فیلم «خانه دوست اینجاست» روز یکشنبه ۱۱ اکتبر ۲۰۲۶ (۱۹ مهر ۱۴۰۵) در جشنواره فیلم لندن به نمایش درآمد و دومین نمایش این فیلم نیز برای روز سه‌شنبه ۱۳ اکتبر، ساعت ۱۸:۳۰ به وقت محلی برنامه‌ریزی شده است.
کارگردانان این فیلم در گفت‌وگو با خبرگزاری فرانسه اثر خود را «نامهای عاشقانه» به نسل جوان هنرمندان ایرانی توصیف کرده‌اند که با وجود جنگ و محدودیت‌های حکومتی، همچنان به فعالیت هنری ادامه می‌دهند.
آگهی
آگهی
این فیلم به کارگردانی حسین کشاورز و مریم عطایی، زوج فیلمساز ایرانی، داستان دو دوست و هم‌خانه به نامهای پری و حنا را روایت می‌کند. پری نمایشنامه‌نویس و بازیگر است و حنا به رقصندگی مشغول است. هر دو به جمعی از هنرمندان زیرزمینی تهران تعلق دارند که بدون دریافت مجوز از مقام‌های جمهوری اسلامی فعالیت می‌کنند.
این فیلم که قرار است چهارم دسامبر در آمریکا اکران شود، در شرایطی ساخته شد که حملات آمریکا و اسرائیل به تهران در جریان جنگ ۱۲ روزه و محدودیت‌های ارتباطی اعمال‌شده از سوی حکومت، روند تولید آن را با دشواری‌های جدی روبه‌رو کرده بود.
حسین کشاورز به خبرگزاری فرانسه گفت هدف آن‌ها نشان دادن زندگی هنرمندانی بوده که حتی در دوران جنگ و آشفتگی، از فعالیت هنری دست نمی‌کشند.
او با اشاره به وضعیت کنونی ایران گفت: «جنگ با آمریکا عملا پایانی ندارد و اقتصاد واقعا در حال سقوط آزاد است. بنابراین ایران دوران بسیار دشواری را می‌گذراند.»
به فیس‌بوک یورونیوز فارسی بپیوندید
فیلمبرداری مخفیانه در خیابان‌های تهران
مریم عطایی در گفت‌وگو با خبرگزاری فرانسه توضیح داد که ایده ساخت فیلم پس از آشنایی با گروهی از بازیگران تئاتر زیرزمینی در تهران شکل گرفت.
به گفته او، سازندگان فیلم از سرگذشت هنرمندانی الهام گرفتند که به دلیل انتشار ویدئوهای رقص یا اجرای نمایش‌های بدون مجوز بازداشت شده بودند. آن‌ها همچنین می‌خواستند زندگی زنان جوان و مستقلی را به تصویر بکشند که در کنار یکدیگر زندگی می‌کنند و از هم حمایت می‌کنند.
فیلمبرداری «خانه دوست اینجاست» در فاصله سپتامبر تا اکتبر ۲۰۲۵، با تجهیزات محدود و به‌صورت مخفیانه انجام شد.
گروه سازنده برای جلوگیری از جلب توجه مأموران، از دوربین کوچکی استفاده می‌کردند که همراه تجهیزات صدابرداری درون یک کیف پنهان شده بود.
مریم عطایی گفت هنگام فیلمبرداری در خیابان‌ها، گاهی تنها او و همسرش در کنار بازیگران حضور داشتند و صدابردار در فاصله‌ای دورتر مستقر می‌شد. به گفته او، برخی صحنه‌ها نیز پیش از فیلمبرداری با تلفن همراه تمرین می‌شدند.
یکی دیگر از دشواری‌های فیلمبرداری، حضور بازیگران زن بدون حجاب اجباری در خیابان‌ها و کافه‌های تهران بود. این موضوع، به‌ویژه در صحنه‌هایی که با برداشت‌های طولانی و بدون قطع ضبط می‌شدند، خطر شناسایی گروه سازنده را افزایش می‌داد.
خروج مخفیانه فیلم از ایران
در دسامبر ۲۰۲۵ و هم‌زمان با مراحل پایانی میکس صدای فیلم، اعتراضات ضدحکومتی در ایران آغاز شد. سرکوب این اعتراضات که به گفته سازمان‌های حقوق بشری هزاران کشته بر جای گذاشت، با قطع گسترده ارتباطات نیز همراه بود.
در چنین شرایطی، خروج نسخه نهایی فیلم از ایران به یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های گروه سازنده تبدیل شد.
سرانجام، تنها یک هفته پیش از آغاز جشنواره ساندنس، یکی از اعضای گروه فیلم را روی یک هارددیسک ذخیره کرد و با پنهان کردن آن در میان تصاویر خام یک فیلم مذهبی، از طریق مرز زمینی ترکیه از ایران خارج کرد.
حسین کشاورز در گفت‌وگو با خبرگزاری فرانسه از شجاعت این عضو گروه قدردانی کرد و گفت او و همسرش عمیقا تحت تأثیر این اقدام قرار گرفته‌اند.
این زوج از زمان پایان فیلمبرداری دیگر به ایران بازنگشته‌اند و به گفته خودشان، هنوز نمی‌دانند آیا امکان بازگشت به کشور را خواهند داشت یا نه.
با این حال، بازیگران فیلم همچنان در تهران زندگی می‌کنند و به فعالیت هنری ادامه می‌دهند.
حسین کشاورز با اشاره به آن‌ها گفت: «به نظرم واقعا الهام‌بخش است که این آدم‌ها، با وجود تمام اتفاقات دیوانه‌واری که بر آن‌ها تحمیل شده، همچنان آن‌طور که خودشان می‌خواهند زندگی می‌کنند.»