جام ملتهای آفریقا ۲۰۲۵ با فینالی پرهیجان و دراماتیک به پایان رسید؛ جایی که تیم ملی سنگال با شکست دادن مراکشِ میزبان، بار دیگر بر بام فوتبال آفریقا ایستاد و جام قهرمانی را بالای سر برد. این تورنمنت، سرشار از شگفتیها، احساسات و لحظات فراموشنشدنی در داخل و خارج از زمین بود.
پاپه گِیه در وقتهای اضافه برای «شیرهای ترانگا» گل پیروزیبخش را به ثمر رساند تا سنگال در دیداری آشفته و پرتنش، با نتیجه ۱-۰ مراکش را شکست دهد. فینالی که یکشنبه شب برگزار شد و در مقاطعی با تلاش برخی هواداران برای ورود به زمین و ترک زمین توسط بازیکنان سنگال در اعتراض به تصمیم داور درباره یک پنالتی در دقایق پایانی وقتهای تلفشده نیمه دوم، تا مرز نیمهتمام ماندن پیش رفت. در بحبوحه درگیری میان هواداران و نیروهای انتظامی، ادامه بازی برای مدتی در هالهای از ابهام قرار گرفت.
پاپه گِیه پس از مسابقه گفت: «همه دیدند در پایان بازی چه اتفاقی افتاد، اما تصمیم گرفتیم به زمین برگردیم و هر چه در توان داریم بگذاریم.»
پس از توقفی ۱۴ دقیقهای، بازی از سر گرفته شد؛ اما تنها چند لحظه بعد، ادوار مندی، دروازهبان سنگال، بهسادگی ضربه پنالتی برهیم دیاز را که بهصورت چیپ (پاننکا) زده شده بود و مستقیم به دستان او رفت، مهار کرد؛ آن هم در آخرین ضربه وقت قانونی.
در نهایت، گِیه در دقیقه چهارم وقت اضافه با شوتی دقیق با پای چپ، توپ را به گوشه بالای سمت راست دروازه فرستاد و گل قهرمانی سنگال را به ثمر رساند.
سکوهای خالی پس از سوت پایان
پس از سوت پایان، ورزشگاه پرنس مولای عبدالله با ظرفیت ۶۹ هزار و ۵۰۰ نفر، بهسرعت خالی شد و تنها تعداد اندکی برای تماشای بالابردن جام توسط بازیکنان سنگال باقی ماندند.
در طول رقابتها، از خیابانها تا ورزشگاهها، فضای مسابقات پرشور و پرانرژی بود. تقابل مراکش و سنگال پایانی شایسته برای این تورنمنت رقم زد؛ فینالی نفسگیر که هواداران سراسر قاره آفریقا را تا آخرین لحظه میخکوب کرد.
اما این جام ملتها فقط درباره فوتبال نبود. این رقابتها شهرها، زیرساختها و جوامع محلی در سراسر مراکش را به نمایش گذاشت و با جابهجایی هواداران و سفرهای آنان، به پیوند هرچه بیشتر نقاط مختلف کشور کمک کرد.
میراثی زنده
جام ملتهای آفریقا ۲۰۲۵ میراثی ملموس نیز از خود به جا گذاشت. در کازابلانکا، تأثیر فوتبال فراتر از ورزشگاهها رفت و به محلههای محلی کشیده شد.
یکی از زمینهای بازی محلی در این شهر بازسازی و به فضایی اختصاصی تبدیل شد؛ جایی که نوجوانان میتوانند تمرین کنند، بازی کنند و رویاهایشان را دنبال کنند؛ اقدامی که در ظاهر کوچک است اما میتواند تأثیری اجتماعی و ماندگار داشته باشد.
نسیم، مربی اجتماعی و عضو سازمان «ریپلی» که در این پروژه مشارکت داشت، میگوید: «شور و اشتیاق بچهها به فوتبال را دیدم و همزمان کمبود فرصتها را. بیشترشان در آستانه ترک تحصیل بودند.»
او توضیح داد که این زمین پیش از بازسازی در وضعیت بسیار نامناسبی قرار داشت: «باید وضعیت قبلی را میدیدید تا بفهمید چقدر بد بود. حتی خود بچهها هم به ما کمک کردند و زبالهها را جمع کردند.»
نیکولا، مربی دیگری در این پروژه، هدف را ایجاد فرصت از طریق ورزش دانست و گفت: «میخواهیم هم برای بچهها کاری بکنیم و هم برای خودمان. هدف نهایی این است که پروژهای بزرگ شکل بگیرد تا کودکان بتوانند مسیری متفاوت در صنعت ورزش پیدا کنند.»
از فضاهای عمومی نوسازیشده گرفته تا خیابانهای شلوغ و فنزونها، تمام اجزای این تورنمنت در نهایت به شبی سرنوشتساز ختم شد؛ شبی که قهرمان آفریقا را تعیین کرد.