ما را پیدا کنید
آگهی

رابرت پتینسون در نقش جیمز باند؛ انتخابی الهام‌بخش یا محافظه‌کارانه؟

رابرت پتینسون در نقش جیمز باند: انتخابی الهام‌بخش یا انتخابی محتاطانه؟
رابرت پتینسون در نقش جیمز باند: انتخابی الهام‌بخش یا تصمیمی محتاطانه؟ -  Copyright  007 Instagram
Copyright 007 Instagram
نگارش از David Mouriquand
تاریخ انتشار
همرسانی نظرها یورونیوز را در گوگل دنبال کنید
همرسانی Close Button

جمع‌بندی: با انتخاب رابرت پتینسون به‌عنوان جیمز باند جدید، آیا آمازون دست به انتخابی الهام‌بخش زده یا گزینه‌ای امن را برگزیده است؟

انتظار سرانجام به پایان رسیده و حالا هویت جیمز باند بعدی را می‌دانیم.

آگهی
آگهی

پس از سال‌ها گمانه‌زنی، بعد از خداحافظی (بسیار دائمی) دنیل کریگ در فیلم ۲۰۲۱ No Time To Die, هفتمین ۰۰۷ را رابرت پتینسون بازی خواهد کرد.

این بازیگر بریتانیایی در رقابت با چهره‌هایی مانند جک لودن، کالوم ترنر، جاش اوکانر، نیکلاس هولت و جیکوب الوردی نقش محبوب را از آن خود کرد و شاید بتوان گفت مشهورترین بازیگری است که تاکنون برای نقش باند انتخاب شده است.

جمع‌بندی؟ این انتخاب هم‌زمان الهام‌بخش، در عین حال آزاردهنده و در نهایت یک ریسک بسیار امن است.

پیش از هر چیز، پتینسون برای ۰۰۷ انتخاب هوشمندانه‌ای است، چون می‌توان گفت او یکی از جذاب‌ترین و چندوجهی‌ترین ستاره‌های درجه یک سینماست که امروز فعالیت می‌کنند.

از نقش‌های جهش‌آفرینش در Harry Potter and the Goblet of Fire و مجموعه Twilight تا امروز، این ستاره بریتانیایی که اکنون ۴۰ ساله است سخت تلاش کرده ثابت کند چیزی فراتر از یک بت نوجوان است.

با انتخاب هوشمندانه پروژه‌ها و کارگردانان، او با برخی از بزرگ‌ترین‌ها همکاری کرده است؛ از دیوید کراننبرگ (Cosmopolis), جیمز گری (The Lost City of Z), کلر دنی (High Life), رابرت اگرز (The Lighthouse), برادران سفدی (Good Time), بونگ جون هو (Mickey 17), لین رمزی (Die My Love), و کریستوفر نولان (Tenet, The Odyssey). همه این فیلم‌ها نشان داده‌اند پتینسون بازیگری است با حضور کَمِلیون‌وار و گاهی نامتعارف روی پرده و این‌که او به‌وضوح توانایی بازیگری لازم را برای مواجهه با هر نقشی دارد.

به سال ۲۰۲۶ نگاه کنید؛ سالی که برای پتینسون رشته‌ای پیوسته از موفقیت‌ها بوده است: The Drama, The Odyssey, Primetime... و تازه هنوز Dune: Part Three را ندیده‌ایم؛ که کارگردانی‌اش بر عهده کسی نیست جز دِنی ویلنوو، کارگردانِ فیلمِ هنوز بی‌عنوان Bond 26.

با این کارنامه چشمگیر، احتمال زیادی وجود دارد که پتینسون بتواند باند را کاملا مالِ خود کند و نقش را بی‌نقص بازی کند.

با این اوصاف، به بخش «آزاردهنده» انتخاب او می‌رسیم: آیا پتینسون برای این نقش بیش از حد واجد شرایط نیست؟ و آیا بهتر نبود فرصت را به فرد دیگری بدهند؟ در نهایت، او از پیش یک ابرستاره است و هنوز همان بروس وین / بتمن فعلی محسوب می‌شود، و The Batman Part II هنوز در حال فیلم‌برداری است...

آیا بازیگری که شوالیه تاریکی را بازی می‌کند می‌تواند هم‌زمان جیمز باند هم باشد؟ این تصمیم کمی اغراق‌آمیز به نظر می‌رسد، به‌ویژه وقتی در نظر بگیرید که نقش باند همیشه ستاره را می‌ساخته، نه برعکس.

شان کانری پیش از باند نسبتا ناشناخته بود؛ جرج لازِنبی خارج از چند آگهی هرگز بازی نکرده بود؛ راجر مور به لطف سریال «The Saint» نامی آشنا در خانه‌ها بود اما در سینما جهش بزرگی نداشت؛ تیموتی دالتون کارنامه‌ای درخشان روی صحنه داشت اما ستاره تثبیت‌شده سینما نبود؛ پیرس برازنان سال‌ها امیدِ باند شدن بود اما همچنان به‌خاطر نقش رِمینگتون استیل در سریال تلویزیونی هم‌نام شناخته می‌شد... تنها دنیل کریگ بود که چند اعتبار مهم روی پرده بزرگ داشت؛ با نقش‌های به‌یادماندنی در Road To Perdition, Layer Cake و Munich ... با این حال، این Casino Royale بود که او را به معنای واقعی کلمه به بازیگر نقش اولی تبدیل کرد.

در مقایسه با او، پتینسون از پیش یک بازیگر نقش اول قابل اعتماد و پول‌ساز است؛ ستاره‌ای درجه یک که هنوز چیزهای زیادی برای اثبات کردن دارد اما نشان داده جذب‌کننده عظیم گیشه است.

و همین موضوع یعنی این‌که رابرت پتینسون انتخابی بسیار امن است.

Bond 26 نخستین ماجراجویی باند خواهد بود از زمانی که شرکت آمازون امتیاز این مجموعه را از تهیه‌کنندگان باسابقه، باربارا براکلی و مایکل جی. ویلسون، در اختیار گرفت و آن‌ها باید ثابت کنند برای این دوران جدید باند، انتخابی قابل اعتماد هستند.

طبق قاعده قدیمی، پتینسون انتخاب نمی‌شد؛ بلکه بازیگری نوظهورتر برگزیده می‌شد. آن‌چه انتخاب پتینسون به ما می‌گوید این است که آمازون هیچ ریسکی نمی‌کند: آن‌ها می‌خواهند در برابر پولی که خرج می‌کنند، نتیجه‌ای پر سر و صدا ببینند و به‌وضوح هدفشان این است که فیلم بعدی باند ـ مثل Skyfall ـ به داستان موفقیت گیشه‌ای ۱ میلیارد دلار تبدیل شود. با توجه به انتخاب پتینسون و همچنین انتخاب کارگردان، احتمال این‌که چنین شود زیاد است.

در واقع، دِنی ویلنوو بی‌تردید هیجان‌انگیزترین کارگردانی است که تا کنون سراغ ساخت یک فیلم باند رفته است. این فیلم‌ساز نامزد اسکار تاکنون فیلم بدی نساخته؛ از Incendies تا Prisoners, از Sicario تا Arrival, از Blade Runner 2049 تا اقتباس رمان‌های به‌ظاهر غیرقابل‌اقتباس فرانک هربرت درباره Dune و تبدیل آن‌ها به «جنگ ستارگان» نسل امروز؛ این کارگردانی است که حتی کوچک‌ترین لغزشی از او دیده نشده است.

اگر این را هم اضافه کنید که Bond 26 را استیون نایت، نویسنده Eastern Promises و Locke و خالق / نویسنده سریال‌های Peaky Blinders, Taboo, SAS: Rogue Heroes و The Veil، می‌نویسد، مجموعه‌ای دارید که به‌نظر می‌رسد ضربه‌ای تضمین‌شده باشد.

با انتظاراتی تا این اندازه بالا، فیلم بعدی باند واقعا باید حرف زیادی برای گفتن داشته باشد و همراه نقش باند، میزان قابل توجهی زیر ذره‌بین بودن نیز می‌آید ـ البته حداقل.

برخی از انتخاب پتینسون هیجان‌زده‌اند. برخی دیگر، نه چندان...

این موضوع قابل پیش‌بینی است. وقتی شان کانری برای نقش انتخاب شد، همه شکایت داشتند که چرا کَری گرانت انتخاب نشده است. وقتی تیموتی دالتون نقش را گرفت، همه ناراحت بودند که پیرس برازنان به‌خاطر تعهدات تلویزیونی نمی‌تواند شنل ۰۰۷ را به تن کند. و وقتی دنیل کریگ معرفی شد، او «خیلی کوتاه»، «خیلی بی‌نمک»، «خیلی بلوند» بود. Casino Royale باعث شد آن مخالفان مطلقا یک میکسر بتنی از کیک فروتنی را بخورند.

در ادامه برخی از بهترین / خنده‌دارترین / سرخوش‌ترین / دل‌چرکین‌ترین واکنش‌ها را می‌خوانید؛ از یک پست رسمی از سوی خود خاندان سلطنتی شروع می‌کنیم:

«به سرویس مخفی اعلیحضرت خوش آمدید، آقای باند.»

«از ادوارد کالن تا جیمز باند. تاریخ.»

«تصور کنید در سال ۲۰۰۸ به کسی می‌گفتید ادواردِ Twilight جیمز باند و بتمن است و همه از این موضوع خوشحال‌اند. چه مسیر حرفه‌ای عجیب اما سرگرم‌کننده‌ای داشته است.»

«Twilight عملا پیش‌بینی کرده بود که رابرت پتینسون جیمز باند باشد، راستی.»

«Harry Potter. Twilight. Tenet. The Batman. The Odyssey. Primetime. Dune. و حالا JAMES BOND. از سدریک دیگوری تا بروس وین تا ۰۰۷. رابرت لعنتی پتینسون.»

«وقتی این را گفت، دروغ نمی‌گفت.»

«بازی کردن نقش بتمن و باند همان نوع حرص و طمعی است که در کتاب مقدس درباره‌اش حرف می‌زنند، اما نمی‌توانم کسی را تصور کنم که بیشتر از او دلم بخواهد در این نقش ببینم. باندِ پتینسون با کارگردانی ویلنوو قرار است مثل کراک اثر بگذارد.»

و حالا نوبت واکنش‌های کم‌هیجان‌تر...

«نه.»

«جیمز باند باید این‌طور باشد: شیک. باکلاس. بسیار باهوش. سخت‌جانِ لعنتی. هر مردی می‌خواهد جای او باشد. هر زنی او را می‌خواهد. رابرت پتینسون ۰۰۷ نیست! او یک بتمن افتضاح بود.»

«تصمیم احمقانه‌ای است. رابرت پتینسون اصلا جنسِ جیمز باند نیست. نامزد ایده‌آل درست جلوی چشمانتان بود و خرابش کردید. از این متنفرم.»

«آیا فقط منم که از رابرت پتینسونِ جیمز باند خوشم نمی‌آید؟ همیشه دوست داشتم که این نقش تغییردهنده مسیر حرفه‌ای برای یک بازیگر کمتر شناخته‌شده بریتانیایی باشد.»

«انتخاب رابرت پتینسون برای نقش جیمز باند تصمیمی به‌طرز ناامیدکننده‌ای بی‌تخیل است. اول این‌که پتینسون همین حالا هم بتمن است. واقعا آن‌قدر کمبود بازیگر داریم که باید همان چند نفر همه شخصیت‌های نمادین را بازی کنند؟ دوم این‌که او با بارِ زیادی وارد می‌شود. بازیگران باند باید نسبتا صفحه‌های خالی‌ای باشند که با نقش تعریف می‌شوند، نه ستاره‌های تثبیت‌شده‌ای که یک دهه بارِ تداعی‌های مخاطب را با خود می‌آورند.»

برای همه این واکنش‌ها، پاسخ واقعی را تا زمانی نخواهیم دانست که Bond 26 در سال ۲۰۲۸ اکران شود.

تاریخ رسمی اکران هنوز اعلام نشده است؛ اما وقتی فیلم را ببینیم، فقط آن‌وقت است که می‌توانیم ببینیم مردی با حرفه (از پیش) طلایی چگونه باند را مالِ خود می‌کند و آیا انتخاب درستی بوده است یا نه. یا این‌که (Thunderballs) بوده است.

رفتن به میانبرهای دسترسی
همرسانی نظرها یورونیوز را در گوگل دنبال کنید

مطالب مرتبط

جیمز باند جدید معرفی شد؛ رابرت پتینسون نقش ۰۰۷ را بازی می‌کند

شوک در انتخاب بازیگر ۰۰۷؛ دو ستاره تازه‌نفس پس از «تست‌های مخفی» گزینه جیمز باند

شانس تست بازیگری فقط یک بار است: کدام بازیگران تا مرز جیمز باند شدن رفتند؟