محیطبانان برای احیای اکوسیستم جزیره فلورئانا ۱۵۸ لاک پشت دورگه نابالغ را در این جزیره رها کردند.
نزدیک به ۱۵۰ سال پس از آنکه آخرین لاکپشتهای غولآسا از جزیره فلورآنا در مجمعالجزایر گالاپاگوس اکوادور خارج شدند، این گونه روز جمعه ۲۰ فوریه بار دیگر بازگشتی چشمگیر داشت؛ زمانی که دهها دورگه جوان در طبیعت رها شدند تا روند احیای زیستبوم آسیبدیده جزیره را آغاز کنند.
آگهی
آگهی
۱۵۸ عضو جدید، با سن بین ۸ تا ۱۳ سال، اکتشاف زیستگاهی را آغاز کردهاند که قرار است در سالهای آینده آن را دگرگون کنند. رهاسازی آنها دقیقا همزمان با نخستین بارانهای زمستانی فصل انجام شد.
فردی ویلابا، مدیر مرکز تکثیر پارک ملی گالاپاگوس در جزیره سانتا کروز، میگوید: «این لاکپشتها آنقدر بزرگ شدهاند که بتوان آنها را رها کرد و میتوانند در برابر حیوانات واردشدهای مانند موشها و گربهها از خود دفاع کنند» و تاکید میکند که بهترین نمونهها با قویترین تبار ژنتیکی بهطور ویژه برای فلورآنا انتخاب شدهاند.
چرا لاکپشتهای غولآسای فلورآنا منقرض شدند؟
این نمونههای جوان رهاشده، که بخشی از مجموع ۷۰۰ لاکپشتی هستند که برای فلورآنا برنامهریزی شده، قرار است بهتدریج در جزیره رها شوند. به گفته کریستیان سوییا، مدیر بخش اکوسیستمهای پارک ملی گالاپاگوس، این لاکپشتها بین ۴۰ تا ۸۰ درصد از ترکیب ژنتیکی گونه «Chelonoidis niger» را در خود دارند؛ گونهای که ۱۵۰ سال است منقرض شده است.
تبار این دورگهها به آتشفشان ولف در جزیره ایسابلا بازمیگردد؛ کشفی که هنوز هم برای دانشمندان معما بهشمار میرود. به گفته سوییا، هدف برنامه تکثیر این است که با انتخاب افراد بالغ با قویترین ساختار ژنتیکی، گونه منقرضشده فلورآنا بهتدریج به خلوص پیشین خود نزدیک شود.
دو قرن پیش، حدود ۲۰ هزار لاکپشت غولآسا در فلورآنا زندگی میکردند. اما شکار نهنگ، یک آتشسوزی ویرانگر و بهرهبرداری بیامان انسانی در نهایت باعث نابودی کامل آنها در این جزیره شد.
واشنگتن تاپیا، زیستشناس، میگوید: «از نظر ژنتیکی، بازگرداندن یک گونه به آن جزیره، بهگونهای که بخش مهمی از مواد ژنتیکی گونه اصلی را در خود داشته باشد، حیاتی است.»
تاپیا که پژوهشگر و مدیر شرکت «بیودیورسا-کنسولتورس»، مؤسسهای تخصصی در زمینه جزایر گالاپاگوس، است تاکید کرد این فرایند تنها به اعداد و ارقام مربوط نمیشود بلکه هدف آن احیای یک تبار از دسترفته است.
فلورآنا، جزیرهای دورافتاده و از نظر بومشناختی حیاتی
جزیره فلورآنا با وسعتی حدود ۱۷۳ کیلومتر مربع، تودهای آتشفشانی و جنوبیترین نقطه مجمعالجزایر گالاپاگوس است. این جزیره در میانه اقیانوس آرام، حدود هزار کیلومتر دورتر از ساحل سرزمین اصلی، قرار دارد و همچنان یکی از زیستگاههای دورافتاده و بسیار مهم جهان بهشمار میرود.
لاکپشتهایی که به فلورآنا بازگردانده شدهاند، قلمرو خود را با جمعیتی نزدیک به ۲۰۰ نفر و همچنین فلامینگوها، ایگواناها، پنگوئنها، مرغهای دریایی و شاهینها تقسیم خواهند کرد. با این حال آنها باید با گونههای گیاهی واردشدهای مانند تمشک و گواوا و نیز حیواناتی چون موش، گربه، خوک و الاغ هم دستوپنجه نرم کنند. این گونههای غیربومی که بهواسطه فعالیتهای انسانی به جزیره راه یافتهاند، تهدیدی بالقوه برای تازهترین ساکنان جزیره بهحساب میآیند.
ورونیکا مورا، ساکن فلورآنا، رهاسازی این لاکپشتها را تحقق یک رویا توصیف میکند. او میگوید: «ما شاهد به واقعیت پیوستن طرحی هستیم که چند سال پیش آغاز شد» و میافزاید که جامعه محلی از بازگشت لاکپشتهای غولآسا احساس غرور فراوانی میکند.
سازمان ملل متحد در سال ۱۹۷۸ جزایر گالاپاگوس را بهعنوان میراث جهانی طبیعی ثبت کرد. این عنوان، وفور منحصربهفرد گونههای خشکی و گونههای دریایی را که در هیچ نقطه دیگری از سیاره یافت نمیشوند، به رسمیت میشناسد.