حالا که هویت هفتمین ۰۰۷ را میدانیم، وقتش رسیده همه ۲۵ فیلم جیمز باند را مرور کنیم و از بدترین تا بهترین رتبهبندی کنیم... نتیجهها ممکن است غافلگیرتان کند.
چه هفتهای برای دنیای جیمز باند بوده است...
سرانجام مامور تازهنفس ۰۰۷ معرفی شد؛ رابرت پتینسون که رسماً تأیید شده کتوشلوار رسمی به ارثرسیده از دنیل کریگ را به تن کند.
این بازیگر ۴۰ ساله بریتانیایی حالا وارد یک باشگاه بسیار محدود میشود؛ باشگاهی با شخصیتی که از سوءقصدهای سازمان اسپکتر (SPECTRE)، حمله کوسهها، ورشکستگی استودیوها، کووید، الکلیسم و احتمالاً چندین بیماری مقاربتی جان سالم به در برده است. و البته، با وجود اینکه در سال ۲۰۰۷ موفق نشدند فیلمی از باند منتشر کنند، همچنان دوام آوردند؛ آن کمپین تبلیغاتی خودش خودش را نوشت...
از آنجا که هنوز خیلی زود است که بدانیم پتینسون چگونه قرار است مهر خودش را بر ۰۰۷ بزند و یک فیلم باندِ ساختهشده توسط آمازون (Amazon) چه شکلی خواهد بود، به نظر میرسد اکنون زمان خوبی است که نگاهی به میراث طولانیترین مجموعه سینمایی تاریخ بیندازیم و هر ۲۵ فیلم باند را یک بار برای همیشه رتبهبندی کنیم.
(برای آن دسته از موشکافها، بله، از نظر فنی «گودزیلا» طولانیترین مجموعه فیلم است؛ اما اگر یک سری اصلی پیوسته را در نظر بگیریم، باند همچنان در صدر قرار میگیرد.)
از Dr. No تا No Time To Die و با نادیده گرفتن عناوین غیرکانن مانند Casino Royale (۱۹۶۷) و Never Say Never Again (۱۹۸۳)، این هم نتایج؛ نتایجی که بیتردید برخی از طرفداران باند را عصبانی خواهند کرد...
رتبه ۲۵: Diamonds Are Forever (۱۹۷۱)
خلاصه داستان: آخرین مأموریت رسمی شون کانری در نقش باند، او را در پی رد قاچاقچیان الماس، راهی لاسوگاس میکند تا در سکوی نفتی، نقشههای بلوفلد را نقش بر آب کند. این مأموریت از ابتدا تا انتها یک فاجعه است.
نکات مثبت: ترانه عنوانی درخشان؛ چارلز گری بلوفلد بدی نیست... و همین.
نکات منفی: بیش از حد لوده اما در عین حال بیروح؛ کانری از فرم افتاده و عملاً کلاهگیسش بیشتر از خودش بازی میکند؛ شخصیتهای زن کاملاً پوچ و تهی؛ دو نوچه همجنسگرای کلیشهای و توهینآمیز، آقای وینت و آقای کید؛ بدترین فیلمنامهای که این فرنچایز به خود دیده است.
لحظه کلیدی: ترانه عنوانی با صدای شرلی بسی.
رتبه ۲۴: Die Another Day (۲۰۰۲)
خلاصه داستان: چهارمین و آخرین حضور پیرس برازنان در نقش ۰۰۷ یکی از نالهآورترین فیلمهای باند در کل مجموعه است. در این فیلم، باند با گوستاو گریوز (با بازی توبی استیونز) روبهرو میشود؛ ژنرال کرهشمالی که با ژندرمانی ظاهری غربی به خود میگیرد و تمام زندگیاش حول محور الماسها میچرخد. واقعاً، الماسها برای باند حکم بوسه مرگ را دارند.
نکات مثبت: اسیر شدن و شکنجه شدن باند در کرهشمالی؛ این واقعیت که Die Another Day آنقدر افتضاح بود که تهیهکنندگان را مجبور کرد در آینه نگاهی جدی به خود بیندازند و فرنچایز را با Casino Royale ریبوت کنند.
نکات منفی: از کجا شروع کنیم؟ ماشین نامرئی؛ سفیدشویی پرسشبرانگیز؛ کاخ یخی؛ لیزرهای غولآسا؛ جلوههای ویژه رایانهای مضحک؛ آن صحنهای که باند روی یک کوه یخی موجسواری میکند؛ ترانه عنوانی فاجعهآمیز و حضور بیمزه مدونا؛ دیالوگهای هالی بری... در این یکی چیزهای قابلِ دفاع بسیار اندکاند.
لحظه کلیدی: ام با بازی جودی دنچ، باند را از خدمت برکنار میکند و به او میگوید دیگر «به درد هیچکس نمیخوری». چقدر بامعنی.
رتبه ۲۳: The Man With The Golden Gun (۱۹۷۴)
خلاصه داستان: جیمز باندِ راجر مور این بار با اسکارامانگا، مرگبارترین قاتل جهان، روبهرو میشود؛ در داستانی که یک دستگاه انرژی خورشیدی به نام «سولکس» در آن نقش دارد... کمی هنرهای رزمی هم چاشنی کار شده است.
نکات مثبت: کریستوفر لی در نقش اسکارامانگا که سزاوار این بود در فیلمی بهتر از دومین حضور مور به عنوان باند ظاهر شود.
نکات منفی: تبدیل یک نوک پستان سوم به نقطه کلیدی روایت؛ محدود شدن رشد شخصیت بریت اکلند به اینکه مدام با لباس شنا باشد؛ بازگشت کلانتر پپر پس از حضور از پیش خستهکنندهاش در Live And Let Die; پرده پایانی در جزیرهای که هروی ویلهشز در آن در نقش پیشخدمت اسکارامانگا، نیک نک، ظاهر میشود؛ نتیجه آنکه عملاً با نسخهای از «۰۰۷ در جزیره فانتزی» طرفیم.
لحظه کلیدی: کریستوفر لی در حال سرهم کردن تفنگ طلاییاش و اینکه پشت میز شام از باند جلو میزند.
رتبه ۲۲: Quantum Of Solace (۲۰۰۸)
خلاصه داستان: این فیلم همان جایی را ادامه میدهد که Casino Royale رها کرده بود؛ دنیل کریگ در نقش ۰۰۷ برای مأموریتی پر از انتقام بازمیگردد؛ مأموریتی که در آن سازمانی مرموز به نام «کوآنتوم» تلاش میکند منابع آب آمریکای جنوبی را تحت کنترل خود درآورد. با وجود تلاش برخی طرفداران برای بازتوانبخشی این قسمت، همچنان در مقایسه با اوج فرنچایز در معرفی کریگ به عنوان باند در سال ۲۰۰۶، یک عقبگرد واقعی به شمار میآید.
نکات مثبت: کریگ عالی و کاملاً برازنده نقش است؛ میتوان از اجرای جمعوجور و خشن فیلم دفاع کرد؛ بسیاری از ضعفهای فیلم را میتوان (و شاید باید) با این واقعیت توضیح داد که به دلیل اعتصاب نویسندگان در سال ۲۰۰۸، فیلمنامه هنگام تولید تکمیل نشده بود.
نکات منفی: ترانه عنوانی بد از جک وایت و آلیشیا کیز؛ تدوین جنونآمیزی که باعث تشنج میشود و تعقیبوگریز افتتاحیه با خودرو و رویارویی امیدوارکننده در حین مسابقه اسب را نابود میکند؛ فیلمنامه لقولنگی که نمیداند با شخصیت منفی متیو آمالریک چه کند؛ اوج نهچندان تأثیرگذار در صحرا.
لحظه کلیدی: خداحافظی نهایی با وسپر لیند در لحظات پایانی فیلم.
رتبه ۲۱: Octopussy (۱۹۸۳)
خلاصه داستان: تلاش ماقبل آخر راجر مور در نقش باند، Octopussy بود (لطفاً آن پشت خنده را کنار بگذارید)؛ فیلمی که در آن او راهی هند و آلمان غربی میشود تا از سرقت یک سلاح هستهای جلوگیری کند. یک تخم فابرژه هم جایی در این میان نقش مهمی ایفا میکند.
نکات مثبت: مقدمه مناسبی که قتل یکی از ماموران ۰۰ را در دل خود دارد؛ ضدقهرمانهایی که لوئی ژوردان و استیون بروفس بازی میکنند بسیار سرگرمکنندهاند؛ مود آدامز عالی است و همیشه هم عالی خواهد ماند.
نکات منفی: نگاه «اگزوتیک» و زمانهمحور فیلم؛ تاب خوردن راجر مور روی تاک و سر دادن فریاد تارزان؛ راجر مور در لباس کروکودیل؛ راجر مور در لباس گوریل؛ راجر مور در لباس دلقک.
لحظه کلیدی: اوج ماجرا در عمارت اوکتوپوسی. واقعاً خندههای زیر لب را کنار بگذارید.
رتبه ۲۰: Spectre (۲۰۱۵)
خلاصه داستان: همانطور که عنوان نشان میدهد، حلقهبهانگشتهای این گروه شبهایلومیناتی دوباره برگشتهاند و قصد دارند جریان اطلاعات را با نفوذ دادن ماموران خود به قلب سرویسهای اطلاعاتی جهان کنترل کنند. برای تسلط بر دنیا، آنها حملات تروریستی را نیز طراحی میکنند. چطور ممکن است چیزی با این همه ظرفیت، تا این حد بد از کار دربیاید؟
نکات مثبت: صحنه افتتاحیه روز مردگان؛ نیمه اول قدرتمند.
نکات منفی: نابود کردن تمام عناصر امیدوارکننده؛ از بازنویسی ناشیانه و تحمیلی فیلمهای قبلی دنیل کریگ در تلاش برای خلق یک جهان سینمایی باند گرفته تا خراب کردن شخصیت بلوفلد (کریستوف والتز) با تبدیل او به برادرخوانده باند. بدتر از آن، انگیزه او در نهایت به عقدههای حلنشده پدری خلاصه میشود. این دیگر تماماً «آستین پاورز» است. تنها راهی که میتوانست جواب بدهد این بود که والتز را به عنوان «شماره یک» اسپکتر معرفی میکردند و آشکار میشد که مونیکا بلوچی، که عملاً در فیلم هدر رفته، در واقع رئیس اصلی اسپکتر و نخ تسبیح همه توطئههاست. حالا این یک پیچش واقعی میبود. و اینکه قرار بود ریدیوهد ترانه عنوانی را اجرا کند اما تلاش درخشانشان کنار گذاشته شد تا جای خود را به بالاد فراموششدنی سم اسمیت بدهد.
لحظه کلیدی: آن صحنه افتتاحیه به ظاهر تکبرداشتی در مکزیکوسیتی و درگیری بعدی روی هلیکوپتر واقعاً نفسگیر است. حیف که بقیه فیلم به ورطه چرندیات پیچیده سقوط میکند.
رتبه ۱۹: Moonraker (۱۹۷۹)
خلاصه داستان: باند در این مأموریت متاثر از «جنگ ستارگان» راهی فضا میشود؛ داستانی درباره سرقت یک شاتل فضایی و تلاش برای خلق نژادی برتر. این فیلم غالباً به عنوان یکی از بدترین قسمتهای باند نام برده میشود، اما در واقع، یک تفریح «پریدن از روی کوسه» لذتبخش است.
نکات مثبت: میشل لونزدال در نقش هوگو دراکس، دیکتاتورِ مگالومانیا؛ بیشتر لودگیها درست اجرا شدهاند، به جز تعقیبوگریز قایق در ونیز که بهطور کامل تبدیل به کارتون «لونی تونز» میشود.
نکات منفی: نبرد لیزری در فضا؛ اینکه «جاوز» (با بازی ریچارد کیل) دوستدختر پیدا میکند (بلانش رافالک)؛ داستانی آنقدر اغراقآمیز که فراموش میکند باند مامور امآی۶ (MI6) است نه همتای تاریک لوک اسکایواکر.
لحظه کلیدی: ولش کنید؛ ما واقعاً از اینکه برای جاوز و عشق تازهاش خوشحالیم، لذت میبریم. دمشان گرم.
رتبه ۱۸: You Only Live Twice (۱۹۶۷)
خلاصه داستان: باند تلاش میکند بفهمد چه کسی فضاپیماهای آمریکایی و شوروی را از مدار میرباید. لو رفتن داستان: بلوفلد، که در پناهگاه عظیم آتشفشانیاش زندگی میکند. ۰۰۷ راهی ژاپن میشود تا با نینجاهای همتای خود همراه شود و این دیوانه گربهنواز را متوقف کند.
نکات مثبت: صحنه صحنهسازی مرگ باند؛ پناهگاه آتشفشانی طراحیشده توسط کن آدام؛ دونالد پلیسنس در نقش بلوفلد.
نکات منفی: گریم زردپوستسازی شون کانری؛ کاریکاتورها و کلیشههای نژادپرستانه و جنسیتزده بیش از حد؛ احساسی که بعد از چهار فیلم عالی کانری با Dr. No، From Russia With Love، Goldfinger و Thunderball ایجاد میشود، مبنی بر اینکه این نقطهای است که فرنچایز باند شروع میکند به نشان دادن این احتمال که میتواند از نفس بیفتد.
لحظه کلیدی: بلوفلد یکی از مامورانش را با انداختن او در حوض پر از ماهیهای پیرانیا میکشد. باید به میزان شرارت ذاتی در ذوق طراحی داخلیاش هم کمی احترام گذاشت.
رتبه ۱۷: The World Is Not Enough (۱۹۹۹)
خلاصه داستان: سومین حضور پیرس برازنان به عنوان باند، تأیید کرد که دوران او هرچه جلوتر رفت، بدتر شد. با این حال، این فیلم آنقدرها هم بد نیست؛ چرا که در آن تروریست رنارد (با بازی کمتر از حقِ رابرت کارلایل) خطوط لوله نفت را منفجر میکند، قربانی سابق آدمرباییاش الکترا (با بازی سوفی مارسو) را آزار میدهد و در پی دستیابی به پلوتونیوم است.
نکات مثبت: آشکار شدن اینکه سوفی مارسو همان ضدقهرمان اصلی است که به سندروم استکهلم مبتلاست و به این ترتیب اولین «بَدِ بزرگ» زن در فرنچایز میشود؛ ترانه عنوانی گروه «گاربیج»؛ افتتاحیهای قوی که تعادل مناسبی بین جدیت و لودگی برقرار میکند.
نکات منفی: دنیس ریچاردز در نقش فیزیکدان هستهای، دکتر کریسمس جونز؛ این احساس آزاردهنده که برازنان تلاش میکند فضا را جدی نگه دارد در حالیکه فیلمنامه نمیگذارد؛ آن شوخی پایانی قبل از تیتراژ که حتی مشتاقترین طرفدار باند را هم وسوسه میکند سرش را پیش از سقوط در حوض پیرانیاهای بلوفلد به جلو پرت کند.
لحظه کلیدی: وداع مناسب با دزموند لیولین، که از ۱۹۶۳ تا ۱۹۹۹ نقش کیو را بازی کرد.
رتبه ۱۶: A View To A Kill (۱۹۸۵)
خلاصه داستان: پایان چندان درخشانی برای راجر مور نبود؛ او با A View To A Kill از نقش خداحافظی کرد؛ فیلمی که اغلب به عنوان یکی از بدترین قسمتهای فرنچایز انتخاب میشود. با این وجود، آنقدرها هم بد نیست و به عنوان یک اثر کیچی دهه هشتادی جواب میدهد. آیا باند میتواند جلوی مکس زورین (کریستوفر واکن)، آزمایشِ ناموفق نازیها در زمینه اصلاح نژاد که به غول ریزتراشهایِ شاغل برای روسها تبدیل شده، را بگیرد تا سیلیکونولی را نابود نکند؟
نکات مثبت: دو ضدقهرمان پراغراق و خوشلحن با بازی واکن و گریس جونز؛ ترانه دوران دوران بهتر از چیزی است که به یاد میآورید؛ آدم ناخودآگاه آرزو میکند نسلکشی سیلیکونولی موفق شود.
نکات منفی: مور کاملاً خسته و مستهلک به نظر میرسد و بدلکاران آشکارا جای او را گرفتهاند؛ استفاده از ترانه «بیچ بویز» در صحنه اسنوبورد؛ تانیا رابرتز و همه جیغهایش؛ حس کلی کمانرژی بودن فیلم.
لحظه کلیدی: کریستوفر واکن در اوج جنون؛ یکی از بهترین ضدقهرمانهای مجموعه.
رتبه ۱۵: Live And Let Die (۱۹۷۳)
خلاصه داستان: اولین حضور مور در نقش ۰۰۷ قابل قبول بود، اما بهشدت بد پیر شده است. او با خلق باندی خونسردتر و بازیگوشتر، امضای خود را بر نقش میگذارد؛ اما برای افشای یک عملیات هروئین به هارلم میرود... نتیجه: قسمتی کاملاً محصول زمانه خود که جین سیمور را هم در نقش فالگیر خواننده تاروت در خود دارد.
نکات مثبت: شروع امیدوارکننده برای مور؛ استفاده از آیین وودو به عنوان پوششی برای قاچاق و توزیع مواد مخدر؛ موسیقی عالی؛ چند مرگ خلاقانه؛ یاپت کوتو در نقش ضدقهرمانی فوقالعاده.
نکات منفی: زاویه بلکسپلویتیشنِ اشتباه که به کلیشههای نژادپرستانه ناخوشایندی منجر میشود؛ معرفی کلانتر لوئیزیانایی، جی.دبلیو. پپر (با بازی کلیفتون جیمز)؛ تقلب باند در دسته کارتها برای دزدیدن بکارت سولیتر؛ نقطهای بهشدت موذیانه برای شخصیت، حتی با معیارهای مشکوک خود ۰۰۷.
لحظه کلیدی: جفری هولدر در نقش بارون سامدیِ شوم و بازی انفجاری یاپت کوتو.
رتبه ۱۴: Tomorrow Never Dies (۱۹۹۷)
خلاصه داستان: دومین فیلم باند با بازی برازنان همزمان با Titanic اکران شد، بنابراین در گیشه ضربه خورد. با این حال، Tomorrow Never Dies در روایت داستان یک غول رسانهای شرور به نام الیوت کارور (با بازی جاناتان پرایس) که قصد دارد با طراحی جنایتها و دستکاری تیترها، پوشش خبری رولینگ جهان را دیکته کند، خوب پیر شده است. این فیلم عملاً «باند علیه روپرت مرداک» است.
نکات مثبت: داستان پیشبینانه درباره دستکاری رسانهها پیش از دوران «اخبار جعلی» و برنامههای توسعهطلبانه چین؛ میشل یو بیهمتا که در نقش وای لین بیش از خود ۰۰۷ ضربه میزند؛ گروهی جالب از ضدقهرمانها، از جمله دو شرور آلمانی سادیست، دکتر کافمن و استمپر که یادآور جاوز است.
نکات منفی: ترانه عنوانی نهچندان پرقدرت از شریل کرو؛ جاناتان پرایسِ نابهجا در نقش کارور که قرار بود در اصل توسط آنتونی هاپکینز بازی شود؛ تلاش تمامقد تری هچر.
لحظه کلیدی: دکتر کافمن (با بازی وینسنت شیاولی) صحنه را با این جمله میدزدد که میتواند باند را «از اشتوتگارت هدف بگیرد و همچنان اثر درست را ایجاد کند».
رتبه ۱۳: Thunderball (۱۹۶۵)
خلاصه داستان: چهارمین فیلم باند در اوج «باند مَنی» اکران شد. تا پیش از ظهور Skyfall، Thunderball با احتساب تورم، پردرآمدترین فیلم ۰۰۷ بود و هنوز هم یک تریلر پرکشش و خوشریتم محسوب میشود. در این فیلم، باند تلاش میکند جلوی لاروگو، عضو چشمبنددار اسپکتر را بگیرد که در پی سرقت کلاهکهای هستهای و انفجار شهرهای بزرگ در آمریکا و بریتانیاست. یک روز دیگر در دفتر کار...
نکات مثبت: فرار نمادین با جتپک؛ شیطنتهای انفجاری اتاق هیاتمدیره اسپکتر؛ اینکه برای اولین بار همه ماموران ۰۰ را در یک اتاق میبینیم؛ دومینو با بازی کلودین اوژه و فیونا وولپه با بازی لوسیانا پالوتسی که در برابر باند کم نمیآورند و نشان میدهند غرور مردانه متکبر فقط تا جایی جواب میدهد؛ کوسهها!
نکات منفی: تمام بخشهای زیرآبی در پرده پایانی کمی خستهکننده میشوند؛ ترانه عنوانی پرطنین اما آزاردهنده تام جونز؛ تمام آن چشمکزدنها و عشوهگریها بین باند و مانیپنی که بهوضوح نشان میدهد امآی۶ اداره منابع انسانی قابلقبولی ندارد.
لحظه کلیدی: اینکه دومینو به اولین شخصیت زن در مجموعه تبدیل میشود که ضدقهرمان را میکشد و جان باند را نجات میدهد.
رتبه ۱۲: No Time To Die (۲۰۲۱)
خلاصه داستان: این فیلم بارها به خاطر کووید به تأخیر افتاد، اما آخرین حضور دنیل کریگ ارزش انتظار را داشت. درست است که فیلم با پیچیدن بیش از حد به خودش و وصل کردن پیچیده داستانهای قبلی، خود را گرفتار میکند و چیزهای زیادی را در خود جا میدهد؛ اما No Time To Die همچنان یک بدرقه جسورانه و درخور برای کریگ است؛ کسی که چهره فرنچایزِ احیاشده بود. در این قسمت، باند از بازنشستگی بیرون میآید و در تعقیب سافین (رامی ملک) است که یک سلاح بیولوژیک خارج از فهرست رسمی را از امآی۶ دزدیده است.
نکات مثبت: آنا د آرماس؛ صحنههای اکشن قدرتمند؛ کریگ ثابت میکند که جانشین او کار بسیار دشواری خواهد داشت؛ پایان ضربهزننده؛ گفتیم آنا د آرماس؟
نکات منفی: شخصیت منفی نیمپز و بد نوشتهشده؛ داستان بیش از حد شلوغ که در نیمه دوم از نفس میافتد؛ تکیه بیش از اندازه بر رجوعهای نوستالژیک.
لحظه کلیدی: پایان غافلگیرکننده و تاثیرگذاری که برای اولین بار جرأت میکند خود باند را بکشد. به این ترتیب، دوران خانواده براکولی به شکلی مرتب جمعبندی میشود. از Dr. No تا No Time To Die: ۱۹۶۲ تا ۲۰۲۱ میلادی. حالا نوبت آمازون است. بهترینها را برایش آرزو میکنیم و امیدواریم خرابش نکند.
رتبه ۱۱: Dr. No (۱۹۶۲)
خلاصه داستان: آغاز باند! اولین فیلم جیمز باند هنوز هم یکی از بهترینهاست و در مقایسه با برخی عناوین دیگر، به شکلی شگفتانگیز خوب پیر شده است. برای اولین بار با ۰۰۷ آشنا میشویم؛ ماموری خوشپوش و خشن که در حین نجات دنیا و پایین کشیدن چند نوشیدنی اضافه، از شوخی و لاسزدن هم بدش نمیآید. داستان او را راهی جامائیکا میکند تا قتل یک مامور همکار را بررسی کند. آنجا با دکتر نو، مامور اسپکتر روبهرو میشود که با ساقط کردن موشکهای آمریکایی، در پی شعلهور کردن جنگ سرد است.
نکات مثبت: معرفی تم موسیقایی مونتی نورمن؛ کانری از همان بار اول نقش را میقاپد و ثابت میکند باند باید توسط بازیگری نسبتاً ناشناس بازی شود، نه گزینه محبوب آن زمان استودیو، کری گرنت; اورسولا آندرس و جوزف وایزمن هر دو در نقشهای هانی رایدر و دکتر نو عالیاند؛ اولین پناهگاه ضدقهرمان در مجموعه.
نکات منفی: مشکل در ریتم؛ چند اشتباه تدوینی؛ فرمولی که هنوز نیاز به پرداخت دارد.
لحظه کلیدی: کانری در حالی که در کازینو سیگارش را روشن میکند، جمله «باند. جیمز باند» را ادا میکند. یک نماد سینمایی متولد میشود.
رتبه ۱۰: For Your Eyes Only (۱۹۸۱)
خلاصه داستان: پس از لودگیهای فضایی Moonraker، For Your Eyes Only تلاشی بود برای کمکردن افراط و بازگشت به مأموریتی زمینیتر. این تصمیم جواب داد و این فیلم را به یکی از نقاط برجسته دوران مور در نقش باند تبدیل کرد. در دوازدهمین مأموریت، ۰۰۷ برای بهدست آوردن سیستم تسلیحاتی مکگافین، یعنی ATAC، پیش از شورویها میشتابد. در این راه، با دو گروه متخاصم روبهرو میشود که توسط کریستاتوس (جولیان گلاور) و کولومبو (توپل) رهبری میشوند؛ و همچنین با ملینا (کارول بوکه)؛ زنی مسلح به کماندست که در پی انتقام قتل والدینش است.
نکات مثبت: لودگیهای پرزرقوبرق کنار گذاشته شده و این رویکرد بازگشت به ریشهها، فیلم را به یک تریلر جنگ سردی بدل میکند نه محصولی آخرالزمانی؛ صحنههای اکشن فروتنتر؛ تم انتقام جواب میدهد؛ توپل در نقش کولومبو، دوستدار پسته، عالی است؛ اوج فیلم در صومعهای یونانی بسیار دیدنی است.
نکات منفی: رها کردن بلوفلد در ابتدای فیلم با انداختن او در دودکش بدون هیچ تشریفاتی؛ فرار با چتر؛ حضور مارگارت تاچر در پایان. لرزش خفیف ستون فقرات.
لحظه کلیدی: مرگ لیسل (با بازی کاساندرا هریس، اولین همسر پیرس برازنان) در ساحل و اینکه باند قاتل لوک (مایکل گاثارد) را از روی صخره پرت میکند. هر دو صحنه نشان دادند مور زمانی که از او نخواهند فقط با ابروهایش بازی کند، چه تواناییهایی در بازیگری دارد.
رتبه ۹: Licence To Kill (۱۹۸۹)
خلاصه داستان: باند در دومین و آخرین ماجراجویی خود با بازی تیموتی دالتون، خارج از چارچوب عمل میکند. فیلمی تیرهتر و خشنتر که جسارت بالا بردن سطح خشونت را دارد. این اثر جلوتر از زمان خود بود؛ چرا که برداشت دالتون از ۰۰۷، الگوی نقشآفرینی زمختتر کریگ شد. متأسفانه Licence To Kill (که در ابتدا «Licence Revoked» نام داشت اما چون مخاطبان آمریکایی این عبارت را بیشتر به لغو گواهینامه رانندگی ربط میدادند، عنوان تغییر کرد) با واکنشی دوقطبی مواجه شد؛ با این حال همچنان یکی از برجستهترین قسمتهاست. داستان؟ قاچاقچی بیرحم مواد مخدر، فرانز سانچز (رابرت داوی)، همسر فلیکس لایتر را میکشد و دوست سیایی باند را به خورد کوسهها میدهد. ۰۰۷ بدهی دارد و پاسخ میدهد...
نکات مثبت: stakes شخصی و ملموس؛ اجرای کوبنده؛ رابرت داوی و بنیسیو دل توروِ جوان که وظایف سادیستی خود را عالی انجام میدهند؛ دالتون که ثابت میکند هنوز هم دستکم گرفتهشدهترین باند است و در عین حال نسخه اولیه کریگ به شمار میآید.
نکات منفی: اغلب بیش از آنکه شبیه فیلم باند باشد، مانند یک تریلر اکشن عالی احساس میشود؛ اختلافهای حقوقی که به وقفه ششساله منجر شد و در نهایت با کنارهگیری دالتون پایان یافت.
لحظه کلیدی: حضور کیو در میدان برای کمک مستقیم به باند.
رتبه ۸: Skyfall (۲۰۱۲)
خلاصه داستان: وقتی یک سایبرتروریست مرتبط با گذشته ام، هویت ماموران را در سراسر جهان افشا میکند و بخشی از ساختمان امآی۶ را منفجر میکند، باند از تبعید خودخواسته بیرون میآید تا روز و رئیسش را نجات دهد. برای جبران لکه سیاه Quantum Of Solace، تهیهکنندگان باند سام مندس را برای کارگردانی انتخاب کردند؛ نتیجه، فیلمی محبوب نزد منتقدان و در نهایت موفقترین فیلم باند از نظر تجاری بود؛ چهاردهمین فیلمی که از مرز یک میلیارد دلار میگذرد.
نکات مثبت: ترانه عنوانی اسکاربرده آدل؛ رها شدن باند در مأموریتی به مشکل خورده؛ خیرهبازی خاویر باردم در نقش سیلوا؛ نقش پررنگتر دنچ؛ کریگ که بار احساسی تازهای به باند فرسوده تزریق میکند؛ فیلمی بینقص از نظر بصری به لطف فیلمبرداری راجر دیکینز.
نکات منفی: چند سوراخ فیلمنامهای آشکار در طرح فرار سیلوا که وامدار The Dark Knight است؛ آن شوخی افتضاح وقتی سِورین (برنیس مارلوه) تیر میخورد؛ تمهیدات شبیه Home Alone در پرده سوم که با فضای بقیه فیلم نمیخوانند.
لحظه کلیدی: Skyfall در اصل نمایش «دیم جودی دنچ» است و وداع او در پایان، واقعاً اشکدرآور است.
رتبه ۷: On Her Majesty’s Secret Service (۱۹۶۹)
خلاصه داستان: پس از آنکه کانری بعد از You Only Live Twice از نقش کناره گرفت، یک بازیگر ناشناس استرالیایی که فقط در چند آگهی بازرگانی ظاهر شده بود جای او را گرفت. تنها حضور جرج لازنبی در نقش جیمز باند زمانی یک اشتباه بزرگ قلمداد میشد، اما بعدها توسط طرفداران بازنگری شد؛ از جمله کریستوفر نولن که این فیلم را به عنوان اثر محبوب خود در مجموعه باند برگزیده است. در OHMSS، باند مخفیانه وارد عمل میشود تا بلوفلد (تلی ساوالاس) را از مخفیگاه برفیاش بیرون بکشد؛ در حالیکه همزمان عاشق کنتس ترزا «تریسی» دی وینتزو (دایانا ریگ) میشود.
نکات مثبت: کارگردانی پیتر هانت؛ صحنههای برفی؛ چند صحنه اکشن بسیار ملموس؛ تلی ساوالاس در نقش بهترین بلوفلد؛ دایانا ریگ در نقش بهترین دختر باند؛ پایان تراژیک.
نکات منفی: لازنبی نمیتواند از زیر سایه کانری خارج شود، هرچند این حس را میگیرید که اگر چند فیلم دیگر بازی میکرد، میتوانست؛ آن شکستن دیوار چهارم در صحنه آغازین؛ لودگیهای کمدی جنسی با بیماران کلینیک بلوفلد؛ لازنبی با دامن اسکاتلندی.
لحظه کلیدی: آن پایان جسورانه و فراموشنشدنی. باند بالاخره به خوشبختی میرسد و روانه زندگی مشترک میشود... فقط تا اینکه تریسی در خودرو اعدام میشود.
رتبه ۶: GoldenEye (۱۹۹۵)
خلاصه داستان: پس از وقفه ششساله بعد از دالتون به دلیل مشکلات حقوقی، GoldenEye اولین فیلم باندِ پس از جنگ سرد بود؛ فیلمی که در آن پیرس برازنان لباس رسمی را به تن کرد. این فیلم موفقیتی انتقادی و تجاری بود و بسیاری، کارگردان مارتین کمپبل را به خاطر آغاز دوران جدید باند ستودند؛ دورانی که فرمول را از نو اختراع نکرد، اما آن را بهروز کرد. این آخرین باری نبود که کمپبل ۰۰۷ را احیا کرد؛ او در سال ۲۰۰۶ با Casino Royale ریبوت بسیار موفقی به باند بخشید. در GoldenEye، قهرمان ما با مامور ۰۰۶، که تصور میشد مرده است (با بازی شان بین)، روبهرو میشود؛ ماموری که با کمک مکگافینِ عنوانی، نقشه یک سرقت جسورانه را میکشد.
نکات مثبت: برازنان در اوج و آنقدر در نقش باند جاافتاده که انگار زیتون در یک ودکامارتینیِ سرد باشد؛ جودی دنچ که اولینبار در نقش ام ظاهر میشود؛ زینیا اوناتوپ با بازی فمکه یانسن که مفهوم «سکس امن» را از نو تعریف میکند؛ اینکه یک مامور ۰۰ از مسیر خود منحرف میشود؛ صحنههای اکشن چشمگیر، از پرش از سد گرفته تا تعقیبوگریز تانک در خیابانهای سنپترزبورگ.
نکات منفی: پایان نهچندان درخشان؛ خودروی پر از ابزار و گجتها بهخوبی معرفی میشود اما عملاً استفاده نمیشود.
لحظه کلیدی: ام، باند را «دایناسور سکسیت و زنستیز، یادگار جنگ سرد» میخواند.
رتبه ۵: The Spy Who Loved Me (۱۹۷۷)
خلاصه داستان: پس از دو فیلم متوسط، بار سوم شانس به راجر مور رو کرد؛ او در The Spy Who Loved Me که یک فیلم کاملاً متوازن و نمونه تمامعیار باند است، در اوج قرار میگیرد. این مأموریت دقیق و خوشساخت همه چیز دارد: اکشن، کمدی، پناهگاههای شرورانه، نوچههای غولآسا، ماشین زیرآبی... همه چیز. محور داستان یک میکروفیلم گمشده است که باعث میشود امآی۶ و کاگب همکاری کنند. همانطور که ضدقهرمان کارل استرومبرگ (کرد یورگنس) میگوید: «واقعاً دیتانته».
نکات مثبت: یکی از بهترین ترانههای باند که تاکنون ضبط شده؛ تعقیبوگریز اسکیِ افتتاحیه؛ باربارا بک در نقش آنیا آماسووا، همتای کاگبِ باند؛ معرفی نوچه تهدیدآمیز، جاوز (ریچارد کیل); مور که بالاخره نقش باند را کاملاً مال خود میکند.
نکات منفی: موسیقی متن در جاهایی چند ضربه گیتار مشکوک دارد که بیشتر به فیلم پورنو دهه هفتاد میآید.
لحظه کلیدی: بدلکاری پرش از روی صخره در حین اسکی، همراه با آغاز ترانه کارلی سایمون، «Nobody Does It Better». هرگز تکرار نشده است.
رتبه ۴: The Living Daylights (۱۹۸۷)
خلاصه داستان: هرچقدر میخواهید اعتراض کنید، اما واقعیت این است که The Living Daylights دستکمگرفتهشدهترین و نادیدهگرفتهشدهترین قسمت کل فرنچایز است. خیلیها معتقدند GoldenEye باند را نجات داد؛ اما این افتخار در اصل از آنِ The Living Daylights است. تیموتی دالتون پس از مور نقش را به عهده گرفت و در اولین حضورش به عنوان ۰۰۷ بیش از حد انتظار ظاهر شد. مأموریت جهانی او از لندن شروع میشود و به اروپای شرقی، مراکش و افغانستان میرسد؛ جایی که تلاش میکند ارتباط میان یک جنگسالار آمریکایی قانونگریز (جو دان بیکر)، یک ظاهراً فراریِ کاگب (جرون کرابه) و یک نوازنده ویولنسل (مریم دابو) را کشف کند.
نکات مثبت: ترورها در تمرین افتتاحیه؛ ترانه عنوانی دستکمگرفتهشده گروه آها؛ تعقیبوگریز در برف با جعبه ویولنسل که نباید جواب بدهد اما میدهد؛ رویارویی باند با پوشکین (جان ریس-دیویس) درباره فعالسازی دوباره برنامه «اسمِرت شپیونام»؛ پایان عالی؛ دالتون به عنوان بهترین باند از زمان کانری.
نکات منفی: در این یکی همهچیز خوب است و هیچ زایدی وجود ندارد. اگر میتوانید انکارش کنید.
لحظه کلیدی: لحظهای که دالتون کتوشلوار رسمیاش را به لباس تکتیرانداز تبدیل میکند و قبل از برداشتن تفنگش، جلیقه را رو میکند. خطرناک، خوشتیپ، و بیدردسر خونسرد.
رتبه ۳: Goldfinger (۱۹۶۴)
خلاصه داستان: سومین حضور شون کانری همان فیلمی بود که همه چیز را تثبیت کرد و در آغوش گرفت؛ چیزهایی که فرنچایز بعدها به خاطرشان مشهور شد: ترانههای بزرگ، داستانهای اغراقآمیز، ضدقهرمانهای بزرگنماییشده، آستونمارتینِ مجهز به ابزار، شخصیتهای زن با نامهای مضحک... جای تعجب نیست که وقتی از کسی میپرسید «یک فیلم باند را تصور کن»، اولین تصویری که به ذهن میرسد Goldfinger است.
نکات مثبت: زن رنگشده با طلا؛ کلاه «اُدجاب»؛ آن صحنه لیزر... همه چیز در Goldfinger باعث شد فیلم به یک مرجع فرهنگ پاپ و یکی از بهترینهای باند تبدیل شود. باید از گرت فروبه در نقش اوریک گلدفینگر و همچنین مایکل کالینزِ بدون نام در تیتراژ که صداگذاری او را به عهده داشت، به دلیل دشواری درک لهجه آلمانی فروبه، نام برد.
نکات منفی: آن طعنه کاملاً غیرضروری باند به بیتلز قبل از آنکه اُدجاب او را بیهوش کند؛ روشی که باند در انبار به زور خود را به پوسی گالور (آنر بلَکمن) تحمیل میکند... کلمه «مسئلهدار» برای توصیف آن کافی نیست.
لحظه کلیدی: «فکر میکنی قرار است از من حرف بکشی؟» «نه آقای باند، انتظار دارم بمیری!»
رتبه ۲: Casino Royale (۲۰۰۶)
خلاصه داستان: میگفتند بیش از حد بیخطر است... میگفتند کوتاه است... میگفتند بیش از حد بور است... وقتی دنیل کریگ برای نقش باند انتخاب شد، تقریباً همه پیش از آنکه حتی یک صحنه از او فیلمبرداری شود، این انتخاب را یک اشتباه عظیم دانستند. چند سال جلو بروید تا زمان اکران Casino Royale و آنوقت همه مخالفان مجبور شدند مقدار زیادی «پای تواضع» بخورند. مارتین کمپبل پس از GoldenEye بار دیگر روی صندلی کارگردانی نشست تا مطمئن شود همه چیز طبق برنامه پیش میرود و نتیجه کاملاً مشهود بود. این یک داستان منشأ هیجانانگیز و زمخت بود که باند را پیش از آنکه به طور کامل به ماموری که میشناختیم تبدیل شود، از هم میشکافت. بیش از آن، Casino Royale یک فیلم بینقص باند بود؛ با بهترین جیمز باندِ تاریخ.
نکات مثبت: از افتتاحیه سیاهوسفید که نشان میدهد باند چگونه به وضعیت ۰۰ میرسد، تا رویارویی ونِزی؛ از ترانه غرشدار کریس کرنل گرفته تا بازیهای عالی مدس میکلسن و اوا گرین در نقش لُ شفر و وسپر لیند... همه چیز کار میکند. همه چیز، جز...
نکات منفی: جاگذاری محصول اُمگا در صحنه قطار، آنقدر بد است که آدم را از جا میکند. غیر از آن، نکته دیگری نیست.
لحظه کلیدی: پرسش «تکان داده یا هم زده؟» و پاسخ باند: «به نظر میآید برایم مهم باشد؟»
رتبه ۱: From Russia With Love (۱۹۶۳)
خلاصه داستان: فرقی ندارد چقدر The Living Daylights دستکم گرفته شده باشد؛ یا اینکه Goldfinger چقدر نمادین باقی مانده است؛ یا اینکه Casino Royale تا چه اندازه معیار مدرن برای فیلمهای باند محسوب میشود... بهترین فیلم ۰۰۷، From Russia With Love است. این فیلم که بر اساس بهترین رمان یان فلمینگ ساخته شده، اسپکتر را نشان میدهد که در پی انتقام قتل دکتر نو توسط باند، او را با وعده یک دستگاه رمزگشای خواستنی، به دام میکشاند. آن حرامزادهها همچنین تلاش میکنند باند را با سوءاستفاده از رابطهاش با یک مامور شوروی، باجگیری کنند...
نکات مثبت: دستِ مطمئن ترنس یانگ در کارگردانی؛ کانری که در دومین حضورش در نقش باند کاملاً جاافتاده و از همیشه خوشتیپتر است؛ حالوهوای قوی و تعلیق آهسته و سبک هیچکاکی در تمام طول فیلم؛ بازیگران مکمل رابرت شاو، پدرو آرمنداریز، دانیلا بیانکی و لوته لنیا همگی عالیاند؛ حس واقعی خطر در یکی از قدرتمندترین فیلمهای جنگ سرد.
نکات منفی: حتی یک نکته هم نیست.
لحظه کلیدی: لحظه پیش از آن درگیری قطارِ خفهکننده؛ زمانی که سوءظن باند درباره رد گرانت (شاو) تأیید میشود، چون مامور مخفی اسپکتر با غذای دریایی خود شراب قرمز سفارش میدهد نه سفید. احمقانه است؟ قطعاً. متکبرانه است؟ بیشک. جواب میدهد؟ حتماً.
و این هم از ماجرا.
بیستوششمین فیلم باند در دست تولید است؛ با دنی ویلنوو، فیلمساز کانادایی نامزد اسکار، در مقام کارگردان و استیون نایت در مقام نویسنده.
پیشبینی میشود تولید از سال آینده آغاز شود؛ اما رابرت پتینسون باید ابتدا فیلمبرداری The Batman Part II را کامل کند (بله، او همچنین بتمن هم هست!)؛ تولید این فیلم به دلیل یک مشکل شخصی برای کارگردان، مت ریوز، موقتاً متوقف شده بود و استیون سودربرگ برای فیلمبرداری چند هفته پایانی وارد عمل شده است.
این یعنی زودترین زمانی که مخاطبان میتوانند ماجراجویی بعدی باند را ببینند، نیمه دوم سال ۲۰۲۸ خواهد بود؛ یعنی هفت سال پس از No Time To Die و طولانیترین فاصله بین فیلمهای باند از ۱۹۸۹ با Licence To Kill تا ۱۹۹۵ با GoldenEye.
جیمز باند بازخواهد گشت...