پژوهشگران به سرپرستی دانشمند کره‌ای الیجا جونگ‌هیون کیم معتقدند نقاشی ون‌گوگ به‌جای صورت فلکی حمل، ثور را نشان می‌دهد و زمان‌بندی پذیرفته‌شده این شاهکار امپرسیونیستی را زیر سوال می‌برد.
بیش از یک قرن پس از آنکه ونسان ون گوگ یکی از شناخته‌شده‌ترین آسمان‌های شب در تاریخ هنر را نقاشی کرد، اکنون گروهی از دانشمندان معتقدند شاید صحنه واقعی آسمانی را که الهام‌بخش این اثر بوده شناسایی کرده‌اند؛ یافته‌ای که می‌تواند تاریخ پذیرفته‌شده خلق این شاهکار را تغییر دهد.
آگهی
آگهی
بر اساس نتایج این تحقیق، شب پرستاره بیش از آنکه زاییده تخیل ون گوگ باشد، احتمالا از آنچه او ۱۳۷ سال پیش در تیمارستانی در فرانسه با نگاه به آسمان دیده الهام گرفته است.
یک تیم اهل کره جنوبی به‌تازگی گزارش داده که پس از سال‌ها کار با رویکرد «ستاره‌شناسی جنایی» و پژوهش درباره این هنرمند هلندی، توانسته آسمان پیش از طلوع بر فراز سن‌رمی دوپروانس فرانسه را در حوالی ۲۲ ژوئیه ۱۸۸۹ با این شاهکار تطبیق دهد.
این تاریخ یک ماه دیرتر از بازه زمانی‌ای است که تا کنون برای این تابلوی پسادریافتگرایانه پذیرفته شده بود؛ نقاشی‌ای که آسمانی با نوارهای چرخان آبی، ستارگان درخشان و ماه هلال نورانی را نشان می‌دهد و در پایین آن دهکده‌ای آرمیده و در یک سوی تصویر درختان سرو سربرآورده‌اند.
تاریخ‌نگاران هنر سال‌هاست که زمان خلق این نقاشی را ژوئن ۱۸۸۹، اندکی پس از آنکه ون گوگ در تیمارستان بستری شد، تعیین کرده‌اند. چند ماه پیش از آن، او در جریان مشاجره‌ای با نقاش فرانسوی پل گوگن گوش چپ خود را بریده بود.
اکنون تیمی به سرپرستی الایجا جونگ هیون کیم، مدیرعامل یک شرکت سازنده تلسکوپ در سئول، در مطالعه‌ای که در نشریه Scientific Reports منتشر شده این تاریخ را به چالش کشیده است.
کیم در ایمیلی گفت: «هیچ دو آسمانی کاملا شبیه هم نیستند؛ همیشه چیزی تغییر می‌کند. فکر می‌کنم ونسان این تغییرها را دید و در نقاشی ثبت کرد.» او افزود: «مطمئنم ۲۲ ژوئیه تاریخ دقیق‌تری است؛ روی این تاریخ شرط می‌بندم.»
خوزه لوییس آراگون از دانشگاه ملی خودگردان مکزیک گفت این مطالعه جدید به «یک معمای واقعی» می‌پردازد؛ اینکه در میانه ژوئن ۱۸۸۹ ماه به صورت هلال نازکی که ون گوگ در تابلو به تصویر کشیده نبود. آراگون این نقاشی را به عنوان یک فیزیکدان بررسی کرده اما در پژوهش جدید مشارکت نداشته است.
آراگون در ایمیلی به آسوشیتدپرس گفت: «با این حال، من تاریخ ژوئیه را بیش از آنکه پاسخی قطعی بدانم، فرضیه‌ای جذاب می‌بینم.»
کیم و همکارانش دریافتند که در حوالی ۲۲ ژوئیه ۱۸۸۹، شکل ماه پیش از طلوع خورشید شبیه همان چیزی بوده که در نقاشی دیده می‌شود و خوشه ستاره‌ای هایادس در صورت فلکی گاو همراه با سیاره زهره در افق شرقی طلوع می‌کرده است. بر اساس تحلیل‌های آب‌وهوایی آنها، آسمان در آن زمان به اندازه‌ای صاف بوده که ون گوگ بتواند همه اینها را ببیند.
به گفته آراگون، پژوهشگران روش‌های خود را روی آسمان‌های شب در دیگر نقاشی‌ها نیز آزمودند و اعتبارسنجی کردند؛ کاری که به «مطالعه‌ای دقیق و واقعا میان‌رشته‌ای» انجامیده است.
اما یک پیچیدگی مهم دیگر هم وجود دارد: ون گوگ صرفا کنار پنجره نایستاد و آسمان را دقیقا همان‌طور که می‌دید بازآفرینی نکرد. او روی شب پرستاره در کارگاه تیمارستان کار کرد و با استفاده از طرح‌ها و حافظه خود این چشم‌انداز خارق‌العاده را ساخت.
آراگون گفت: «این موضوع به آن معناست که عناصر آسمانی نقاشی لزوما به یک شب مشخص مربوط نمی‌شوند و همان‌طور که خود نویسندگان مقاله هم اذعان کرده‌اند، آسمان احتمالا ترکیبی از شب‌های متعدد است.»