فیل‌های غم‌انگیز و کایوت‌های زیرک؛ برندگان عکاس حیات‌وحش سال ۲۰۲۶ در قاب
برندگان امسال با عکس‌های خود روایت‌های قدرتمندی از جهان طبیعت و نیاز فوری به حفاظت از آن را به نمایش می‌گذارند.
یک عکس تاثیرگذار از فیل ماده‌ای که بچه‌فیل مرده‌ای را حمل می‌کند، برنده رقابت «عکاس حیات‌وحش سال ۲۰۲۶» (Wildlife Photographer of the Year) شد.
آگهی
آگهی
این تصویر با عنوان «پیامد» را فدریکو ورونزی، عکاس حیات‌وحش ایتالیایی، زمانی ثبت کرد که در دره رودخانه هواب در نامیبیا در حال ردیابی فیل‌ها بود.
پس از آن که او به الگوی غیرمعمولی از رد کشیده‌شده روی شن‌های بستر خشک رودخانه توجه کرد، به خانواده‌ای از فیل‌ها رسید که یکی از آن‌ها بچه‌فیل را میان عاج و خرطوم خود گیر انداخته بود.
این نخستین بار نیست که احتمال نمایش غم و سوگواری در فیل‌ها مشاهده می‌شود؛ پیش‌تر نیز رفتارهایی مانند آواهای سوگوارانه، مراقبت از مرده و بررسی و دست‌زدن به استخوان‌ها ثبت شده است.
کتی موران، رئیس هیات داوران جایزه «عکاس حیات‌وحش سال»، این تصویر سیاه‌وسفید را «ضربه عاطفی به دل» و «به‌شدت تاثیرگذار و غم‌انگیز» توصیف کرده است و آن را گواهی دردناک بر آگاهی این حیوانات دانسته است.
علاوه بر جایزه «عکاس جوان حیات‌وحش سال ۲۰۲۶»، در مجموع ۱۹ برنده در بخش‌های مختلف از میان رکوردی از ۶۵ هزار و ۴۰۳ اثر ارسالی از ۱۲۱ کشور و قلمرو انتخاب شدند.
چه کسی برنده جایزه «عکاس جوان حیات‌وحش سال ۲۰۲۶» شد؟
اسکار ویتفیلد که هنگام ثبت عکس برنده خود ۱۴ سال داشت، امسال برای تصویری از کار یک سوسک سرگین‌غلتان در پارک ملی زامبزی در زیمبابوه، جایزه اصلی بخش جوانان را از آن خود کرد.
با وجود جثه کوچک، این حشرات نیرومند نقشی مهم در مهار گازهای گلخانه‌ای زمین دارند؛ آن‌ها با خرد کردن و دفن کردن سرگین، مانع تولید متانِ گرم‌کننده سیاره می‌شوند. این فرایند همچنین به تجزیه سریع‌تر سرگین کمک می‌کند و تعداد آفت‌هایی را که دام و حیات‌وحش را تحت تاثیر قرار می‌دهند کاهش می‌دهد.
بیش از ۵ هزار گونه سوسک سرگین‌غلتان در سراسر جهان شناسایی شده است.
عکاسان برنده، حیات‌وحش شهری را به تصویر کشیدند
از کایوت‌هایی که در تپه‌های سان‌فرانسیسکو پرسه می‌زنند تا مارمولک‌های غول‌پیکری که در بانکوک شکار می‌کنند، عکس‌های برنده امسال همچنین نشان می‌دهند حیوانات چگونه خود را با زندگی در کنار انسان‌ها سازگار می‌کنند.
در مجموعه برنده خود با عنوان «کایوت‌های زیرک سان‌فرانسیسکو»، لورن الیوت، عکاس آمریکایی، دسته‌ای ساکن از کایوت‌ها را ثبت کرده است که در میان بیش از ۸۰۰ هزار ساکن این شهر زندگی می‌کنند.
گمان می‌رود حدود ۱۰۰ کایوت در این شهر زندگی کنند؛ جایی که نگاه‌ها به این حیوانات متفاوت است. آن‌ها گاهی به حیوانات خانگی شکار می‌کنند، اما در عین حال به کنترل جمعیت جوندگانِ ناقل بیماری کمک می‌کنند. عکس‌های الیوت از مخاطبان می‌خواهد درباره این حیوانات غالبا بدفهمیده‌شده و جایگاهشان در جهانی هرچه شهری‌تر، دوباره بیندیشند.
دیدار شهری دیگری از ست فَرستون، عکاس بریتانیایی، برنده بخش «حیات‌وحش شهری» شد.
برای ثبت تصویر یک مارمولک مانیتور معمولی که شکار خود را از میان پارک لومپینی بانکوک حمل می‌کرد، ست خود را روی زمینِ گِلی پایین آورد تا جانور را در برابر افق شهری قاب بگیرد.
نمونه‌های معمولی بزمجه آبی یا واتر مانیتور به‌خوبی خود را با محیط شهری پایتخت تایلند سازگار کرده‌اند و از خوراک در دسترس، از جمله گربه‌ماهی و کوی در دریاچه‌های پارک‌های بانکوک، بهره می‌برند.
برخوردهای زیرآبی آنچه را در اعماق پنهان است آشکار می‌کنند
تاثیرات انسانی بر حیات‌وحش فقط به خشکی محدود نمی‌شود. زیر سطح آب، عکاسان هم دیدارهای نزدیک با جانوران و هم فشارهای فزاینده بر زیست‌بوم‌های دریایی را ثبت می‌کنند.
آرون سندرز، برنده بخش «پرتره حیوانات»، در حال غواصی در نزدیکی یکی از سواحل کورنوال بود که ردهای مکنده‌های اختاپوس را از میان برگ نازکی از کِلپ دید. او به یاد می‌آورد: «کاملا بی‌حرکت ماندیم و با کنجکاوی ظاهرا مشترکی یکدیگر را تماشا کردیم.»
این دیدار، پنجره‌ای به داستانی گسترده‌تر است که در آب‌های سواحل جنوب‌غربی انگلستان در حال شکل‌گیری است؛ جایی که مشاهدات اختاپوس‌های معمولی به طور چشمگیری افزایش یافته است. این شکارچیان گوشت‌خوار بیشتر در مدیترانه یافت می‌شوند، اما افزایش دمای آب‌های دریا در بهار فراتر از میانگین، قلمرو آن‌ها را گسترش داده است و پیامدهایی ویرانگر بر صنایع ماهیگیری محلی داشته است.
نمونه دیگری از تاثیر انسان بر حیات دریایی را الکس لیندبلوم، عکاس آمریکایی، ثبت کرده است؛ او در آب‌های تیره و تارِ سواحل پاپوآ در اندونزی، کوسه‌نهنگی را عکاسی کرد که در حال بررسی صید یک «بگان»، یعنی سکوی متحرک صید با تور، بود.
جمعیت این گونه در ۷۵ سال گذشته به‌طور چشمگیری کاهش یافته است؛ عمدتا به دلیل برخورد کشتی‌ها، گرفتار شدن در ادوات صید و ماهیگیری غیرقانونی.
گودال آب، حیات‌وحش را کنار هم جمع می‌کند
برخی از تصاویر برنده، تعاملات غیرمنتظره‌ای را نشان می‌دهد که زمانی رخ می‌دهد که گونه‌های مختلف در یک زیست‌گاه گرد هم می‌آیند.
در اثر «محل دیدار»، جیمز لوین، عکاس بریتانیایی، فیل نر جوانی را ثبت کرده است که هنگام تجمع گله‌ای از گورخرها در اطراف گودال آب در تپه‌های چیولو کنیا، آن‌ها را با آب می‌پاشد. لوین از دوربینی با حسگرِ تبدیل‌شده به مادون قرمز استفاده کرده است تا نور شدید را نرم‌تر کند و به صحنه حالتی خیال‌انگیز بدهد.
گودال‌های آب در دوره‌های خشکسالی شدید می‌توانند به شاهرگ‌های حیاتی تبدیل شوند و حیواناتی را گرد هم بیاورند که در شرایط معمول از یکدیگر فاصله می‌گیرند.
جایزه «عکاس حیات‌وحش سال» توسط موزه تاریخ طبیعی لندن (Natural History Museum) طراحی و تولید می‌شود. عکس‌های برنده از ۱۶ اکتبر ۲۰۲۶ میلادی تا ژوئیه ۲۰۲۷ میلادی در موزه تاریخ طبیعی (منبع به زبان انگلیسی) به نمایش گذاشته خواهد شد.
