یک پژوهش تازه نشان میدهد طی چهار سال گذشته هزاران پنگوئن به دست پوماها کشته شدهاند اما بیشترشان نیمهخورده رها شدهاند.
در پارک ملی مونته لئون در پاتاگونیا در جنوب آرژانتین و همزمان با احیای جمعیت پوماها، پنگوئنهای بیدفاع به طور گسترده کشته میشوند.
آگهی
آگهی
پس از کنار گذاشته شدن دامداری در جنوب کشور در دهه ۱۹۹۰، پوماها دوباره بخشی از زیستگاه تاریخی خود را اشغال کردند. همزمان، کلونیهای پنگوئن ماژلانی از جزایر نزدیک به سرزمین اصلی گسترش یافتهاند؛ جایی که پیشتر «شکارچیان خشکیزی» حضور نداشتند.
این وضعیت به آنچه دانشمندان از آن با عنوان «دوراهی حفاظتی» یاد میکنند انجامیده است؛ وضعیتی که میتواند به کاهش کلونیهای پنگوئن در این منطقه بیانجامد. اکنون پژوهشی در دانشگاه آکسفورد خطرات تهدیدکننده بقای درازمدت جمعیت پنگوئنها را اندازهگیری کرده است.
پوماها چگونه به بزرگترین تهدید برای این پنگوئنها تبدیل شدند
پژوهشگران مرکز تحقیقات پورتو دسیادو در دانشگاه ملی پاتاگونیا آسترال همراه با محیطبانان پارک ملی مونته لئون، جمعیت پنگوئنها را در این پارک زیر نظر داشتهاند.
آنها طی چهار سال (از ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰) تعداد لاشههای پنگوئن را که به شکار شدن توسط پوماها نسبت داده میشد، شمردند. سپس برای تحلیل دادهها با واحد پژوهش حفاظت حیاتوحش دانشگاه آکسفورد همکاری کردند.
مطالعه تازه که در Journal for Nature Conservation منتشر شده، برآورد میکند که در این دوره چهار ساله بیش از ۷ هزار پنگوئن بالغ کشته شدهاند، اما بیشتر آنها به طور کامل خورده نشدهاند. این رقم معادل حدود ۷.۶ درصد از جمعیت بالغ است.
ملیسا لرا، نویسنده اصلی مقاله، میگوید تعداد لاشههایی که نشانههای شکار شدن در کلونی داشتند «سرسامآور» است.
او اضافه میکند: «این که این لاشهها دستنخورده رها شدهاند نشان میدهد پوماها بیش از نیاز غذایی خود پنگوئن میکشند.» او میافزاید: «این رفتار با آنچه بومشناسان «کشتار اضافی» مینامند همخوانی دارد.»
این وضعیت شبیه گربههای خانگی است که به دلیل فراوانی و آسیبپذیری پرندگان، حتی اگر آنها را نخورند، ممکن است بیشتر از نیازشان پرنده شکار کنند.
آیا پنگوئنهای پاتاگونیا در خطر انقراض هستند؟
پژوهشگران با مدلسازی این دادهها به این نتیجه رسیدند که تنها شکار شدن به دست پوماها به احتمال زیاد کلونی پنگوئنها در این پارک ملی را به مرز انقراض نخواهد کشاند.
به نظر میرسد آینده پنگوئنها بیشتر به عواملی مانند موفقیت تولیدمثلی و بقای جوجهها و نوجوانها وابسته باشد، اما میزان بالای شکار توسط پوماها این روندها را تشدید میکند.
خورخلینا مارینو، از نویسندگان مقاله، میگوید: «این مطالعه یک چالش نوظهور در حوزه حفاظت را به تصویر میکشد؛ جایی که گوشتخوارانی در حال احیاست با طعمههای جدید روبهرو میشوند.»
او میافزاید: «درک این که این تغییرات در رژیم غذایی چگونه بر شکارچی و طعمه اثر میگذارد، برای برنامهریزیهای حفاظتی ضروری است.»
از آنجا که مدلها موفقیت زادآوری و مرگومیر جوجهها را از عوامل اصلی تعیینکننده پایداری جمعیت شناسایی کردهاند، نویسندگان بر ضرورت درک این موضوع تاکید میکنند که عوامل محیطی مانند مواد مغذی، غذا و دما که میدانیم تحت تاثیر تغییرات اقلیمی هستند چگونه میتوانند بر موفقیت تولیدمثلی پنگوئنها اثر بگذارند.
مسئولان پارک همچنان به پایش جمعیت پوماها و پنگوئنها ادامه میدهند.