دزدها با یک هشدار دروغین در حومه ویلنه نیروهای امنیتی را منحرف کردند و در کمتر از چهار دقیقه ۵۹ اثر پیشاتاریخی موزه را به سرقت بردند.
گنجینه ویانه، یکی از ارزشمندترین مجموعههای زرگری عصر برنز در اروپا، بامداد امروز از موزه ویانه (مووی) در آلیکانته سرقت شد.
آگهی
آگهی
در عرض تنها چهار دقیقه، چند مهاجم در دل شب از سد تدابیر امنیتی موزه عبور کردند و بخش عمده اصلیترین جاذبه آن را با خود بردند: ۵۹ قطعه طلا، نقره، آهن و کهربا که به دوره برنز پایانی تعلق دارند. آنها همچنین سه تاج متعلق به تندیس مریم مقدس و کودک عیسی را که در این مرکز نگهداری میشد، ربودند.
گارد مدنی و پلیس محلی در حال تحقیق درباره این سرقت هستند که بنا بر نخستین نشانهها به صورت هماهنگ و برنامهریزی شده و توسط افراد حرفهای انجام شده است. ارزش مادی قطعات ربودهشده ممکن است از ۱٫۵ میلیون یورو فراتر رود.
همه شواهد به یک گروه حرفهای و کاملا سازمانیافته اشاره دارد
این سرقت با یک عملیات انحرافی آغاز شد. در ساعت ۵:۱۶ بامداد، آژیر مجموعه ورزشی شهرداری در حاشیه ویانه به صدا درآمد و نیروهای امنیتی را ناچار کرد به آنجا بروند. چهار دقیقه بعد، در ساعت ۵:۲۰، آژیرهای مووی فعال شد. شهردار ویانه، فولخنسیو سردان، اعلام کرد زمانی که ماموران در ساعت ۵:۲۴ به موزه رسیدند، مهاجمان از محل گریخته بودند.
در ابتدا تلاش کردند از درِ اصلی وارد شوند اما چون موفق نشدند، پنجرههای جانبی را انتخاب کردند، با وجود آنکه این پنجرهها به سامانههای امنیتی و پوشش ضدگلوله مجهز بود. شیوه عمل مهاجمان باعث شده است ماموران تحقیق تصور کنند با یک سرقت اتفاقی روبهرو نیستند؛ همه چیز نشان میدهد پای یک گروه حرفهای و کاملا سازمانیافته در میان است.
سردان که از این سرقت به شدت متاثر شده است گفت تنها سه ظرف نقره، یک بازوبند و بخشی از تزئینات عصا، و همچنین یکی از چهار تاجی که به گفته او هنگام فرار از دست دزدان روی زمین افتاد، در موزه باقی مانده است.
کشف گنجینه
باستانشناس خوزه ماریا سولر و تیمش گنجینه ویانه را در دسامبر ۱۹۶۳ کشف کردند؛ این گنجینه درون یک ظرف سفالی پنهان شده بود که در بستر یک آبراهه در محدوده شهری دفن شده بود.
ماجرا چند ماه پیش از آن آغاز شده بود. در اکتبر ۱۹۶۳، یک بازوبند پیدا شده در رشتهکوه موررون سر از میان مصالح مورد استفاده در یک پروژه ساختمانی در خیابان فریس درآورد؛ جایی که در آغاز آن را با قطعهای از موتور یک کامیون اشتباه گرفته بودند.
این قطعه بعدها به دست جواهرساز کارلوس میگل اسکمبر رسید که باستانشناس خوزه ماریا سولر را در این باره در جریان گذاشت. تشخیص او زمینه آغاز حفاریها را فراهم کرد و در اول دسامبر گنجینه نمایان شد: ۵۹ قطعه طلا، نقره، آهن و کهربا با وزنی نزدیک به ده کیلوگرم که به یکی از بزرگترین کشفیات عصر برنز در اروپا تبدیل شد.