فعالان جوان در سراسر اروپا از قانونگذاران میخواهند پلتفرمها را امنتر کنند، در آموزش سواد دیجیتال سرمایهگذاری کنند و قوانین موجود را اجرا کنند.
در حالیکه دولتهای اروپایی در حال بررسی قوانین سختگیرانهتر برای استفاده از شبکههای اجتماعی توسط کودکان زیر ۱۶ سال هستند، جوانان میگویند از گفتوگویی که مستقیما بر آنها تاثیر میگذارد کنار گذاشته شدهاند.
آگهی
آگهی
حامیان ممنوعیتهای پیشنهادی معتقدند این اقدامات برای حفاظت از کودکان در برابر آسیبهای آنلاین ضروری است، اما فعالان جوان در سراسر اروپا میگویند ممنوعیت سراسری پاسخ مناسبی نیست.
بهجای آن، آنها از سیاستگذاران میخواهند با مقرراتگذاری قویتر، اجرای موثرتر قوانین و آموزش سواد دیجیتال، سکوهای آنلاین را ایمنتر کنند.
در فرانسه، ایرلند و هلند، دانشآموزان و مدافعان حقوق جوانان میگویند شبکههای اجتماعی چنان در شیوه معاشرت، یادگیری، سازماندهی و مشارکت نسل آنها در جامعه تنیده شده که حذف آن دشوار است.
«یکی از معدود فضاهای عمومی باقیمانده که کاملا آزاد است»
توماس یعقوبی ربول و نوئه هامون پیش از رای مجلس فرانسه به طرح محدود کردن استفاده از شبکههای اجتماعی برای کودکان زیر ۱۵ سال، ۲۰ نفر از اعضای جنبش جوانان خود، Ctrl+Alt+Reclaim، را بسیج کردند.
این گروه اصلاحیههایی بر این طرح نوشتند و مستقیما برای سناتورها فرستادند؛ اصلاحیههایی که بهجای ممنوعیت کامل حضور کاربران کمسن، بر مقرراتگذاری خود سکوها تاکید داشت.
یعقوبی ربول گفت آنها متوجه شدند وقتی طرح برای بار دوم به رای سنا گذاشته شد، تا حد زیادی تغییر کرده و سکوهای آنلاین در فرانسه به دو دسته تقسیم شدهاست: آنهایی که «بسیار مسئلهدار» تلقی میشوند و آنهایی که بهعنوان «ابزار دیجیتال» شناخته میشوند.
گروه آنها با انتشار سرمقالهها و یادداشتهای تحلیلی در روزنامههای سراسری از جمله «لوموند»، این بحث را به فضای عمومی کشاند. آنها همچنین در سراسر کشور با جوانان دیدار کردند تا بشنوند این محدودیتها چه تاثیری بر زندگی آنها خواهد گذاشت.
یعقوبی ربول گفت جوانان نمیدانستند ممکن است زندگی دیجیتالشان محدود شود، اما وقتی با ماجرا آشنا شدند، شوکه شدند.
یعقوبی ربول گفت: «در ابتدا میگفتند خب، ممنوعیت چیز خوبی است و از ما محافظت میکند... اما وقتی برایشان توضیح دادیم که دیگر نمیتوانند به Roblox، به Fortnite، به اینستاگرام یا تیکتاک وصل شوند، گفتند خدای من، این شدنی نیست، باید راه دیگری پیدا کنیم.»
او افزود جوانانی که با آنها صحبت کردهاند میدانند در شبکههای اجتماعی در معرض خطر هستند، اما اعتقاد ندارند که باید فضای اجتماعی آنها تنگتر شود.
هامون گفت: «شبکههای اجتماعی یکی از معدود فضاهای عمومی باقیمانده است که کاملا آزاد و برای جوانان قابل دسترس است.»
او افزود: «این فضا همچنین به آنها امکان میدهد معاشرت کنند، چیزهای جدید یاد بگیرند، خلق کنند و حس بودن در یک جمع را تجربه کنند، بهویژه حالا که دنیای واقعی برای جوانان هر روز دسترسناپذیرتر میشود.»
بهجای ممنوعیت، آنها خواستار اجرای جدیتر قوانینی هستند که هماکنون در اروپا وجود دارد، از جمله قانون بازارهای دیجیتال (DMA) و قانون خدمات دیجیتال (DSA)، تا سکوهای آنلاین بهتر تحت نظارت قرار گیرند.
«سکوها خودبهخود وقتی کاربر ۱۸ یا ۱۹ ساله میشود امنتر نمیشوند»
لارن باند، ۱۹ ساله، عضو هیات مدیره دفتر سازماندهی اتحادیههای دانشآموزی اروپا (OBESSU) است؛ سازمانی که نمایندگی و حمایت از اتحادیههای دانشآموزی سراسر قاره را بر عهده دارد.
باند گفت اتحادیهها سالهاست در سطح دبیرستان روی این موضوع کار میکنند، چون دانشآموزان نگرانند این ممنوعیتها چگونه میتواند زندگی روزمره آنها را تغییر دهد.
او به یورونیوز نکست گفت: «آنها احساس میکنند که سرزنش و مسئولیت ایجاد یک جهان دیجیتال امنتر واقعا بر دوش خودشان گذاشته شدهاست.»
باند با اشاره به این که دانشآموزان احساس میکنند صدای آنها شنیده نشده است گفت این ممنوعیتهای سراسری واقعیت زندگی دانشآموزان را در نظر نمیگیرد.
او گفت: «درک میکنم که ایده یک ممنوعیت سراسری ممکن است بسیار جذاب بهنظر برسد... اما سکوهای شبکههای اجتماعی که جوانان از آنها استفاده میکنند خودبهخود وقتی آنها ۱۸ یا ۱۹ ساله میشوند امنتر نمیشوند.»
جوانانی که او با آنها صحبت کرده بیشتر به ترکیبی از مقرراتگذاری قویتر و سرمایهگذاری بیشتر روی آموزش سواد دیجیتال باور دارند.
باند گفت سرمایهگذاری دبیرستانش روی آموزش سواد دیجیتال به او کمک کرد رابطهای سالم با شبکههای اجتماعی داشته باشد. در ۱۱ سالگی، معلمانش با استفاده از نمونههای واقعی از اتفاقهایی که میتواند در دنیای دیجیتال رخ دهد و شیوه مواجهه با آنها، تمرینهایی را با دانشآموزان انجام میدادند.
اما بسیاری از همسالان او چنین آموزشی دریافت نکردهاند، بههمین دلیل باند میگوید اروپا به یک برنامه آموزشی هماهنگ در این زمینه نیاز دارد.
او گفت: «بهنظر من باید حداقلهای آموزش شهروندی دیجیتال در مدارس تعریف شود، چون بسیاری از جوانان اصلا هیچ آموزش و اطلاعاتی در این زمینه دریافت نمیکنند. ابتدا باید بهسمت وارد کردن این مفهوم به مدارس برویم.»
«شبکههای اجتماعی واقعا میتواند پایه یک جامعه باشد»
نیلس زاگما از سوی همسالان جوان خود در هلند برگزیده شده تا صدای آنها را در نهادهای اروپایی نمایندگی کند و نماینده هلند در هیات مشورتی جوانان رئیس کمیسیون اروپا است.
او گفت از همان آغاز برایش روشن بود که یکی از اولویتهای دوره ماموریتش کار کردن روی سیاستگذاری در حوزه شبکههای اجتماعی است.
او به یورونیوز نکست گفت: «چیزهای زیادی پیدا نمیشود که بیش از شبکههای اجتماعی بر زندگی جوانان تاثیر بگذارد. شبکههای اجتماعی واقعا میتواند پایه یک جامعه باشد؛ برای دسترسی به اطلاعات، ایجاد ارتباط و مشارکت.»
او گفت برای انجام ماموریتش با بیش از هزار جوان در دبیرستانها و نیز با کارشناسان درباره مسیری که محدودیتهای شبکههای اجتماعی در پیش گرفته گفتوگو کردهاست.
او گفت بیشتر جوانانی که با آنها صحبت کرده از محدودیت بر شبکههای اجتماعی حمایت نمیکنند، هرچند میپذیرند چنین محدودیتهایی میتواند به کنترل برخی رفتارهای مضر مانند وقتگذرانی بیش از حد با تلفن همراه کمک کند.
زاگما گفت راه حل، الگویی از مواجهه تدریجی است که در آن والدین و سیاستگذاران بر اساس سن کودک، فناوریها را کمکم به او معرفی میکنند.
او معتقد است راهنماهای (منبع به زبان انگلیسی) موجود در هلند الگویی مناسب برای کل اروپا است. در آنجا از والدین خواسته میشود ابتدا بهتدریج شیوه ارتباطگیری از طریق چت را به فرزندانشان نشان دهند و سپس پس از ۱۵ سالگی کمکم آنها را به سمت شبکههای اجتماعی ببرند.
«ما با شبکههای اجتماعی بزرگ شدهایم؛ این فضا بخشی از زندگی روزمره ما شده است»
آیشلینگ مالونی که در منطقهای روستایی در ایرلند بزرگ شده، میگوید شبکههای اجتماعی برایش «تنها راه ارتباطی» بود و کمک میکرد با دوستانی که یک ساعت دورتر زندگی میکردند در تماس بماند.
شبکههای اجتماعی همچنین دریچهای به دنیایی گستردهتر برای او بود؛ جایی که میتوانست علایق و موضوعاتی را که در مدرسهاش جایی نداشتند کشف کند.
مالونی به یورونیوز نکست گفت: «این فضا درهای زیادی را به روی من باز کرد.»
مالونی که اکنون نماینده شورای ملی جوانان ایرلند است گفت کودکان دیگر هم باید همان فرصت را برای جستوجوی علایقشان در فضای آنلاین داشته باشند، اما در شرایطی امن و آگاهانه.
او گفت: «نمیخواهم جوانان بدون آن که حتی یک بار فرصت مشارکت در این بحث را پیدا کنند، از آن کنار گذاشته شوند.»
او به همین دلیل میگوید از تصمیمگیران میخواهد هنگام بحث درباره ممنوعیت کامل یا اعمال محدودیت بر شبکههای اجتماعی برای کودکان، در کنار جوانان و با مشارکت آنها تصمیم بگیرند.
مالونی مدتی است در فعالیتهای مطالبهگری مشارکت دارد و کار خود را از طریق خدمات اطلاعرسانی به جوانان در ایرلند آغاز کردهاست؛ خدماتی که به جوانان کمک میکند در فضاهای آنلاین راه خود را پیدا کنند.
او گفت: «نسل من با شبکههای اجتماعی بزرگ شده؛ از سنین بسیار پایین، حتی پیش از آن که این نوع بحثها درباره ایمنی آنلاین شروع شود، این فضا بخشی از زندگی روزمره ما بوده است. لازم است گفتوگویی شکل بگیرد تا به تصمیمگیران نشان دهیم ما چگونه از شبکههای اجتماعی استفاده میکنیم.»
بهنظر او راه حل، ممنوعیت سراسری نیست، بلکه ترکیبی از قانونگذاری برای ایمنتر کردن سکوها و گسترش آموزش سواد دیجیتال است.
به گفته مالونی، برخی از ابزارهایی که میتواند به جوانان کمک کند، مانند امکان تعیین محدودیت زمانی در خودِ برنامهها، همین حالا هم وجود دارد، اما جوانان بهدلیل تبلیغ نشدن کافی این امکانات از سوی شرکتهای شبکههای اجتماعی، آگاهی چندانی از آنها ندارند.
مالونی گفت قوانینی که قرار است در آینده اجرا شود، مانند قانون عدالت دیجیتال (DFA)، میتواند برای محدود کردن ویژگیهای مضر در اپلیکیشنهای شبکههای اجتماعی، از جمله طراحی اعتیادآور و بهرهبرداری از دادهها، بهکار گرفته شود.
به گفته مالونی، با این حال چنین اقدامهایی حتما باید به اجرا گذاشته شود، چون او باور ندارد که خودِ سکوها داوطلبانه بهسمت ایمنتر شدن بروند.