مرجان ساتراپی، هنرمند ایرانی-فرانسوی که با داستان مصور و فیلم «پرسپولیس» در سراسر جهان شناخته میشد در ۵۶ سالگی چشم از جهان فروبست. او برای کارگردانی «پرسپولیس» که در جشنواره فیلم کن اکران شد نامزد جایزه اسکار شده بود.
خانواده و نزدیکان مرجان ساتراپی خبر درگذشت غیرمنتظره او در پاریس را اعلام کردند.
آگهی
آگهی
آنها در بیانیهای اعلام کردند: «مرجان ساتراپی اندکی بیش از یک سال پس از مرگ متیاس ریپا، همسر و عشق زندگیاش بر اثر اندوه از دنیا رفت.»
متیاس ریپا، تهیهکننده، بازیگر و فیلمنامهنویس در روز هشت آوریل سال ۲۰۲۵ درگذشت.
مرجان ساتراپی که روز ۲۲ نوامبر ۱۹۶۹ در شهر رشت در شمال ایران به دنیا آمده بود، منتقد سرسخت حکومت مذهبی ایران بود.
او با «پرسپولیس» که کودکی و نوجوانیاش در بحبوحه انقلاب ۱۳۵۷ ایران را روایت میکند به شهرت رسید.
«پرسپولیس» داستان سالهای نخست زندگی مرجان ساتراپی در تهران را روایت میکند، از تقلای او زیر محدودیتهای تحمیلشده از سوی جمهوری اسلامی تا زمانی که مانند بسیاری دیگر مجبور به مهاجرت از کشور شد و برای زندگی به اروپا رفت.
به کانال تلگرام یورونیوز فارسی بپیوندید
این کتاب مصور بعدها به فیلمی انیمیشن تبدیل شد که ساتراپی آن را به همراه ونسان پارونو کارگردانی کرد. پرسپولیس در سال ۲۰۰۷ در جشنواره فیلم کن روی پرده رفت و جایزه هیات داوران را به طور مشترک با فیلم «نور خاموش» دریافت کرد. این فیلم سپس به عنوان نماینده فرانسه برای بخش بهترین فیلم بینالمللی در هشتادمین دوره جوایز اسکار انتخاب شد و در عین حال برای بخش بهترین فیلم بلند انیمیشن نیز نامزد شد؛ افتخاری که مرجان ساتراپی را به نخستین زنی تبدیل کرد که در این شاخه نامزد میشود.
از دیگر آثار مطرح ساتراپی میتوان به داستان مصور «مرغ با آلو» (Poulet aux prunes) اشاره کرد که او اقتباس سینمایی آن را نیز، باز هم به همراه ونسان پارونو، کارگردانی کرد. از دیگر آثار مرجان ساتراپی میتوان به فیلم کمدی-ترسناک The Voices با بازی رایان رینولدز و Radioactive، اشاره کرد که یک درام زندگینامهای درباره ماری کوری برنده جایزه نوبل است.
آخرین داستان مصور او «زن، زندگی، آزادی» نام داشت که در سال ۲۰۲۴ منتشر شد. او دو سال پیش از انتشار این اثر در حمایت از اعتراضهایی که پس از جان باختن مهسا امینی در بازداشت گشت ارشاد ایران آغاز شد گفت: «جنبش زن، زندگی، آزادی یک انقلاب فرهنگی بود.»
مرجان ساتراپی در سال ۱۹۹۴ به فرانسه رفت و در ۲۰۰۶ تابعیت فرانسوی گرفت. او در سال ۲۰۲۵ به دلیل آنچه «ریاکاری» دولت فرانسه در برخورد با ایران خواند حاضر نشد نشان لژیون دونور فرانسه را دریافت کند.