پژوهشگران گفتند بعید است این تفاوتها فقط با بهبود خدمات درمانی، افزایش غربالگری یا تشخیص دقیقتر قابل توضیح باشد.
بر اساس یک پژوهش جدید، نسلهای جوانتر در بریتانیا در مقایسه با نسلهای پیشین در همان سن، نشانههایی از وضعیت سلامت ضعیفتر نشان میدهند.
آگهی
آگهی
پژوهشگران دانشگاه کالج لندن، کالج کینگز لندن و دانشگاه آکسفورد دریافتند افرادی که در سالهای اخیر به دنیا آمدهاند، در مجموع نسبت به کسانی که در نسلهای قدیمیتر متولد شدهاند، در یک سن مشابه سالمتر نیستند.
آنها با مرور مطالعاتی که سلامت دهها هزار نفر از متولدین بریتانیا بین سالهای ۱۹۴۶ تا ۲۰۰۲ را پیگیری کرده بود، شاخصهای سلامت جسمی و روانی نسلهای مختلف را در مراحل مشابه زندگی با هم مقایسه کردند.
این مرور بر دادههای ۵۱ مطالعه در مورد گروههای تولدی متولد شده در بریتانیا تکیه داشت که افراد را از بدو تولد تا بزرگسالی دنبال کردهاند.
برای چندین وضعیت، بهویژه اضافهوزن و چاقی، مشکلات سلامت روان و دیابت، وضعیت سلامت در نسلهای جدیدتر در مقایسه با نسلهای پیشین در همان مرحله از زندگی بدتر بود. پژوهشگران این الگو را «انحراف سلامت بیننسلی» توصیف کردند.
این روند بیش از همه در مورد چاقی و سلامت روان به شکل مداوم دیده شد. شواهدی از بدتر شدن نرخ دیابت نیز هنگام مقایسه نسل ایکس با بیبی بومرها (نسل انفجار جمعیت) به دست آمد.
پژوهشگران گفتند این تفاوتها را نمیتوان تنها با بهبود خدمات سلامت، افزایش غربالگری یا تشخیص بهتر توضیح داد.
آنها تاکید کردند که تشخیص چاقی وابسته به نظر پزشک نیست و دیابت هم بر اساس شاخصهای زیستی عینی شناسایی شده است.
مقایسههای مربوط به سلامت روان بر اساس گزارش خود افراد از علائم افسردگی و اضطراب انجام شد؛ این گزارشها با استفاده از روشهای استانداردی گردآوری شد که امکان مقایسه منصفانه بین نسلها را فراهم میکند.
چرا نسلهای جدیدتر از نسلهای قبلی کمسلامتتر هستند؟
پژوهشگران گفتند برای درک عوامل محرک این روند به دادههای بیشتری نیاز است؛ روندی که به باور آنها احتمالا تحت تاثیر تغییر در میزان مواجهه با عوامل خطر اجتماعی و محیطی مانند رژیمهای غذایی ناسالم و کاهش فعالیت بدنی شکل گرفته است. آنها افزودند بسیاری از این عوامل به احتمال زیاد قابل پیشگیری است.
تیم پژوهش هشدار داد این روند میتواند پیامدهای مهمی برای سیاستگذاری عمومی و برنامهریزی نظام سلامت داشته باشد. به گفته آنها ممکن است برای حمایت از شمار فزاینده افرادی که با بیماریهای مزمن زندگی میکنند به سرمایهگذاری بیشتری نیاز باشد.
لورا خیمنو، نویسنده اصلی این پژوهش و دانشجوی دکترا در مرکز مطالعات طولی دانشگاه کالج لندن، گفت: «اگر نسلهای جدیدتر در حوزه سلامت دچار عقبگرد شده باشند، این نشان میدهد جامعه هنوز به مرزهای زیستی بهبود سلامت نرسیده است. در عوض، پیامدهای مواجهه با عوامل اجتماعی و محیطی قابل پیشگیری را میبینیم که در گذر زمان و در نسلهای مختلف سلامت جمعیت را شکل داده است.»
پژوهشگران اذعان کردند که در مطالعات قدیمیتر مربوط به گروههای تولدی در بریتانیا، تنوع قومی کمتر از ترکیب جمعیتی کنونی بریتانیا در همان گروههای سنی است.
با این حال آنها میگویند الگوهای مشابهی در مطالعات دیگری که از دادههای از نظر قومی نمایندهتر استفاده کردهاند نیز مشاهده شده است.
بر اساس پژوهش درباره سالمند شدن جمعیت اروپا (منبع به زبان انگلیسی) انتظار میرود تا سال ۲۰۵۰ تقریبا یکسوم جمعیت اتحادیه اروپا ۶۵ ساله یا بیشتر باشد.