فرانچسکو گوچینی، ترانهسرا و از چهرههای مطرح موسیقی و فرهنگ ایتالیا، در ۸۶سالگی در پاوانا درگذشت. مراسم خاکسپاری خصوصی است و برای شهریور یک آیین عمومی پیشبینی شده است.
ترانهسرای ایتالیایی فرانچسکو گوچینی پنجشنبه صبح در ۸۶ سالگی در دهکده پاوانا در منطقه سامبوکا پیستویزه درگذشت.
آگهی
آگهی
خانواده او با انتشار بیانیهای رسمی خبر درگذشتش را اعلام کردند و تایید کردند که این هنرمند در میان محبت همسرش رافائلا، دخترش ترزا و دیگر اعضای خانوادهاش چشم از جهان فروبست.
بنابر خواست خود هنرمند، مراسم تشییع و خاکسپاری در روزهای آینده بهطور کاملا خصوصی برگزار خواهد شد.
خانواده او در پیام خود نوشتند: «با درخواست این که این لحظه دردناک در نهایت صمیمیت و در حریم خصوصی سپری شود، از همه کسانی که با محبت، متانت و احترام در سوگ او شریک میشوند، پیشاپیش سپاسگزاریم».
در ماه سپتامبر قرار است مراسمی برای گرامیداشت او برگزار شود؛ هنرمندی که از او به عنوان یکی از تاثیرگذارترین ترانهسراهای موسیقی ایتالیا یاد میشود.
یکی از تاثیرگذارترین ترانهسراهای موسیقی ایتالیا
گوچینی که ۱۴ ژوئن ۱۹۴۰ در مودنا به دنیا آمد، پیوند عمیقی با ریشههای خود داشت، بهویژه با سرزمین آپننوی توسکو امیلیانو.
او به دلیل جنگ جهانی دوم سالهای کودکی را در پاوانا، روستای پدری خود، گذراند. همین پیوند عمیق با زادگاه و رشتهکوه آپنن بعدها سراسر شعر و ادبیات او را شکل داد.
پس از نخستین تجربههای موسیقایی در دهه ۵۰ و فعالیت در جوانی به عنوان خبرنگار روزنامه گاتزتا دی مودنا، در سال ۱۹۶۱ به بولونیا نقل مکان کرد.
کارنامه هنری او در دهه ۶۰ اوج گرفت و ابتدا به عنوان ترانهسرا برای خوانندگانی چون کاترینا کازلی، گروه اکیپه ۸۴ و نومادیها شناخته شد و برای آنها قطعات تاثیرگذاری چون «Auschwitz»، «Dio è morto»، «Per fare un uomo» و «Noi ci saremo» نوشت.
نخستین انتشار رسمی موسیقی او در سال ۱۹۶۷ با آلبوم Folk beat n. 1 بود. در ۱۹۷۲ آلبوم «Radici» را منتشر کرد؛ اثری که قطعات ماندگاری چون «La locomotiva»، «Incontro»، «Il vecchio e il bambino» و «Piccola città» را در خود داشت.
اما موفقیت تجاری او در سال ۱۹۷۶ با آلبوم Via Paolo Fabbri 43 رقم خورد؛ آلبوم بلوزی که شبهای بولونیا و فضای آن دوران را باز زنده میکند.
ترک «L'avvelenata» در همین آلبوم، خشم و غرور را فریاد میزند و پاسخی است به انتقادهایی که در همان سالها دیگر ترانهسراها متوجه او کرده بودند.
سپس آلبوم «Amerigo» در سال ۱۹۷۸ با قطعه مشهور «Eskimo» منتشر شد؛ آهنگی که لقب «ترانهسرای با پالتوی اسکیمو» را برای او به همراه آورد.
در ۱۹۸۱ آلبوم «Metropolis» را منتشر کرد و پس از آن به پروژههای زندهای چون «Opera buffa» و «Fra la via Emilia e il West» پرداخت.
در کنسرتهای او موسیقی و ترانهها با مونولوگها و لحنهای بهترین کاباره درهم میآمیخت.
در آثار موسیقی و نوشتههای او ارجاعات فرهنگی بسیاری دیده میشود؛ از شعر ایتالیایی گرفته تا ادبیات و پژوهشهای بینالمللی و کتاب مقدس.
پس از انتشار «L'ultima Thule» در سال ۲۰۱۲، گوچینی اعلام کرد که از صحنه فعال موسیقی کنارهگیری میکند تا خود را وقف نوشتن کند.
او بعدها «Canzoni da intorto» را در ۲۰۲۲ و «Canzoni da osteria» را در ۲۰۲۳ منتشر کرد.
او در طول دوران حرفهای خود جوایز بسیاری دریافت کرد، از جمله چندین تندیس و جایزه تنکو.
کارنامهای فراتر از موسیقی
گوچینی هنرمندی چندوجهی و از چهرههای شاخص فرهنگ مولف در ایتالیا بود و در کنار موسیقی به نوشتن جستار و رمان نیز میپرداخت.
نخستین اثر روایی او در ۱۹۸۹ با Cròniche epafàniche منتشر شد و پس از آن کتابهای متعدد دیگری نوشت؛ از جمله Vacca d'un cane و مجموعه رمانهایی که مشترکاً با لوریانو ماکیاولی به نگارش درآورد.
گوچینی همچنین از ۱۹۶۵ تا ۱۹۸۵ مدرس زبان ایتالیایی در کالج دیکینسون در بولونیا بود و در کنار آن به عنوان فیلمنامهنویس، نویسنده کمیک، بازیگر و پژوهشگر گویششناسی فعالیت میکرد.
در سال ۲۰۰۲ دانشگاه بولونیا یک دکترای افتخاری در علوم تربیتی به او اعطا کرد.
در ۲۰۲۰ با رمان «Tralummescuro» از نامزدهای نهایی جایزه کامپیلو بود.