جنگل‌کاری دوباره می‌تواند دمای خاک را کاهش دهد، رطوبت را حفظ کند و فرسایش را در جنگل‌هایی که تغییرات اقلیمی برداشت ترافل را کاهش داده کم کند.
در تپه‌های اطراف آلبا، زادگاه مشهورترین ترافل‌های سفید جهان، شکارچیانی که به نام «تریفولاو» شناخته می‌شوند به طور سنتی فصل خود را از روز ۱ اکتبر آغاز می‌کنند. اما آن‌ها هر چه بیشتر با چالشی روی زمین روبه‌رو می‌شوند: تغییرات اقلیمی.
آگهی
آگهی
ماه‌ها گرما و خشکسالی نگرانی‌ها درباره آینده ترافل سفید ارزشمند ایتالیا را افزایش داده است، قارچی که به خاک‌های خنک و مرطوب و رابطه‌ای ظریف با ریشه‌های درختان وابسته است.
آنتونیو دجیاکومی، رئیس مرکز ملی مطالعات ترافل ایتالیا، گفت: «تمام ماه اکتبر تحت تاثیر کمبود بارندگی در ژوئیه و اوت و دماهای بالا بود، بنابراین این ماه با تولید کم و کاهش ماندگاری ترافل‌ها مشخص شد.»
به گفته دجیاکومی، خاک‌های خشک و فشرده شده در این فصل باعث شده‌اند ترافل‌ها کوچک‌تر شوند.
این برداشت دشوار در حالی رخ می‌دهد که آلبا و تپه‌های لانگه در اطراف آن میزبان بازدیدکنندگان برای نمایشگاه بین‌المللی ترافل سفید هستند، یکی از شناخته‌شده‌ترین رویدادهای غذایی ایتالیا که روز ۱۰ اکتبر آغاز شد و تا ۶ دسامبر ادامه دارد.
اقلیم در حال تغییر، برداشت ترافل در حال تغییر
برای اکسل ایبرتی، رئیس این نمایشگاه، فصل امسال به کندی آغاز شد و پس از تابستانی گرم و خشک، ترافل‌های کوچک‌تر ظاهر شدند. بارندگی‌های اخیر شرایط را بهتر کرده و به ظاهر شدن نمونه‌های بزرگ‌تر کمک کرده است.
با وجود محدودتر شدن عرضه، تقاضا همچنان بالا است. ایبرتی گفت قیمت‌ها در بازار ترافل آلبا حدود ۲۰ تا ۳۰ درصد بالاتر از سال گذشته است، در حالی که هتل‌ها و دیگر محل‌های اقامت در طول برگزاری نمایشگاه تقریبا به طور کامل رزرو شده‌اند.
نگرانی‌ها فراتر از محصول امسال می‌رود.
دجیاکومی گفت: «سال جاری قطعا از روندی که همه می‌دانیم پنج یا شش سال است ادامه دارد، متمایز است» و به تابستان‌های گرم‌تر و الگوهای بارندگی هر چه نامنظم‌تر اشاره کرد.
تینو مارولو، شکارچی ترافل، گفت: «نااطمینانی همیشه بخشی از شکار بوده است.»
او گفت: «شما قطعا بیشتر وقت‌ها دست خالی به خانه برمی‌گردید تا با یک ترافل. واقعا هیجان این است که بگویید: نمی‌دانم قرار است چه چیزی پیدا کنم.»
از ایتالیا تا کرواسی، مناطق تولیدکننده ترافل همان نشانه‌های هشدار را می‌بینند
نگرانی‌های مشابهی در دیگر مناطق تولیدکننده ترافل در اروپا در حال شکل‌گیری است که نشان می‌دهد چالشی فراتر از یک جنگل یا منطقه واحد در جریان است.
آن سوی دریای آدریاتیک در کرواسی، شکارچیان ترافل و دانشمندان بسیاری از همان مشکلات را توصیف می‌کنند، از کاهش برداشت‌ها تا افت مناسب‌بودن زیستگاه‌ها.
در جنگل‌های بلوط خارج از زاگرب، پتر آلبیچ، شکارچی ترافل، گفت سال‌های خشکسالی پیدا کردن این قارچ ارزشمند را دشوارتر کرده است.
او گفت: «هر سال در هفت یا هشت سال گذشته بدتر از سال قبل بوده است.» آلبیچ گفت: «به دلیل خشکسالی، متاسفانه ترافل‌ها کوچک‌تر و نایاب‌تر می‌شوند.»
آلبیچ برآورد کرد برداشت امسال حدود ۳۰ درصد کمتر از حد معمول است و هر چه بیشتر درآمد خود را با تورهای شکار ترافل برای گردشگران تکمیل می‌کند.
دانشمندانی که در کرواسی روی ترافل‌ها مطالعه می‌کنند گزارش می‌دهند یافته‌های مشابهی داشته‌اند. به گفته آرمین مسیچ، قارچ‌شناس موسسه رودجر بوسکوویچ، کرواسی میزبان حدود دوازده گونه ترافل است. ارزشمندترین آن‌ها، ترافل سفید، می‌تواند تا هر کیلوگرم ۴ هزار یورو فروخته شود.
مسیچ گفت: «خشکسالی، کمبود بارندگی و دماهای بالا تاثیر قابل توجهی بر کمیت و کیفیت ترافل‌ها دارد.»
او افزود: «مقادیر در حال کاهش است، همان‌طور که مساحت جغرافیایی‌ای که ترافل‌های سفید در آن رشد می‌کنند رو به کاهش است.»
جنگل‌ها بخشی از راه‌حل برای برداشت‌های ناموفق ترافل هستند
با این حال، کارشناسان در منطقه پیدمونت ایتالیا، جایی که آلبا در آن قرار دارد، این ایده را که ترافل سفید محکوم به نابودی است رد می‌کنند.
دجیاکومی گفت: «فکر نمی‌کنم با انقراض روبه‌رو باشیم؛ با یک چالش روبه‌رو هستیم.»
پژوهشگران در حال مطالعه راه‌هایی برای کمک به سازگاری زیستگاه‌های ترافل هستند، از جمله بهبود مدیریت جنگل و آبیاری آزمایشی در دوره‌های خشکسالی طولانی.
دجیاکومی گفت: «ما تلاش می‌کنیم کاری را که طبیعت انجام می‌دهد انجام دهیم، اما به صورت مصنوعی.»
در آلبا، واکنش هر چه بیشتر بر احیا و حفاظت از جنگل‌ها متمرکز شده است.
ایبرتی دامنه تمرکز این نمایشگاه را فراتر از گردشگری گسترش داده تا آموزش محیط‌زیستی و تلاش‌های حفاظتی را نیز شامل شود.
ایبرتی گفت: «ترافل حاصل جمع است، اما در عین حال محرک هم هست. مردم به آلبا و لانگه می‌آیند تا همه چیزهایی را که این منطقه برای عرضه دارد کشف کنند.»
با همکاری شهرداری‌ها، شکارچیان ترافل و مالکان زمین، جوامع محلی آغاز به ایجاد زمین‌های عمومی جدید برای ترافل و کاشت درختانی کرده‌اند که در نهایت می‌توانند از رشد ترافل حمایت کنند.
ایبرتی گفت: «جنگل یک عمل عشق و ایمان برای دو یا سه نسل آینده است.»
حامیان می‌گویند جنگل‌کاری دوباره می‌تواند به کاهش دمای خاک، حفظ رطوبت و کاهش فرسایش کمک کند، هرچند ممکن است بیش از یک دهه طول بکشد تا درختان تازه کاشته شده به میزبان‌های مناسب برای ترافل تبدیل شوند.
پژوهشگران همچنین در حال بررسی نقش میکروارگانیسم‌های خاک هستند و به دنبال گونه‌های درختی می‌گردند که برای شرایط گرم‌تر و خشک‌تر مناسب‌تر باشند.
تلاش‌ها برای کشت ترافل سفید ارزشمند ادامه دارد، اما تولید تجاری قابل اعتماد همچنان دست‌نیافتنی مانده است. برخلاف ترافل‌های سیاه که می‌توان آن‌ها را کشت کرد، ترافل‌های سفید تا حد زیادی در برابر تولید در مقیاس بزرگ مقاومت نشان داده‌اند.
با پیشرفت پاییز، اندازه برداشت امسال و همچنین تاثیر آن بر قیمت‌ها و میزان عرضه به رستوران‌ها و بازارها روشن‌تر خواهد شد.
این‌که نسل‌های آینده همچنان بتوانند از هیجان شکار لذت ببرند ممکن است به ترکیبی از علم، حفاظت از طبیعت و سازگاری با اقلیم گرم‌تر بستگی داشته باشد.