نتایج یک پژوهش جدید نشان میدهد کیفیت خواب برای نمرههای درسی و زندگی اجتماعی نوجوانان از رژیم غذایی یا ورزش اهمیت بیشتری دارد.
تعطیلات تابستانی فرصتی کمنظیر در اختیار دانشآموزان میگذارد تا از فشارهای سال تحصیلی رها شوند و استراحتی را جبران کنند که برنامههای فشرده معمولا مجال کمی برای آن میگذارند.
آگهی
آگهی
خواب برای کارکرد درست بدن حیاتی است؛ با این حال، دادهها (منبع به زبان انگلیسی) نشان میدهد نوجوانان به اندازه کافی نمیخوابند و این موضوع ممکن است به سلامت روان آنها آسیب بزند و در نتیجه بر عملکردشان در مدرسه تاثیر منفی بگذارد.
یک پژوهش (منبع به زبان انگلیسی) جدید نشان داده است که خواب ممکن است نقش مهمتری در تحصیل و زندگی شخصی نوجوانان نسبت به زمان استفاده از صفحهنمایش، ورزش یا تغذیه داشته باشد؛ بهویژه در میان کسانی که با اضطراب، افسردگی و دیگر مشکلات سلامت روان دستوپنجه نرم میکنند.
جیسون اسموسنی، نویسنده اصلی این پژوهش در دانشگاه کالیفرنیا دیویس در آمریکا، گفت: «ما انتظار داشتیم خواب مهم باشد، اما انتظار نداشتیم تا این حد بهطور واضح از دیگر عوامل سبک زندگی، بهویژه زمان استفاده از صفحهنمایش، برجستهتر باشد.»
پژوهشگران بررسی کردند که چهار عامل سبک زندگی، یعنی کیفیت خواب، زمان استفاده از صفحهنمایش، فعالیت بدنی و رژیم غذایی، چگونه بر رابطه میان سلامت روان و مهارتهای تحصیلی و اجتماعی در کودکان ۱۳ تا ۱۰ ساله تاثیر میگذارد.
پژوهشگران برای ارزیابی عملکرد تحصیلی دادههای بیش از ۶ هزار شرکتکننده و برای مشکلات اجتماعی دادههای بیش از ۷ هزار نفر را تحلیل کردند. آنها دریافتند کودکانی و نوجوانانی که نشانههای افسردگی، اضطراب یا تجربههای شبهروانپریشی دارند، معمولا عملکرد ضعیفتری در مدرسه و روابط اجتماعی خود نشان میدهند.
با این حال، بخش زیادی از این ارتباط را میتوان با عادات سبک زندگی، بهویژه خواب، توضیح داد.
نویسندگان این پژوهش تاکید کردند: «این یافتهها نشان میدهد کیفیت خواب عاملی مهم است که از طریق آن، نشانههای اولیه اختلالات روانی به کاهش عملکرد تحصیلی منجر میشود.»
پژوهشگران چند توضیح احتمالی برای این که چرا خواب چنین تاثیری قدرتمند دارد مطرح کردهاند.
به گفته نویسندگان، خواب ناکافی با خستگی در طول روز، مشکلات توجه و ضعف در کارکردهای اجرایی مرتبط است؛ عواملی که همگی برای موفقیت در مدرسه حیاتیاند.
در حوزه کارکرد اجتماعی نیز خواب میتواند عاملی کلیدی باشد، زیرا اختلال در خواب انزواطلبی و تحریکپذیری را تشدید میکند و حفظ روابط سالم را برای نوجوانان دشوارتر میسازد.
تارا نیندام، نویسنده ارشد این پژوهش، گفت: «خانوادهها، معلمان و درمانگران بهطور قابلدرک روی نشانههایی مانند اضطراب و افسردگی تمرکز میکنند.»
او افزود: «اما آنچه برای بسیاری از نوجوانان و خانوادههایشان بیش از همه اهمیت دارد این است که این نشانهها چگونه بر زندگی روزمره اثر میگذارد؛ این که در مدرسه چگونه عمل میکنند، با دوستانشان چگونه ارتباط برقرار میکنند و از پس چالشهای روزانه چگونه برمیآیند. این پژوهش نشان میدهد خواب ممکن است یکی از مسیرهای پیونددهنده سلامت روان با این پیامدهای ملموس باشد.»
او اضافه کرد که خواب بخشی از زندگی است که والدین و خانوادهها میتوانند به آن بپردازند. وی گفت: «گرچه خواب همه مشکلات سلامت روان را حل نمیکند، اما الگوهای سالم خواب راهکاری عملی برای تقویت سلامت عاطفی و کارکرد روزمره کودک است.»