Eventsمناسبت هاپادکست ها
Loader
ما را پیدا کنید
آگهی

مازیار فکری ارشاد: نتایج داوری جشنواره فیلم فجر سوال برانگیز است

مازیار فکری ارشاد: نتایج داوری جشنواره فیلم فجر سوال برانگیز است
Copyright 
نگارش از Parviz Jahed
تاریخ انتشار
هم‌رسانی این مطلبنظرها
هم‌رسانی این مطلبClose Button
آگهی

سی و چهارمین جشنوارۀ فیلم فجر هم تمام شد و فیلم‌های دو فیلمساز جوان و تازه کار به عنوان بهترین فیلم‌های این دوره انتخاب شدند. با توجه به استقبال منتقدان و تماشاگران جشنواره از فیلم‌های «ابد و یک روز» ساختۀ سعید روستایی و «ایستاده در غبار» ساختۀ محمد حسین مهدویان، انتخاب آن‌ها به عنوان بهترین فیلم‌های جشنواره از سوی هیئت داوران، چندان غافلگیرکننده و دور از انتظار نبود اما با این حال، رای و گزینش‌های داوران جشنواره، مخالفان و منتقدانی هم در میان سینماگران و منتقدان سینمایی داشت. با مازیار فکری ارشاد، منتقد فیلم که در طول جشنواره، اداره کنندۀ تعدادی از جلسات کنفرانس مطبوعاتی و نقد و بررسی فیلم‌های جشنواره بود، در این مورد و در مورد بهترین فیلم‌ها و سیاست‌های جشنواره فیلم فجر، گفتگوی کوتاهی کرده‌ام که می‌خوانید:

بهترین فیلم‌های جشنواره امسال از دید شما چه فیلم‌هایی بود و چرا؟

مازیار فکری ارشاد: به ترتیب می‌گویم: «اژد‌ها وارد می‌شود» (مانی حقیقی): روایت یک قصه پرکشش با بهره گیری از همه امکانات سینما. فیلمی که نقش ادبیات داستانی دهه ۴۰ شمسی و پیشتازانش چون ابراهیم گلستان و بهرام صادقی در آن پررنگ است. خلاقیت در پرداخت داستانی با مایه‌های فانتزی، وحشت و درام سیاسی.

«ابد و یک روز» (سعید روستایی): درک درست و عمیق از معضلات اجتماعی برخلاف ادعاهای سطحی نگرانه مدعیان سینمای اجتماعی در ایران. تلقی درست از مفهوم ریتم که از مشکلات جدی سینمای ایران در سال‌های اخیر است.


ابد و یک روز۹سیمرغ بلورین جشنواره فیلم فجر را از آن خود کرد

«رویاهای دم صبح»: مستند درخشان مهرداد اسکویی که با موضوع تلخ و دردناکش، به ورطه کلی گویی یا سوزناکی ملودراماتیک نیفتاده و پرداخت دقیق موضوع، قابلیت برقراری ارتباط با مخاطب جهانی را هم دارد.

«پل خواب» (اکتای براهنی): یک غافلگیری دیگر از فیلمسازی نوآمده و جوان که اقتباسی نسبتا موفق – به ویژه در دو سرفصل ایرانی سازی و امروزی کردن مفاهیم منبع اقتباس (رمان جنایت و مکافات) به نظر می‌رسد.

«عادت نمی‌کنیم» (ابراهیم ابراهیمیان): ملودرامی قدرتمند با فیلمنامه‌ای قابل توجه و بازی‌های چشمگیر.


عادت نمی کنیم

باید بگویم که چند فیلم بحث انگیز امسال مثل «ایستاده در غبار» و «بادیگارد» را ندیده‌ام.

آیا جشنواره امسال، کشف تازه ای هم داشت؟ یعنی فیلمساز خلاقی که نگاه تازه ای داشته باشد را به سینمای ایران معرفی کرد؟

مازیار فکری ارشاد: به نظرم سعید روستایی (ابد و یک روز) و اکتای براهنی (پل خواب) در صورتی که مانند اغلب استعدادهای درخشان سینمای ایران در سال‌های اخیر به بیراهه نروند و موفقیت اولین فیلمشان جرقه و اتفاق نباشد، امکان پیشرفت و معرفی به سینمای روز را خواهند داشت.


پل خواب(اکتای براهنی)

اختلاف نظر در میان منتقدان سینمایی بر سر فیلم‌ها، در همه جای جهان و همه جشنواره‌های فیلم مرسوم است اما این اختلاف نظر در میان فیلمسازان ایرانی خیلی شدید و تا حد زیادی غیرطبیعی است و باعث سردرگمی کسانی می‌شود که می‌خواهند به آرا و نظرات منتقدان تکیه کنند. به نظر شما چرا این گونه است؟

مازیار فکری ارشاد: جریان نقد سینمایی در ایران آشفته‌تر از آن است که تاثیر و جریان سازی لازم و مورد انتظار را را بر افکار عمومی و جامعه سینما رو داشته باشد. صرف نظر از محدودیت‌های ناگفته و نانوشته، حاکمیت رویکرد‌ها و علائق سیاسی به نگاه و تحلیل برخی منتقدان آسیب رسانده است. از سوی دیگر فوران بی‌منطق و تصاعدی نشریاتی که تخصصی و غیرتخصصی به موضوع سینما می‌پردازند در کنار سایت‌های خبری پرتعداد و کم اثر، باعث ورود بی‌رویه تعداد زیادی نویسنده کم دانش و فاقد درک درست از سینما و تحلیل سینمایی شده است. متاسفانه در برخی موارد، دوستی یا دشمنی میان منتقد و فیلمساز یا تهیه کننده، تاثیری مخرب روی کلیت جریان نقد گذاشته و موجب بی‌اعتمادی مخاطبان و سینماگران شده است.

آگهی

به نظر شما آرای هیات داوران جشنواره که اختلاف زیادی با دیدگاه‌های منتقدان سینمایی داشت تا چه حد دقیق بود؟

مازیار فکری ارشاد: متاسفانه سالهاست داوری‌های جشنواره فجر، تحت تاثیر رویکرد‌ها و اهداف دولت‌های حاکم در هر دوره بوده است. نتایج داوری‌های جشنواره فجر به تدریج در ده سال اخیر اعتبار خود را میان افکار عمومی و مخاطبان جدی سینما از دست داده است. این دوره هم مانند چند دوره اخیر، نتایج داوری‌ها و جوایز اهدایی، سئوال‌های زیادی را در ذهن مشتاقان سینما به جا می‌گذارد.

از نظر موضوع و ژانر فیلم‌ها، جشنواره چه تنوعی داشت؟ به نظر می‌رسد که ملودرام خانوادگی و سینمای اجتماعی هنوز گرایش‌های غالب در سینمای ایران‌اند. نظر شما چیست؟

سخن گفتن از ژانر در معنای واقعی در سینمای ایران، خوش بینانه و دور از واقعیت است. اما مشکلات ممیزی‌های سخت گیرانه، دخالت گروه‌های نامرتبط در فرآیند اکران، کمبود بودجه و ریسک بالای سرمایه گذاری در تولید فیلم، و فقدان جسارت و خلاقیت فیلمسازان، ناخواسته سینمای ایران را به لحاظ موضوعی در دو رویکرد اجتماعی و ملودرام خانوادگی محدود ساخته است.

آگهی

جشنواره امسال در مقایسه با سال‌های پیش چگونه بود؟ آیا تفاوت عمده‌ای از نظر اجرایی و سیاست گذاری در آن دیده می‌شد؟ آیا در مجموع می‌توان گفت جشنواره موفقی بود؟ تا چه اندازه توقع شما را به عنوان یک منتقد سینمایی برآورده کرد؟

جشنواره سی و چهارم فجر، جشنواره‌ای بی‌نظم‌تر، خسته‌تر و بوروکراتیک‌تر از همیشه بود. به لحاظ اجرایی، ضعف‌های بیشتری در آن بروز کرد و در امر سیاست گزاری‌ها هم تحت تاثیر فشار‌ها بر دولت حسن روحانی در عرصه فرهنگ و هنر، محافظه کارانه‌تر عمل شد. قطعاً نمی‌توان آن را جشنواره‌ای موفق ارزیابی کرد و تا زمانی که یک بازنگری واقعی و بنیادین در سازو کار و استراتژی برگزاری جشنواره رخ ندهد، امیدی به بهبود آن در دوره‌های بعدی هم وجود ندارد. برآیند کلی کیفیت فیلم‌ها و بخش‌های چهارگانۀ جشنواره نیز انتظار اکثریت منتقدان جدی کشور را برآورده نساخت.

شما یکی از اداره کنندگان جلسات نقد و بررسی فیلم‌ها در جشنوارۀ امسال بوده‌اید. این جلسه‌ها تا چه اندازه در جشنواره جدی است و آیا بحث‌های درستی در آن مطرح می‌شود؟

مازیار فکری ارشاد: جلسه‌های نقد و بررسی جشنواره فیلم فجر مدتهاست کارایی خود را از دست داده‌اند. میزانسن نادرست رویارویی منتقد با فیلمساز، تغییر هر ساله شکل و ساختار این جلسات، خشم و بی‌اعتمادی حاکم میان فیلمسازان نقدناپذیر و منتقدانی که‌گاه استدلال قانع کننده‌ای برای حرف‌های خود ندارند، جلسات نقد و بررسی را خنثی و بی‌تاثیر کرده است.

آگهی
هم‌رسانی این مطلبنظرها

مطالب مرتبط

پلنگ و جگوار چه تفاوت‌هایی با یکدیگر دارند؟

اوزمپیک؛ آیا داروهای پرطرفدار لاغری در بلندمدت عوارض منفی دارند؟

پمپ‌هایی برای تراکتور یا پهپاد؛ شرکت دولتی لهستان به خبر استفاده ایران از قطعاتش واکنش نشان داد