در بمبئی، بازارها پر از زائرانی بود که برای جشنی که به گنیش، خدای خرد و رونق با سر فیل، اختصاص دارد، تندیسهای گنیش، گل، شیرینی و دیگر نذورات میخریدند. تندیسهای کوچکتر را به خانه میبردند و تندیسهای بزرگتر بر کامیونهای تزئینشده در خیابانها گردانده میشد، در حالی که طبلنوازان و زائران ذکرگوی آنها را همراهی میکردند.
آگهی
آگهی
در سراسر شهر، تندیسها در خانهها و در زیارتگاههای موقت محلی که «پاندال» نامیده میشوند برپا شد؛ از جمله در برخی از شناختهشدهترین مکانهای بمبئی مانند «لالباگچا راجا»، «جیاسبی سیوا ماندال» و «اندهریچا راجا».
در حیدرآباد، جمعیت زیادی در محله خیریتآباد گرد تندیس پنجچهره گنیش با ارتفاع ۶۹ فوت، یکی از جاذبههای اصلی جشن، گرد آمدند. تندیس سال ۲۰۲۶ نمایانگر «پانچاموخا سانکاتهارا مها گاناپاتی» است و پنج چهره آن نماد پنج عنصر طبیعت، یعنی خاک، آب، آتش، هوا و فضاست. پیشبینی میشود پیش از مراسم فروبردن آن در آب، بیش از ۳۰ لک، معادل سه میلیون زائر، به زیارتش بیایند.
همزمان با طنین طبلها در خیابانها، زائران نیایش کردند، رقصیدند و به جمعیت پیوستند و در سراسر شهر نیز تدارکات ادامه داشت. همچنین از فرماندار ایالت تلنگانا دعوت شده نخستین «پوجا» را به جا آورد.
این جشن سالروز زایش گنیش است؛ خدایی که به عنوان برطرفکننده موانع ستایش میشود. در سال ۲۰۲۶، این مناسبت با «چاتورتی تیتی» در نیمه روشن ماه هندو بهادراپادا همزمان میشود که از ساعت ۷:۰۶ صبح روز ۱۴ سپتامبر آغاز و ساعت ۷:۴۴ صبح روز ۱۵ سپتامبر پایان مییابد.
جشنهای دهروزه در روز «آننت چاتوردشی»، جمعه ۲۵ سپتامبر، به اوج میرسد؛ زمانی که دستههای آیینی تندیسها را به رودخانهها، دریاچهها و دریا میبرند تا در آب فرو برده شوند؛ آیینی که نماد بازگشت گنیش به جایگاه آسمانی اوست.
