صدراعظم سابق آلمان این هفته نشان شایستگی جدید اروپا را دریافت می کند. با این حال، سیاستهای او در بحبوحه بی ثباتی جهانی و تغییر نظم جهانی با بررسی جدیدی روبرو هستند.
هنگامی که آنگلا مرکل این هفته در استراسبورگ نشان جدید شایستگی اروپا را دریافت می کند، این مراسم فقط جشن صدراعظم سابق آلمان را جشن نمی گیرد.
آگهی
آگهی
این قضاوت گسترده تر اروپایی را در مورد یک دوره و در مورد نوع رهبری که اتحادیه اروپا معتقد است در عصر بی ثباتی به آن نیاز دارد، ارائه خواهد کرد.
پارلمان اروپا می گوید این جایزه به افرادی که «سهم قابل توجهی در ادغام اروپا» و دفاع از «دموکراسی و ارزش ها» داشته اند، افتخار می کند.
مرکل در کنار ولادیمیر زلنسکی و لخ والنسکی به بالاترین رده «عضو برجسته» ارتقا یافت - یک سهگانه نمادین که مقاومت دموکراتیک، وحدت اروپا و استقامت سیاسی را به هم پیوند میدهد.
این انتخاب حاکی از این است که بروکسل اکنون چگونه میراث مرکل را تفسیر میکند.
مرکل در طول ۱۶ سال قدرت خود به ندرت با اصطلاحات ایدئولوژیک بزرگ درباره اروپا صحبت کرد.
او از طریق احتیاط، سازش و مدیریت بحران اداره می کرد.
آلمانی ها به او لقب «موتی» (مادر) دادند که نشان دهنده اعتماد به روشی آرام، بدون درام، اما همچنین بدون آزمایش است.
با مرکل در سمت سکان، مردم احساس اطمینان کردند که قایق آلمانی لرزانده نخواهد شد.
با این حال، دقیقاً به این دلیل که اتحادیه اروپا تحت نظارت او متحمل شوک های وجودی - بحران بدهی منطقه یورو، الحاق کریمه توسط روسیه، برگزیت، اولین ریاست جمهوری دونالد ترامپ، بحران مهاجرت و همه گیری کووید-19 - بسیاری از رهبران اروپایی او را به عنوان تثبیت کننده ضروری پروژه اروپا می دانند.
قضاوتی که حتی مخالفان سیاسی هنوز هم ارزش اشاره کردن را می دانند.
تری رینتکه، رئیس مشترک سبزها در پارلمان اروپا در آلمان، گفت مرکل «سهم اساسی در مدیریت جمعی اروپا با بحران ها، از جمله همه گیری، سهم اساسی داشته است.» جانشینان او می توانستند از این رویکرد یک یا دو چیز یاد بگیرند.»
برای طرفداران، بزرگترین دستاورد مرکل حفظ انسجام اروپا در لحظاتی بود که تقسیم شدن احتمالی به نظر می رسید.
در طول بحران یورو، او اصرار داشت که یونان را در داخل منطقه یورو با وجود فشار سیاسی شدید در آلمان نگه دارد.
در طول برگزیت، او به حفظ جبهه متحد اتحادیه اروپا در برابر لندن کمک کرد.
تحت حملاتی ترامپ به ناتو و اتحادیه اروپا، او به طور فزاینده ای لنگر سیاسی واقعی اروپای لیبرال شد.
اعلامیه معروف او در سال 2017 مبنی بر اینکه اروپایی ها باید «سرنوشت خود را به دستان خود بگیریم» این درک را نشان داد که روابط فراآتلانتیک دیگر نمی تواند به عنوان یک امر مسلم تلقی شود.
این جایزه همچنین نشان دهنده قدردانی بارز اروپایی از سبک حکمرانی مرکل است.
در عصر تحت سلطه پوپولیستها، مردان قوی و قطبش ایدئولوژیک، مرکل که دارای مدرک دکترای فیزیک است، نماینده دموکراسی تکنوکراتیک بود: محتاط، افزایشی، حقیقتمحور و نهادی فکر.
نهادهای اروپایی - به ویژه پارلمان - این را بخشی از DNA سیاسی اتحادیه اروپا می دانند.
به همین دلیل است که مانفرد وبر، همکار او دموکرات مسیحی، رئیس حزب خلق اروپا (EPP) او را «یک اروپایی بزرگ» نامید.
بنابراین احترام به مرکل نیز دفاع از سیاست توافقی در زمانی است که این مدل در سراسر قاره تحت فشار است.
با این حال، این جایزه به ناچار بحث های شدید در مورد جنبه تاریک سابقه مرکل را دوباره برانگیزد.
منتقدان استدلال می کنند که رویکرد او اغلب بحران ها را بدون حل علل اساسی آنها تثبیت می کرد - رویکردی که بر اساس توافق محور بود (او همیشه دولت های ائتلافی را رهبری می کرد) و او را مانند یک کمیته آشتی راه اندازی به نظر می رساند که نظرات خودش اغلب تار می شد.
«آنگلا مرکل یک تناقض جذاب است: از یک سو، یک دولتزن چشمگیر و با قامت نادر و از طرف دیگر میراث ضعیفی برای اروپا است.»
هیچ کاری برای ساختن آینده و حاکمیت اتحادیه اروپا انجام نشده است. او افزود که ما امروز هزینه سنگینی برای آن پرداخت می کنیم.
اصرار مرکل بر ریاضت مالی در طول بحران یورو باعث نارضایتی عمیق در جنوب اروپا شد.
در یک رویداد مهمانی در ماه مه ۲۰۱۱، مرکل از یونان، اسپانیا و پرتغال به عنوان نمونه کشورهایی استفاده کرد که نیاز به افزایش سن بازنشستگی و تعطیلی کمتری برای بازگرداندن تعادل اقتصادی داشتند.
این اظهارات باعث واکنش گسترده ای شد و یونانیانی که قبلاً از اقدامات شدید ریاضت رنج می بردند، به طور گسترده ای از دعوت کلیشه «تنبل جنوب اروپا» ابراز ناامیدی کردند.
تصمیم او در سال ۲۰۱۵ برای باز کردن مرزهای آلمان برای صدها هزار پناهنده به ویژه از سوریه، عراق و افغانستان شاید به قطبترین مسئله برای سالهای آینده تبدیل شود.
از یک سو، هواداران در تصمیم مرکل («Wir schaffen das»/«ما می توانیم این را مدیریت کنیم») بیانیه بشردوستانه رهبری فوق العاده در راستای ایمان مسیحی دیدند.
از سوی دیگر، منتقدان مرکل را متهم کردند که به طور موثر جریان مهاجرت بزرگ به اروپا را تشویق می کند و سپس تلاش کردند مسئولیت را در سراسر اتحادیه اروپا توزیع کند.
این اختلاف سالها روابط درون اتحادیه اروپا را مسموم کرد، اختلافات شرق و غرب را بر سر حاکمیت و مهاجرت تشدید کرد و جنبشهای راست افراطی را در سراسر اروپا تقویت کرد.
حتی صدراعظم فریدریش مرز، همکار دموکرات مسیحی، خود را از سیاست مرکل فاصله گرفت. او در دهمین سالگرد تصمیم برای باز کردن مرز برای پناهندگان گفت: «از بسیاری جهات، آلمان آن را مدیریت نکرد.»
مهمتر از همه، پیگیری طولانی مدت مرکل برای وابستگی متقابل اقتصادی با روسیه و چین اکنون عمیقاً بحث برانگیز به نظر می رسد.
وابستگی آلمان به گاز روسیه - که نماد خطوط لوله نورد استریم مورد حمایت گاز پروم است - در عقب به طور گسترده به عنوان یک آسیب پذیری استراتژیک که به تأمین مالی کرملین قبل از حمله به اوکراین کمک کرد، تلقی می شود.
منتقدان می گویند مرکل جاه طلبی های ژئوپلیتیکی ولادیمیر پوتین را دست کم گرفته و ثبات اقتصادی را نسبت به انعطاف پذیری استراتژیک اولویت بندی کرده است - مانند بسیاری
نزدیکی ظاهری او به چین و وابستگی شدید به اقتصاد صادراتی آلمان توسط برخی به عنوان اشتباهاتی با ابعاد تاریخی تلقی می شود.
پائولو بورشیا از حزب راست افراطی میهن پرست برای اروپا در پارلمان اروپا که رئیس هیئت اتحادیه ایتالیا است گفت: «ما نمی توانیم به تصمیماتی که در میان مدت و بلند مدت برای اقتصاد اروپا مضر بود فکر کنیم: خارج از کشور، وابستگی بیش از حد به چین و همچنین مازاد تجاری عظیم آلمان که تحت حکومت های وی انباشته شده است، کمک کرد تا روابط فراآتلانتیک با ایالات متحده را تحت فشار قرار دهد.»
فشار کنونی اروپایی برای «خودمختاری استراتژیک»، از بسیاری جهات، واکنشی علیه فرضیات جاسازی شده در دوران مرکل است.
این تناقض توضیح میدهد که چرا مرکل همچنان یک شخصیت منحصر به فرد اروپایی
او تحسین نمی شود زیرا اروپایی ها فکر می کنند همیشه حق با او بوده است، بلکه به این دلیل که او مظهر تنش مرکزی اتحادیه اروپا است: تلاش برای آشتی صلح، رفاه، دموکراسی و وابستگی متقابل در دنیایی که فزاینده ای دشمن است.
حتی برخی از سختترین منتقدان او مانند یانیس واروفاکیس وزیر سابق دارایی یونان و گای ورهوفشتات، نخست وزیر سابق بلژیک، اعتراف می کنند که اروپا از دوران ریاست جمهوری او از لحاظ نهادی متحد تر از آنچه بسیاری انتظار داشتند بیرون آمد.
زمان برگزاری جایزه نیز از نظر سیاسی آشکار است.
اروپا امروز با عدم اطمینان مجدد روبرو است: جنگ روسیه علیه اوکراین، فشار برای افزایش گسترده هزینه های دفاعی، نگرانی از دومین دوره ریاست جمهوری مخرب ترامپ و تشدید رقابت با چین.
اکنون با احترام به مرکل، پارلمان اروپا با سنتی سیاسی متمرکز بر چندجانبه گرایی، نهادهای دموکراتیک و یکپارچگی اروپا را نشان می دهد - حتی در حالی که این قاره به سمت یک موقعیت ژئوپلیتیک و امنیتی محور تر حرکت می کند.
از این نظر، مراسم در استراسبورگ چیزی بیش از خود مرکل است.
این در مورد تلاش اروپا برای تعیین اینکه چه نوع رهبری سزاوار شناخته شدن در قرن بیست و یکم است است.
اتحادیه اروپا به طور موثر رهبری را که نه با کاریزما یا تغییر انقلابی مرتبط است، بلکه با استقامت، خویشتنداری و حفظ مرکز اروپایی مرتبط است، معتقد می کند.
آیا تاریخ در نهایت مرکل را به عنوان زنی که از طریق مدیریت بحران اروپا را نجات داد یا رهبری که حساب اروپا با واقعیت های ژئوپلیتیک را به تعویق انداخت، قضاوت می کند، باقی مانده است.
محفل شایستگی اروپا نشان می دهد که در حال حاضر بروکسل معتقد است که سهم او در کنار هم نگه داشتن اروپا بیشتر از اشتباهاتی است که پس از آن آشکار شدند.