خداحافظ «ساکسوفون کولوسوس»: سانی رولینز افسانه جاز در ۹۵ سالگی درگذشت

سانی رولینز، موسیقیدان بسیار تاثیرگذار جاز آمریکایی که به «غول ساکسوفون» شهرت داشت، در ۹۵ سالگی درگذشت.

آگهی

آگهی

این ساکسوفون‌نواز تنور عصر دوشنبه در منزلش در وودستاک ایالت نیویورک درگذشته‌است. به گفته ترری هینت، روابط‌عمومی او، رولینز «یکی از پر افتخارترین و تاثیرگذارترین چهره‌های موسیقی آمریکا در قرن بیستم و پس از آن» بود.

علت مرگ اعلام نشده‌است، اما گزارش شده که او در سالهای اخیر به فیبروز ریوی و دیگر مشکلات تنفسی مبتلا بوده‌است. رولینز در سال ۲۰۱۲ از تورهای کنسرتی خداحافظی کرد.

در بیانیه درگذشت او، نقل‌قولی از سال ۲۰۰۹ رولینز آمده‌است: «فکر می‌کنم وقتی زندگی یک فرد خلاق پایان می‌گیرد، او در وجود بعدی ادامه می‌یابد. من کسی هستم که باور دارد این زندگی همه چیز نیست. یک انسان معنوی چنین احساسی ندارد.»

رولینز با نام اصلی تئودور والتر رولینز در ۷ سپتامبر ۱۹۳۰ در هارلم به دنیا آمد. او از آخرین ستاره‌های بازمانده دوران بی باپ بود و به خاطر بداهه‌نوازی‌ها و تجربه‌گرایی در ساکسوفون شهرت داشت.

او در طول شش دهه فعالیت در صنعت موسیقی با بزرگان جاز از جمله مایلز دیویس، دیزی گیلیسپی، چارلی پارکر، جان کولترین، تلونیوس مانک و آرت بلیکلی همکاری کرد.

رولینز بیش از ۶۰ آلبوم به عنوان رهبر گروه منتشر کرد؛ از جمله «Saxophone Colossus» (۱۹۵۷) و «The Bridge» (۱۹۶۲) که شاید شناخته‌شده‌ترین آثار او باشند. دیگر آلبوم‌هایی که امروز از کلاسیک‌های جاز محسوب می‌شوند شامل «Way Out West» (۱۹۵۷)، «A Night at the Village Vanguard» (۱۹۵۸) و «Freedom Suite» (۱۹۵۸) هستند.

در سال ۲۰۱۷، آلبوم «Saxophone Colossus» در فهرست ثبت ملی ضبط‌های کتابخانه کنگره آمریکا قرار گرفت. این نهاد آن را «یکی از آلبوم‌های تعریف‌کننده دوران کاری رولینز» توصیف کرد و از «قدرت، ظرافت و طنز» سولوهای او تمجید کرد.

رولینز همیشه خود را «کاری در حال انجام» می‌نامید و می‌گفت از آن دسته هنرمندانی نیست که به یک شیوه ثابت نوازندگی رضایت بدهند. او پیوسته با صدای خود آزمایش می‌کرد و بعدها عناصر فانک و آر اند بی را در کارش گنجاند.

او موسیقی متن فیلم بریتانیایی Alfie محصول ۱۹۶۶ با بازی مایکل کین را ساخت و بسیاری از دوستداران راک او را به خاطر همکاری سال ۱۹۸۱ با گروه رولینگ استونز در آلبوم «Tattoo You» می‌شناسند؛ آلبومی که رولینز در بالاد «Waiting on a Friend» در آن ساکسوفون می‌نوازد.

آلبوم «This is What I Do» محصول ۲۰۰۱ برای او جایزه گرمی بهترین آلبوم سازهای جاز را به همراه آورد. او در سال ۲۰۰۶ نیز برای سولو جاز روی قطعه «Why Was I Born?» از آلبوم «Without a Song: The 9/11 Concert» جایزه گرمی بهترین اجرای سولو جاز را برد؛ این آلبوم ضبط زنده کنسرتی است که تنها چهار روز پس از حملات ۱۱ سپتامبر در بوستون برگزار شد.

رولینز که آپارتمانش در چند خیابان آن‌سوتر از محل برج‌های دوقلو تخلیه شده‌بود، پس از آن که همسر و مدیر برنامه‌هایش، لوسیل، از او خواست کنسرت را برگزار کند، روی صحنه رفت. لوسیل در سال ۲۰۰۴ درگذشت.

رولینز در طول دوران کاری خود جوایز متعددی دریافت کرد؛ از جمله مدال ملی هنر در سال ۲۰۱۰ و نشان مرکز کندی در سال ۲۰۱۱.

باراک اوباما هنگام اعطای مدال ملی هنر گفت رولینز الهام‌بخش او بوده‌است «تا خطرهایی را بپذیرد که شاید در غیر این صورت نمی‌پذیرفت».

از رولینز خواهرزاده‌اش کلیفتون اندرسن و دو خواهرزاده‌اش ولین اندرسن و گابریل دیگروت باقی‌مانده‌اند.

خداحافظ سانی رولینز ۱۹۳۰ تا ۲۰۲۶؛ جایت بسیار خالی خواهد بود.