برخی از ساکنان محلی بر این باورند که زندگیشان بهتر میشود اگر نام روستا از آن فهرست معتبر حذف شود.
هر سال که یونسکو تازهترین افزودههای خود به فهرست میراث جهانی را اعلام میکند، این موضوع به خبر مهمی تبدیل میشود.
صدها مکان در فهرست موقت یونسکو منتظر قرار گرفتن در این فهرست هستند و اضافه شدن به آن فقط به معنای حفاظت بیشتر نیست و تقریبا موجی از گردشگرانی را تضمین میکند که آماده خرج کردن پولشان هستند.
هرچند این امر میتواند برای اقتصاد محلی سودمند باشد، بعضی از ساکنان معتقدند هجوم بیوقفه بازدیدکنندگان دردسرهای بیشتری از مزایایش دارد.
ساکنان ولکولینتس: «اگر یونسکو نام ما را از فهرست خط بزند، زندگی بهتری خواهیم داشت»
روستای ولکولینتس در اسلواکی که حدود سه ساعت رانندگی با پایتخت این کشور، براتیسلاوا، فاصله دارد، در سال ۱۹۹۳ در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد.
این روستا که به عنوان نمونهای بهطور قابل توجهی دستنخورده از یک روستای اروپای مرکزی تحسین میشود، با خانههای چوبی سنتی و برج ناقوسی که قدمتشان به سال ۱۷۷۰ میرسد، هر سال حدود ۱۰۰ هزار بازدیدکننده را جذب میکند.
اکنون شماری از ساکنان خواستار لغو وضعیت میراث جهانی یونسکو برای این روستا هستند، به دلیل شمار زیاد گردشگرانی که از روستا عبور میکنند و حریم خصوصیشان را نقض میکنند.
آنتون سابوچا به روزنامه روزانه اسلواکی Denník N گفت: «اگر یونسکو نام ما را از فهرست خط بزند، زندگی بهتری خواهیم داشت.»
گردشگرانی که در خیابان اصلی دنج روستا قدم میزنند، با تابلوهای «ملک خصوصی» و پیامهای دیگری روبهرو میشوند که درباره عکاسی هشدار میدهد.
هلز دینتی، دیجیتال نومد تماموقتی که سفرهایش را در اینستاگرام به اشتراک میگذارد، نوامبر ۲۰۲۵ و پس از دیدن نام این روستای ثبتشده در یونسکو در راهنمای لونلی پلنت، به ولکولینتس سفر کرد.
او به یورونیوز تراول میگوید: «ترجیح میدهم چیزی حفظ شود، حتی اگر به این معنا باشد که باید کاربری تازهای برای آن پیدا شود و به جاذبه گردشگری تبدیل شود، تا این که فقط به شهری متروکه بدل شود.»
او اضافه میکند: «خوشحالم که اینجا از بعضی جهات هنوز روستایی زنده و مسکونی است. پیشنهاد میکنم مردم سعی کنند خارج از دورههای اوج گردشگری به اینجا بیایند، به خواستههای اهالی روستا احترام بگذارند و برای نشان دادن کمی حمایت چیزی از مغازه محلی بخرند.»
آیا سایتهای میراث جهانی میتوانند از فهرست حذف شوند؟
یونسکو از سال ۱۹۷۸، زمانی که این ابتکار آغاز شد، فقط سه سایت را از فهرست خارج کرده است: پناهگاه اوریکس عربی در عمان، دره البه در درسدن آلمان و محوطه تاریخی بندری و تجاری لیورپول در بریتانیا.
در هر سه مورد، این سایتها به دلیل ساختوسازها و توسعههای جدید در منطقه، و نه به خواست ساکنان محلی، از فهرست خارج شدند.
برای مثال، دره البه در درسدن پس از ساخت پل رودخانهای والدشلسن از فهرست حذف شد.
سخنگوی یونسکو میگوید: «پس از ثبت یک سایت، یونسکو آماده است در سطوح ملی و محلی به کشورهای عضو کمک کند، هر زمان که در مدیریت املاکی که بر عهده دارند با چالشها یا دشواریهایی روبهرو شوند.»
او ادامه میدهد: «در مورد ولکولینتس، قابل توجه است که اگرچه ثبت در فهرست میراث جهانی به شناخته شدن بیشتر سایت کمک میکند، افزایش اخیر شمار بازدیدکنندگان بیشتر بازتاب روندهای گردشگری و الگوهای سفر در سطح جهان است، نه نتیجه مستقیم خودِ ثبت که بیش از سه دهه پیش انجام شده است.
او اضافه میکند: «در مجموع، یونسکو ابزارهای ویژهای برای مدیریت فشار گردشگری در سایتهای میراث جهانی تدوین کرده است. این سازمان همچنین گفتوگوی مستمر میان نهادهای مسئول و جوامع محلی را تشویق میکند تا این فشارها به گونهای مدیریت شود که ضمن حفظ ارزش استثنایی سایت، نیازها و رفاه جوامع محلی نیز محترم شمرده شود.»