خواننده ترانههای «بگذار بخندم» و «ما ادامه میدهیم» در ۷۶ سالگی بر اثر ایست قلبی ریوی درگذشت؛ پس از بیش از ۵۰ سال فعالیت در خدمت موسیقی پرتغال.
خورخه پالما، یکی از تاثیرگذارترین خوانندگان و ترانهسرایان موسیقی معاصر پرتغال، روز دوشنبه در ۷۶ سالگی درگذشت؛ خانواده او با پیامی در شبکههای اجتماعی این خبر را اعلام کردند.
خانواده و آژانس خورخه پالما اعلام کردند: «با اندوهی عمیق و تاسف فراوان خبر میدهیم که خورخه پالما شامگاه دوشنبه، در ۷۶ سالگی، بر اثر ایست قلبیریوی درگذشت».
در لحظهای که آن را «دردی وصفناپذیر» توصیف کردهاند، ریتا تومه، همسر این موسیقیدان، فرزندانش وینسنت و فرانسیسکو پالما و مدیران برنامهاش، آندره سباستیائو و تیگو برانکو، خواستند خورخه پالما از طریق آنچه بیش از هر چیز او را تعریف میکرد به یاد آورده شود: ترانهها و کلماتش. خانواده همچنین از ابراز دوستی و محبتهایی که در طول سالها دریافت کردهاند تشکر کردند.
undefined
خانواده همچنین یادآوری کردند که خورخه پالما با ۵۴ سال فعالیت حرفهای «میراثی قابلتوجه بر جای میگذارد که بخشی از تاریخ» موسیقی پرتغال است و نیز «دوستان زیادی در سراسر جهان، کسانی که با سخاوت و نبوغ خود دلشان را بهدست آورد».
خورخه پالما که در سال ۱۹۵۰ در لیسبون به دنیا آمد، خیلی زود وارد دنیای موسیقی شد و در نهایت به یکی از تاثیرگذارترین خوانندگان و آهنگسازان موسیقی معاصر پرتغال بدل شد. او در ششسالگی شروع به فراگیری موسیقی کرد و چهار سال بعد به کنسرواتوار موسیقی لیسبون راه یافت.
اما در ۱۴ سالگی تصمیم گرفت موسیقی کلاسیک را کنار بگذارد و خود را وقف پاپراک کند؛ مسیری که بعدها نسلهای زیادی را درنوردید.
پیش از آنکه با نام خودش روی صحنه برود، عضو گروههای Sindicato ـ که در نخستین دوره جشنواره ویلار دو موروژ در سال ۱۹۷۱ شرکت کرد ـ و Black Boys بود. همزمان، در حوزههایی چون آهنگسازی، ارکستراسیون و ضبط نیز کار خود را آغاز کرد.
در سال ۱۹۷۲، زمانی که تنها ۲۲ سال داشت، نخستین تکآهنگ مستقل خود با عنوان «The Nine Billion Names of God» را منتشر کرد. اندکی بعد به خدمت سربازی فراخوانده شد، اما تصمیم گرفت پرتغال را ترک کند و در دانمارک ساکن شود.
تنها در سال ۱۹۷۴، پس از ۲۵ آوریل، به پرتغال بازگشت، بهعنوان ارکستراتور شروع به کار کرد و سال بعد نخستین آلبوم خود با نام «Como uma viagem na palma da mão» را منتشر کرد.
در طول این کارنامه، او ۱۳ آلبوم دیگر شامل آثار تازه منتشر کرد. بهگفته خورخه پالما، هر آلبوم همچون تصویری از یک دوره مشخص زندگی او بود. او در گفتوگویی با خبرگزاری لوسا در سال ۲۰۲۲ توضیح داده بود که آدمهایی که با آنها معاشرت میکرد، جاهایی که در آنها زندگی میکرد، روزمرگی، آنچه میشنید و میخواند، هرکدام ردپایی متفاوت بر هر آلبوم میگذاشتند.
در دهه ۱۹۸۰، او دوباره در کنسرواتوار به تحصیل پیانو پرداخت و این دوره را در سال ۱۹۹۰ به پایان رساند. سال بعد آلبوم «Só» منتشر شد؛ کاری که در آن تنها با پیانو به ترانههای آلبومهایش در دو دهه پیش بازگشته بود و نخستین مجموعه منتخب کارنامهاش شد.
دهه ۱۹۹۰ افقهای تازهای پیش روی او گشود. خورخه پالما گروه Palma's Gang را در کنار زه پدرو و کالو از گروه Xutos & Pontapés و فلاک و الکس کورتس از Rádio Macau تشکیل داد. برای تئاتر و دیگر هنرمندان آهنگ ساخت و به پروژه Rio Grande پیوست. پس از یک دهه تجربههای گوناگون، در سال ۲۰۰۱ با آلبوم «É proibido fumar» به انتشار آثار اوریجینال بازگشت.
پس از آن آلبومهای «Norte» (۲۰۰۴)، «Voo nocturno» (۲۰۰۷) و «Com todo o respeito» (۲۰۱۱) منتشر شد. تازهترین و آخرین آلبوم او با نام «Vida» در سال ۲۰۲۳ به بازار آمد.
در طول سالها، آثار او با جوایز متعددی تقدیر شد. در سال ۲۰۰۲ برای آلبوم «Jorge Palma» جایزه «ژوزه آفونسو» را دریافت کرد. ده سال بعد، با آلبوم «Com todo o respeito» برنده نخستین دوره جایزه «پدرو اوزوریو» شد؛ جایزهای که از سوی انجمن پرتغالی نویسندگان اهدا میشود.
در سال ۲۰۲۰، در پایان کنسرتی که به مناسبت هفتادسالگی او برگزار شد، از سوی شهرداری لیسبون با مدال شایستگی فرهنگی مورد تقدیر قرار گرفت. در همان سال، مارسلو ربلو د سوزا، رئیسجمهور وقت پرتغال، نشان «فرمانده نشان اینفانته دون انریکه» را به او اعطا کرد.
و در آوریل امسال، خورخه پالما جایزه کارنامه هشتمین دوره جوایز موسیقی پرتغال PLAY را دریافت کرد؛ جایزهای که بر اساس تصمیم هیاتمدیره نهاد Audiogest، متولی نمایندگی و مدیریت حقوق شرکتهای نشر موسیقی چندملیتی، ملی و مستقل، به او اعطا شد.
واکنشها به درگذشت خورخه پالما
رئیسجمهور پرتغال روز سهشنبه به خبر درگذشت خورخه پالما واکنش نشان داد و مرگ این «نماد» و «شاعر» را مایه اندوه دانست.
در یادداشتی که در وبسایت ریاستجمهوری منتشر شده، آمدهاست: «پرتغال با یکی از نمادهای خود و یکی از بزرگترین شاعران موسیقی و احساس ما خداحافظی میکند. ترانههای او بهعنوان یادگاری پررنگ و عمیق از مالیخولیای ما باقی خواهدماند؛ این آثار دههها زندگی پرتغالیها را شکل داد و برای مدتهای طولانی، خاطره چندین نسل را روشن خواهد کرد».
آنتونیو ژوزه سگورو تاکید کرد که «آکوردها، ریتمها و ملودی ترانههای فراموشنشدنیای چون 'Bairro do amor'، 'Na terra dos sonhos'، 'Deixa-me rir'، 'Frágil'، 'Encosta-te a Mim'، 'A Gente Vai Continuar'، 'Dá-me Lume' و 'Estrela do Mar' یادآور طبع شعری غیرقابل پیشبینی او خواهد بود؛ طبعی که هرگز متکی بر تاثیرات آسان یا زودگذر نبود».
رئیسجمهور در ادامه با اشاره به برخی از ماندگارترین ترانههای کارنامه خورخه پالما نوشت: «وارث سنتهای موسیقایی و ادبی بسیار گوناگون و پیچیده، که گاه شگفتآور یا نامحتملاند، خورخه پالما شخصیت یگانهای به موسیقی پرتغال بخشید و در جستوجوی بیوقفه زیبایی، یوتوپیایی از دوستی، عشق، سخاوت و خنده ساخت. بهنوعی همه ما در محله عشق او زندگی کردهایم، همه با شعرهایش خندیدهایم، همه خود را شکننده احساس کردهایم و همه قول دادهایم آن کسانی بمانیم که بودیم وقتی برای نخستین بار ترانههایش را خواندیم یا زمانی که آنها به زندگیمان معنا بخشیدند».
نخستوزیر، لوئیس مونتنرو، نیز روز سهشنبه واکنش نشان داد و گفت: «خورخه پالما میرود، اما موسیقی او میماند» و عمیقترین تسلیتهای خود را به خانواده و دوستان این خواننده ابراز کرد.
رئیس دولت پرتغال تاکید کرد که خورخه پالما «در کلمات، ملودیها و خاطره چندین نسل باقی خواهدماند» و خاطرنشان کرد که این هنرمند «با صدای منحصربهفرد و ترانههای جاودانه خود» به دگرگون شدن فرهنگ پرتغال کمک کردهاست.
undefined
دبیرکل حزب سوسیالیست، ژوزه لوئیس کارنیرو، نیز در پیامی در شبکههای اجتماعی از یکی از «بزرگترین موسیقیدانان و آهنگسازان» پرتغال و «کارنامه خارقالعاده» او یاد کرد.
ژوزه لوئیس کارنیرو در صفحه رسمی خود در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «خورخه پالما میراثی خارقالعاده برای ما بر جای میگذارد؛ میراثی ساخته از کلمات، ملودیها و ترانههایی که نسلها را درنوردیدهاند و برای همیشه در حافظه جمعی پرتغالیها باقی خواهندماند». او افزود: «پرتغال امروز یکی از بزرگترین موسیقیدانان و آهنگسازان خود را از دست داد».
undefined
وزیر فرهنگ پرتغال در گفتوگو با رادیوی Antena 1 نیز تاکید کرد که خورخه پالما «در عمل، نسلهای زیادی را تحت تاثیر قرار داد و چندین ترانه او بخشی از هویت ملی و حافظه جمعی ماست».
مارگریدا بالسئیرو لوپس گفت: «او واقعا موسیقیدانی و خالق آثاری مطلقا استثنایی بود».