انتشار صدها پرونده پیشتر طبقهبندیشده از «پدیدههای ناهنجار ناشناخته» توسط دولت ایالات متحده که بازه زمانی ۱۹۴۰ تا به امروز را در بر میگیرد، در کنار اکران فیلم جدید استیون اسپیلبرگ به نام «روز افشاگری» درباره حیات فرازمینی، این ایده را که بیگانگان ممکن است به دیدار بشر بیایند، تقویت کرده است.
نظرسنجیها در استرالیا، ایالات متحده و نقاط دیگر نشان میدهند که حدود یکسوم مردم باور دارند موجودات فضایی در اینجا حضور دارند.
آگهی
آگهی
با این حال، در شرایطی که آموختههای ما از جهان هستی احتمال وجود بیگانگان را تایید میکند، سه دلیل قانعکننده وجود دارد که نشان میدهد چرا آنها تا کنون احتمالا به دیدار ما نیامدهاند:
۱. فضا بزرگ است؛ خیلی بزرگ
در وهله اول، فضا بینهایت وسیع و فراتر از تخیل ماست. ستاره «پروکسیما قنطورس» که نزدیکترین ستاره به خورشید ما محسوب میشود، حدود ۴۰ تریلیون کیلومتر از ما فاصله دارد؛ یعنی ۲۶۸ هزار برابر دورتر از فاصله زمین تا خورشید.
اخترشناسان این مسافت را ۴.۳ سال نوری محاسبه میکنند. یک سال نوری، مسافتی است که نور در طول یک سال با سرعت ۳۰۰ هزار کیلومتر در ثانیه طی میکند.
ما با فناوری کنونی خود تنها میتوانیم با کسری از سرعت نور در فضا حرکت کنیم. حتی سریعترین فضاپیمای ما یعنی «کاوشگر خورشیدی پارکر»، به بیشینه سرعت تقریبی ۱۹۱ کیلومتر در ثانیه میرسد که تنها ۰.۰۶۴ درصد سرعت نور است.
با این سرعت، حدود ۶,۶۵۰ سال طول میکشد تا به پروکسیما قنطورس برسیم و این تازه همسایگی ستارهای محلی ماست. بنابراین، سفر بینستارهای در طول عمر انسان نیازمند سرعتهای بسیار بالاتر است.
۲. نیاز به انرژی بهشدت بالا و غیرقابل تصور
مشکل بعدی، نیاز به انرژی بهشدت بالا برای سفرهای بینستارهای است. جرم سفینه فضایی با افزایش سرعت زیاد میشود، بنابراین برای شتاب گرفتن به انرژی بیشتری نیاز دارد. در سرعت نور، جرم سفینه بینهایت میشود که نیازمند مقدار نامحدودی انرژی است و این امر آشکارا غیرممکن است.
مسئله مهم دیگر این است که فضا یک خلاء مطلق نیست و ذرات پراکندهای در آن وجود دارند که باید نگرانشان بود. این ذرات میتوانند تشعشعات مرگباری برای مسافران و ابزارهای یک فضاپیمای پرسرعت ایجاد کنند یا آن را نابود سازند.
اتمهای هیدروژن پراکنده در سرعتهای نزدیک به نور به تابشهای شدیدی تبدیل میشوند و گرمای حاصل از آن، بدنه سفینه را فرسوده و در نهایت نابود میکند.
به گفته میگوئل آلکوبیره، فیزیکدان، سفر با سرعتی فراتر از سرعت نور امکانپذیر است، اما این ایده نیز مشکلات خاص خود و نیاز به انرژی در حال حاضر غیرممکنی را به همراه دارد.
این موضوع یک پرسش بزرگ ایجاد میکند: چرا باید این همه انرژی صرف سفر به زمین شود؟ هر آنچه که ما داریم را یک تمدن پیشرفته، که برای رسیدن به اینجا حتما باید پیشرفته باشد، میتواند در سیاره خود بسازد.
۳. یک زیستکره منحصربهفرد
مسئله دیگر زیستکره (بایوسفر) ماست که تا آنجا که دانشمندان میدانند، چیزی منحصربهفرد مخصوص به زمین است.
حیات و سیاره زمین در کنار یکدیگر تکامل یافتهاند. حیات پیچیده روی زمین وجود نداشت اگر سیانوباکتریها (نوعی میکروب تکسلولی) ۲.۴ میلیارد پیش، اکسیژن را به اتمسفر ما که عمدتا از نیتروژن تشکیل شده بود، پمپاژ نمیکردند.
بنابراین اکسیژن برای ما سمی نیست، اما این گاز بسیار واکنشپذیر است و میتواند برای بیگانگان به شدت خورنده و آسیبرسان باشد.
اگرچه آنها میتوانند مانند انسانها در محیطهای ناسازگار لباسهای محافظ بپوشند، اما در گزارشهای مربوط به رویت بیگانگان، هیچ توضیحی درباره استفاده آنها از لباسهای فضایی وجود ندارد.
آیا بیگانگان در جهان وجود دارند؟
اگر بیگانگان اینجا نیستند، آیا در جای دیگری از کیهان حضور دارند؟ این یک پرسش جذاب علمی و فلسفی است. دانشمندان هنوز اطلاعات کافی ندارند، اما در حال تحقیق روی این مسئله هستند.
تاکنون حدود ۶ هزار و ۲۰۰ سیاره فراخورشیدی در بیش از ۴ هزار و ۷۰۰ منظومه شمسی کشف شده است، هرچند هیچکدام شبیه به زمین یا منظومه شمسی ما نیستند.
با این حال، بیشتر ستارهها میتوانند حداقل یک سیاره داشته باشند و تنها در کهکشان ما بیش از ۱۰۰ میلیارد ستاره وجود دارد. بنابراین شمار سیارات نجومی است و برخی از آنها ممکن است زیستپذیر باشند.
یورونیوز فارسی را در ایکس دنبال کنید
در نزدیکی خودمان نیز جهانهایی با پتانسیل حیات میکروبی در گذشته یا حال وجود دارند: مریخ، اروپا (قمر مشتری)، و انسلادوس و تیتان (قمرهای زحل). اگر کشف کنیم که حیات در منظومه شمسی ما دو بار شکل گرفته است، این امر شانس وجود حیات در دیگر نقاط عالم را افزایش میدهد.
ما از سال ۱۹۶۰ با بهرهگیری از اخترشناسی رادیویی معمولی، توانایی جستجوی هوش فرازمینی را داشتهایم. اما تاکنون در میان تمام جستجوهای انجامشده چیزی پیدا نشده است. یافتن هوش فرازمینی در بازه زمانی ما، یعنی حدود صد سال در تاریخ ۱۳.۸ میلیارد ساله جهان، چالشی بزرگ است.
با این حال، همانطور که در مقالهای در نشریه نیچر در سال ۱۹۵۹ اشاره شد، اگرچه تخمین شانس موفقیت دشوار است، اما اگر جستجو نکنیم، این شانس به صفر میرسد.