فراتر از وابستگی انرژی جهان به ناوبری آزاد در تنگه هرمز، صیادان، ناخدایان و کارگران بنادر زیادی نیز برای تأمین معاش خود به این تنگه وابسته هستند و جنگ، کار آنها را به‌مراتب دشوارتر کرده است.
نشریه بریتانیایی گاردین در گزارشی به زندگی ساکنان جزیره هرمز پرداخته است؛ جزیره‌ای با مساحت ۴۲ کیلومتر مربع که در مجاورت تنگه هرمز قرار دارد.
آگهی
آگهی
یک ناخدای ۳۹ ساله به نام «فاروق» که در این جزیره زندگی می‌کند و به کار نقل و انتقال دریایی مسافران میان این جزیره و «بندر حقانی» در خاک اصلی ایران مشغول است، می‌گوید که رفت و آمدها در این مسیر دریایی، حتی با آغاز جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران در ۲۸ فوریه متوقف نشده است؛ اگرچه تعداد مسافران کاهش یافته و سفرها خطرناک‌تر شده‌اند.
منابع دولتی ایران می‌گویند که حملات به سواحل جنوبی ایران به ۷۶۰ شناور صیادی و تجاری آسیب رسانده و فاروق نیز از جمله افرادی است که کشتی‌اش زمانی که در بندر پهلو گرفته بود، بر اثر اصابت ترکش آسیب دید؛ اگرچه اکنون تعمیر و قابل استفاده است.
فاروق با اشاره به اینکه ماه‌هاست صدای انفجارها را از سمت تنگه هرمز می‌شنود، می‌گوید که مشخص نیست این صداها ناشی از پدافند هوایی ایران است، یا حملات دشمن، یا هر دوی آنها.
فراتر از وابستگی انرژی جهان به ناوبری آزاد در تنگه هرمز، صیادان، ناخدایان و کارگران بنادر زیادی نیز برای تأمین معاش خود به این تنگه وابسته هستند و جنگ، کار آنها را به‌مراتب دشوارتر کرده است.
صیادان دیگر نمی‌توانند به فواصل دورتر در دریا بروند، بنادر هدف حمله قرار گرفته‌اند و بسیاری از مردم در ماه‌های نخست جنگ، بندرعباس را به مقصد روستاهای کوچک‌تر و دورافتاده ترک کردند تا امنیت داشته باشند.
«گذران زندگی روزبه‌روز دشوارتر می‌شود»
به گفته انور سادات، صیاد ۳۸ ساله‌ای که در بازار ماهی‌فروشان بندرعباس کار می‌کند، کسب‌وکار کساد شده و گذران زندگی روزبه‌روز دشوارتر می‌شود.
او می‌گوید: «قایق‌های ماهیگیری دیگر نمی‌توانند مثل زمان پیش از جنگ، آزادانه به دریا بروند و رفت‌وآمد ما محدود شده است.» او می‌افزاید که چندین تن از همکارانش در این شهر، در جریان حملات جان خود را از دست داده‌اند.
جزیره هرمز، مکانی است که ایرانیان فضای آن را آزادتر از دیگر نقاط کشور می‌دانند. به همین دلیل افراد زیادی از شهرهای بزرگ‌تر به این جزیره آمدند تا آرامش بیابند؛ زنان با لباس شنا در دریا آب‌تنی می‌کنند، نویسندگان و نقاشان فضایی برای کار می‌یابند و زندگی در اینجا با آهنگی کندتر و آرام‌تر جریان دارد.
یاشار، موج‌سوار ۳۵ ساله به گاردین می‌گوید: «زندگی در اینجا تغییر چندانی نکرده است؛ هرچند جنگ محدودیت‌های جدیدی به همراه آورده و حملات هم عمدتا زیرساخت‌ها را هدف قرار داده‌اند.»
او می‌افزاید که حدود ۸۰۰۰ ساکن این جزیره تلاش می‌کنند حامی یکدیگر باشند و آن «حس آزادی» که این جزیره را متمایز کرده، همچنان حفظ کنند.
به گفته یاشار، دولت بخش‌هایی از شمال جزیره هرمز را بسته است اما در خارج از آن مناطق، زندگی همچنان ادامه دارد. او درباره ارتش ایران نیز می‌گوید: «تا زمانی که به سمت شمال نروید، کاری به کارتان ندارند.»
«بخش گردشگری بیشترین آسیب را دیده است»
عمران، راهنمای گردشگری ۴۵ ساله می‌گوید: «بخش گردشگری بیشترین آسیب را دیده است. اقامتگاه‌های بوم‌گردی و خانه‌های میزبان، همچنین رستوران‌ها و بسیاری از کافه‌ها همچنان تعطیل هستند.»
از زمان آغاز جنگ، ورود گردشگران تقریبا متوقف شده و این موضوع ضربه سنگینی به جزیره‌ای وارد کرده که اقتصادش به گردشگری و ماهیگیری وابسته است.
ساکنان جزیره گاه به بالای کوه‌های خشک و سنگی سرخ و سفید جزیره می‌روند و از آنجا شاهد جریان جنگ در دوردست‌ها هستند. نفتکش‌ها همچنان در تنگه سرگردانند و صدای انفجارها مرتب به گوش می‌رسد. با این حال، اهالی می‌گویند که جنگ باعث نشده آنها جزیره را ترک کنند.
خاله کنیز، نقاش ۶۷ ساله‌ای که در جزیره هرمز زاده و بزرگ شده، می‌گوید: «چرا باید برویم؟ کجا برویم؟ خانه و زندگی ما همین‌جاست.»