حرکتهای نامعمول این پرنده فعالان محیطزیست را سردرگم کرده و نگرانیها درباره نقش عوامل محیطی در بروز این حرکات را برانگیخته است.
دانشمندان روی یک کشتی پژوهشی در آبهای مقابل ساحل مرکز کالیفرنیا یک آلباتروس موجدار دیدند که تنها دومین ثبت از مشاهده این پرنده در شمال آمریکای مرکزی را رقم زد.
این پرنده با منقار زرد و چشمان دکمهای سیاه که بالگستردهاش به ۲.۴ متر میرسد و بخش عمده عمرش را در پرواز بر فراز اقیانوس میگذراند، یک معما هم پیش روی پژوهشگران گذاشته است. آنها میپرسند گونهای که زادآوریاش در جزایر گالاپاگوس ــ حدود ۴۸۰۰ کیلومتر دورتر ــ شناختهشده است، چگونه و چرا اینقدر به شمال آمده است.
از نظر دانشمندان، این یک پرنده «سرگردان» است؛ پرندهای که بسیار دورتر از محدوده معمول خود دیده شده. این پرنده در ۳۷ کیلومتری ساحل پوینت پیدراس بلانکاس، تقریبا در میانه سانفرانسیسکو و لسآنجلس، مشاهده شد.
تامی راسل، پرندهشناس دریایی که در کشتی حضور داشت و اشاره میکند که ظاهرا همین پرنده در اکتبر نیز در سواحل شمالی کالیفرنیا دیده شده، میگوید: «به نظر نمیرسد این پرنده بالغ عجلهای برای بازگشت به جنوب داشته باشد.»
دانشمندان هنوز «شوکهاند»
راسل در فیسبوک مینویسد: «باورم نمیشود چه دیدم. هنوز در شوکم.»
راسل، پژوهشگر قراردادی در موسسه فارالون و پژوهشگر پسادکترا در موسسه اقیانوسشناسی اسکریپس در دانشگاه کالیفرنیا سندیگو، میگوید تعیین اینکه چرا این پرنده تا این اندازه از زیستگاهش دور افتاده تقریبا ناممکن است.
او میافزاید ممکن است توفانی آن را به شمال رانده باشد. بعضی پرندگان روحیه سرگردانی دارند و از دیگران دورتر میروند.
راسل در ایمیلی میگوید: «احتمالا فصل گذشته زادآوری نکرده، چون پرندگان بالغ در بهار تخم میگذارند و جوجهها تا ژانویه لانه را ترک میکنند. شاید در سال استراحتش به پرسه زدن افتاده و بهزودی به گالاپاگوس برگردد تا برای فصل بعد دوباره به جفتش برسد؟»
او میافزاید: «چه کسی میداند چقدر این اطراف میماند یا اصلا برمیگردد؟ اما همین است که این مشاهدهها را خاص میکند.»
آیا تغییرات اقلیمی مقصر سرگردانی آلباتروس است؟
مارشال ایلف، مدیر پروژه ایبرد در آزمایشگاه پرندهشناسی دانشگاه کرنل، میگوید پرندگان دریایی مانند آلباتروسها برای یافتن غذا میتوانند مسافتهای طولانی را طی کنند.
ایلف در ایمیلی میگوید: «هر از گاهی یک فرد تکافتاده ممکن است خیلی دور از خانه سر درآورد، حتی در نیمکرهای دیگر یا بهندرت در اقیانوسی دیگر. کمبود غذا میتواند پرندهای را به سرگردانی وادارد، اما یک پرنده تنها هم میتواند فقط یک اتفاق باشد. در حال حاضر هیچ مدرکی در دست نیست که نشان دهد این چیزی جز یک اتفاق نادر است.»
اتحادیه بینالمللی حفاظت از طبیعت این پرنده ــ بزرگترین در گالاپاگوس ــ را بهشدت در معرض خطر انقراض طبقهبندی میکند. به گفته انجمن پرندگان آمریکا، گستره زیست آن به نواحی گرمسیری محدود است. این پرنده بر روی میدانهای گدازه، میان تختهسنگهای پراکنده و پوشش گیاهی تُنک لانه میسازد.
طول عمر این پرندگان میتواند به ۴۵ سال برسد. غذای اصلیشان ماهی، ماهی مرکب و سختپوستان است.
راسل یادآوری میکند اگر چند پرنده از این گونه در کالیفرنیا دیده میشد، میتوانست نشانهای باشد از اینکه عوامل محیطی آنها را به شمال میراند. او پیشتر درباره پنج گونه سولا (Booby) نوشته که به دلیل گرمتر شدن هوا و موجهای گرمای دریایی اکنون در آبهای مقابل کالیفرنیا رایج شدهاند.
در مورد آلباتروس تنها، راسل میافزاید: «اگر این نشانهای از حرکت این گونه به سوی شمال باشد، حالا دادههای پایهای از زمانی که نخستین مورد را شناسایی کردیم داریم.»