یک قاتل محکوم‌شده در تلاش حقوقی برای لغو ممنوعیت وجیمایت در زندان‌های ایالت ویکتوریا شکست خورد؛ او گفته بود این ممنوعیت حق انسانی‌اش برای بهره‌بردن از فرهنگ استرالیا را نقض می‌کند.
در زندان چه چیزی مصداق یک حق انسانی است؟ ظاهرا وگیمایت جزو این حقوق نیست.
آگهی
آگهی
یک قاتل محکوم شده استرالیایی در تلاش خود برای بازگرداندن وگیمایت به زندان های ایالت ویکتوریا شکست خورده است. آندره مک‌کینی، ۵۴ ساله، که به خاطر قتل یک توسعه‌دهنده املاک در ایالت کویینزلند در دهه ۱۹۹۰ با ضربات چاقو دوران محکومیت حبس ابد را می‌گذراند، استدلال کرده بود که ممنوعیت وگیمایت، حق او برای «لذت بردن از فرهنگ خود به عنوان یک استرالیایی» را سلب کرده است.
مک‌کینی به دیوان عالی این ایالت گفت: «بدون امکان مصرف وگیمایت، احساس می‌کنم از تمرین فرهنگ استرالیایی خود محروم شده‌ام و نسبت به خانواده و جامعه‌ام غمگین و جداافتاده هستم.»
برای کسانی که هنوز از این خوراکی بحث‌برانگیز امتحانی نکرده‌اند، وگیمایت یک فراورده غلیظِ خمیر مخمر با طعم بسیار تند است که معمولا روی نان تست، بیسکوئیت و در ساندویچ ها خورده می‌شود. این محصول از نظر طعم مالت و اومامی شبیه مارمایت است و چون با پنیرهای سفت ترکیب بسیار خوبی می‌سازد، اغلب با آنها خورده می‌شود، هرچند مارمایت از نظر بافت کمی رقیق تر از همتای استرالیایی خود است و به همین دلیل بعضی ها آن را برتر می‌دانند.
این چاشنی شور و دوقطبی نخستین بار در سال ۱۹۱۹ در ملبورن و در پی اختلال در واردات مارمایت بریتانیایی پس از جنگ جهانی اول توسعه داده شد و از سال ۱۹۲۳ به فروش رسید.
وگیمایت از سال ۲۰۰۶ در زندان های ویکتوریا ممنوع شده است. اداره زندان های این ایالت می‌گوید بوی تند آن می‌تواند سگ های مواد یاب را هنگام جست‌وجوی مواد مخدر منحرف کند.
برخی زندان ها نیز به استناد شایعاتی که می‌گفت وگیمایت برای تهیه نوشیدنی های الکلی خانگی استفاده می‌شود، این محصول را در فهرست قاچاق قرار داده‌اند. بسیاری این ادعا را یک افسانه شهری دانسته‌اند، زیرا مخمری که برای تهیه این کرم خوراکی به کار می‌رود زنده نیست و در نتیجه نمی‌تواند در فرآیند تخمیر استفاده شود.
با این حال، دادخواست مک‌کینی از سوی یک قاضی دیوان عالی و نیز مقام های ویکتوریا رد شد. مقام های ایالت اعلام کردند این خمیر غلیظ می‌تواند برای پنهان کردن مواد ممنوعه مورد استفاده قرار گیرد.
قاضی هریس گفت مک‌کینی نتوانسته نشان دهد ممنوعیت وگیمایت ناقض قانون اصلاحات ایالت است؛ قانونی که زندان ها را موظف می‌کند برای حفظ سلامت و رفاه زندانیان به آنها غذا بدهند. او تاکید کرد: «پذیرفتن این که اندوه و احساس انزوای مک‌کینی صرفا به دلیل نبود وگیمایت باشد دشوار است» و افزود این قوانین «شامل تعهد برای در اختیار گذاشتن خوراکی های دارای اهمیت فرهنگی به زندانیان برای افزایش رفاه آنها نمی‌شود».
هریس اضافه کرد زندانیان راه های دیگری هم برای تجربه فرهنگ استرالیایی دارند، از جمله با گوش دادن به موسیقی محلی، خواندن کتاب هایی از نویسندگان استرالیایی و خوردن غذاهایی که ممنوع نشده‌اند.
وزارت دادگستری و ایمنی اجتماعی ویکتوریا از این حکم استقبال کرد. سخنگوی این وزارتخانه گفت: «تامین امنیت کارکنان و زندانیان مهم ترین اولویت ما است و ما همچنان اقلام مجاز و ممنوعه را مطابق الزامات عملیاتی و امنیتی مدیریت خواهیم کرد.»