پژوهشگران میگویند نهادهای مسئول باید در سنجش این که آیا ارتباطات آنها واقعا موثر است نیز بهتر عمل کنند. بهجای شمارش صرف بازدیدهای وبسایت، میزان مشارکت در شبکههای اجتماعی یا پوشش رسانهای، باید ارزیابی کنند که آیا مردم هشدارها را میفهمند و آیا این هشدارها به اقداماتی محافظتی منجر میشود یا نه.
هشدارهای گرما را روشنتر و قابلاقدامتر کنید
مصاحبهها با مسئولان اطلاعرسانی خطرهای گرما مشکل دیگری را نشان میدهد. ارتباطات مرتبط با گرما در انگلیس عمدتا بر هماهنگی میان نهادها و آمادگی در شرایط اضطراری متمرکز است، نه بر کمک به مردم برای تغییر رفتارشان.
پژوهشگران میگویند در حال حاضر اطلاعرسانی به مردم هدف غالب است. اما اطلاعرسانی صرف ممکن است برای انگیزش مردم به انجام اقدامات محافظتی کافی نباشد.
و البته ارتباطات تنها بخشی از مسئله است.
این مطالعه همچنین به عوامل بنیادیتری اشاره میکند که تعیین میکنند چه کسانی در برابر گرمای شدید آسیبپذیرند. این عوامل شامل شرایط مسکن، محرومیت اجتماعیاقتصادی، مشکلات پیشین سلامت، میزان مواجهه محیطی و دسترسی به منابع است.
هشدارها نمیتوانند این عوامل را برطرف کنند.
فراتر از هشدارها: افزایش تابآوری خانهها و جوامع
با فراوانتر و شدیدتر شدن موجهای گرما، پژوهشگران معتقدند انگلیس باید از رویکردی که عمدتا بر هشدار دادن متکی است فراتر برود.
این به معنای بهبود نحوه اطلاعرسانی درباره خطرهای گرماست، اما در عین حال مستلزم ایجاد تغییرات بلندمدت برای کاهش میزان مواجهه و آسیبپذیری مردم نیز هست.
مسکن بخش مهمی از این معادله است. پژوهشگران خواستار آن شدهاند که تابآوری در برابر گرما در استانداردهای ساختوساز، سیاستهای برنامهریزی شهری و برنامههای بهسازی ساختمانهای موجود ادغام شود؛ از جمله اجرای قویتر و نظارت دقیقتر بر اقداماتی که با هدف کاهش گرمشدن بیش از حد ساختمانها طراحی شدهاند.
پژوهشگران میگویند چالش تنها این نیست که به مردم هشدار دهیم موج گرمای بعدی در راه است، بلکه این است که کاری کنیم وقتی این موج میرسد، تعداد کمتری از مردم در برابر آن آسیبپذیر باشند.